Ik mail je nog wel…

Ken je dat zinnetje “Ik kom er later nog op terug.” Of deze misschien “We zien het wel.” “Als ik tijd heb” is ook zo’n mooie uitspraak. Wat moet ik daarmee. Waar ben ik dan aan toe? Waarom maken we niet gewoon duidelijkere afspraken in plaats van vage beloftes?

“Ik mail je van de week nog wel.” Ik knik instemmend naar de persoon tegenover mij terwijl alle alarmbellen alweer afgaan in mijn hoofd. We hebben net een uur gepraat over mijn brein en alle draadjes die er los zitten, kortsluiting hebben gehad of zijn doorgebrand. We bespraken de nieuw aangelegde verbindingen in mijn warrige brein en alle beschadigingen die niet meer te repareren zijn maar waar je mee moet leren leven. Ik heb nu niet de ruimte en energie om de zin “Ik mail je van de week nog wel” echt tot me door te laten dringen al maakt het mij onbewust wel onrustig.

De dagen verstrijken, ik kijk meerdere keren per dag naar mijn mail maar het bericht waarop ik wacht komt niet binnen. Bij ieder trilgeluidje van mijn telefoon kijk ik of het een melding voor nieuwe mail betreft. Ik log regelmatig in op de website van mijn provider om te kijken of het berichtje wat ik ontvangen wil misschien in hun spamfilter is blijven hangen. Naast mails over vage erfenissen van verre familie in Zuid Amerikaanse landen en meldingen dat ik in aanmerking kom om tonnen met geld te ontvangen omdat ik de zoveel duizendste klant van een onbekend bedrijf ben, zie ik geen mailtje van mijn hulpverlener.

“Ik mail je van de week nog wel.” Hoe vaag kan een belofte zijn? Tellen de weekenddagen dan ook nog mee? Wanneer gaat “de week” in? Zeven dagen vanaf nu of bedoelt ze echt de resterende dagen die deze week nog duurt…. Wanneer ga je informeren of ze het vergeten is?

Ik doe het altijd fout, welke beslissing ik ook neem. Vraag ik het na, krijg ik meestal te horen dat ik ongeduldig ben en dat het bericht er zo snel mogelijk aankomt. Zeg of vraag ik niks en wacht ik netjes af, dan hoor ik achteraf de opmerking “Waarom vroeg je er niet eerder naar? Ik was het vergeten.” “Druk, druk, druk, je kent het wel.” zegt de ander dan. Alsof dat een legitieme reden is om een afspraak niet na te komen.

“Ik mail je nog wel van de week.” Nog twee dagen en de week is voorbij. De ruime week. Omdat ik niet zeker weet of de dag dat we elkaar spraken meetelt in de dagen van  “de week” die zij nodig heeft om te reageren en omdat ik niet weet of de zaterdag en zondag meetellen bij de tijd die ik wachten moet, heb ik de week maar wat extra dagen gegeven. Volgens mijn berekening kan het maximaal tien dagen duren, langer kan echt niet.

Hoe pakken “normale” mensen dit toch aan? Waar ontwikkel je de vaardigheden om zo soepel om te kunnen gaan met onzekerheden en onduidelijkheden. Is het schijn? Doen ze maar alsof het simpel is voor hun? Spelen ze toneel? Voelen zij zich diep van binnen dan misschien net zo ongelukkig met deze afspraken als ik me voel? Als dat zo zou zijn, waarom maken ze dan geen goede afspraken met mij? Als zij net als ik die duidelijkheid, die zekerheid nodig hebben, zouden ze dan niet duidelijkere afspraken maken? Het kan haast niet dat zij zich voelen zoals ik me voel…

“Ik mail je nog wel van de week.” Die week is voorbij… Mag ik nu dan navragen wat de reden is dat ik niks meer heb gehoord…? Voorzichtig klik ik op het plusje in mijn mailprogramma, ik maak een nieuwe mail aan. Ik twijfel wat ik schrijven zal. Ik wil niet wanhopig over komen, ook niet ongeduldig, ook niet onzeker al ben ik het allemaal wel. Zeg je “Goedemorgen” als aanhef of beter “Beste of Geachte”. Hoe stel ik mijn bericht op, hoeveel informatie zet ik erin. Is het duidelijk, moet ik meer details geven om mijn vraag toe te lichten? Wat schrijf ik in de onderwerpregel? Hoe sluit ik de mail af…

Ik klik op “verzenden” daar gaat mijn mail, enkele uren werk zitten erin en nog twijfel ik of ik het wel goed geschreven heb, of ik duidelijk was. Ik heb er een vol hoofd aan over gehouden, de rest van de dag zal ik me overprikkeld voelen en tot weinig meer in staat zijn. Ik weet precies hoe het gaat. Ik kan het niet verklaren maar het schrijven van zo’n relatief simpele mail kost me bakken energie. Het zuigt me letterlijk helemaal leeg.

Ik plof op de bank met een kop thee en probeer de onrust in me te bedaren. Prrr prrr, mijn smartphone trilt, ik kijk, er is mail. Ik bibber haast van opluchting. Wat fijn, wat snel, eindelijk duidelijkheid. Ik open de mail en kijk gehaast naar de enkele regel tekst die het berichtje bevat. “Ik heb mijn agenda nu niet bij de hand, zit niet bij mijn pc. Ik mail je vanmiddag nog wel.”

“Ik mail je nog wel”… Die zin zou verboden moeten worden…

4 Comments

  1. Meh…herkenbaar. Denk dat hun er niet op die manier bij stilstaan, dat het wel makkelijk is. Dat het betekend “ik doe het wanneer het me uitkomt/wanneer ik eraan denk. Hoe een ander zich daaronder voelt komt in dat verhaal niet echt in ze op denk ik. Het zal niet gemeen bedoeld zijn. Soms kan ik het loslaten, dan denk ik zie of hoor het wel…of niet. Als iets belangrijk voor me is heb ik vaak als standaard zinnetje “dat werkt niet voor mij”. Dat is op best veel dingen toepasbaar en omdat het een standaard zinnetje is is het ook nog te uiten als ik me overvallen of overprikkeld voel.

  2. Irritant, niet weten waar je aan toe bent..

    Ik heb mezelf echter al jaren geleden aangeleerd om als antwoord te geven : daar kom ik op terug. Het antwoord wat jij eigenlijk heel lastig vind om te horen.
    Wat ik daarmee eigenlijk wjl zeggen : ik moet met de rest van binnen overleggen.dat spreek ik niet uit, want het gaat de buitenwereld over het algemeen niets aan dat ik meervoudig ben. Wat ik er wel aan koppel, is een tijd/datum wanneer ik er op terugkom. Bijvoorbeeld: morgen, of over twee uur. En ik vraag of dat binnen hun kader past.

    Misschien kun je als terugkoppeling een vraag stellen: ‘kunnen we een dag afspreken?’ Of: ‘heb je een idee binnen wat voor periode je een antwoord hebt’?

    Zo geef je hun de ruimte om na te denken en geef je jezelf wat rust..

  3. Merel

    Heeeeel herkenbaar. Ik heb mezelf geleerd om van mijzelf uit te gaan en eigen regie te pakken. Ondanks mijn autisme. Heb ik eerder duidelijkheid nodig of wil ik weten wanneer ik uiterlijk een reactie kan verwachten? Dan laat ik dat weten. Over de aanhef kon ik ook gigantisch piekeren maar tegenwoordig doe ik wat in mij op komt. Er is geen goed of fout. Het gaat tenslotte om duidelijkheid krijgen en dat jij je doel bereikt. Veel succes en sterkte hier mee!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.