Ik mag niet genieten

Ik zat met mijn 3 jarige dochter de Lollifanten film te kijken. Ze had de griep en was lekker tegen me aan gekropen op de bank. We genoten van het ontroerende verhaal en van mama Kanga die zong voor zoon Roo, terwijl ze hem naar bed bracht. Heerlijk knus in onze veilige cocon. Maar toch voelde het voor mij niet goed, iets vrat aan mij. Een onrustig gevoel dat de veiligheid verstoorde en me triggerde om te gaan vreten.

In mijn eerdere blog vermijden’, noemde ik een aantal van de dingen die ik eigenlijk niet van mezelf mag. Ook al doe ik het wel, het voelt nooit goed. Meestal ben ik me niet eens bewust van de regels en hoe veel ik ze toepas. Momenteel leer ik me er bij schematherapie meer bewust van te worden. En zoals veel van jullie weten, bewustwording is de eerste stap. “Ik mag niet genieten” is een hele sterke, die zorgt voor ontzettend veel interne strijd. Hij heeft een duidelijke oorsprong, die goed weergeeft hoeveel invloed de mening van andere mensen op mij heeft.

Toen ik een jaar of tien was had ik De ziekte van Pfeiffer. Ik was verschrikkelijk moe. Op doktersadvies moest ik veel rusten en de eerste weken helemaal thuis blijven. Die weken keek ik ontzettend veel Disneyfilms en daar genoot ik van, hoewel ik me ook ellendig moe en eenzaam voelde. Om eenzaamheid tegen te gaan bedachten de meester en mijn moeder dat er sommige middagen een klasgenoot langs kon komen. Ze dachten eerst aan twee kinderen per keer, maar dat zag mijn moeder niet zitten.

Onze school stond in een klein plattelandsdorpje, er waren niet veel leerlingen. In mijn groep waren we met ons vijven. Ik herinner me een heel lief bezoek van de enige jongen, die een beertje met een strikje voor me had mee genomen. Het strikje bleef niet zitten en hij was aardig aan het prutsen geweest om het weer gestrikt te krijgen. Ik herinner me ook gezellige en ongemakkelijke bezoeken. Nét voordat ik weer een halve ochtend naar school mocht, herinner ik me dat we buiten mochten spelen, wat op dat moment voor mij echt feest was. Alle opgekropte energie kwam er uit. Daarna lag ik weer voor pampus, maar ik was tenminste weer even kind geweest.

Mijn klasgenoten snapten er echter helemaal geen hout van. Ik werd als aansteller betiteld, want zij zagen alleen de vrolijke ik, die met ze speelde. Toen ik later een halve dag naar school ging werd dat nog erger. Ik ben altijd iemand geweest die maar twee versnellingen kende; stilstaan of vol gas. Op school zagen ze vol gas, maar dat ik thuis gesloopt was zag niemand. Op school werd ik steeds vaker genegeerd. Ik begon zelf te geloven dat ik me aanstelde. Wat waarschijnlijk voor mij al een gevoelig punt was door de paniekaanvallen die ik eerder had gehad, na de hondenbeet. Ik wist immers wel dat de meeste dieren niet echt gevaarlijk waren. Ook ADD maakt niet bepaald dat je automatisch zelfverzekerd in het leven staat. Ik vond mezelf dom, onhandig en een aansteller.

Ik liet steeds meer over me heen lopen. Toen mijn moeder erachter kwam ging ze met de meester in gesprek. We werden allemaal bij elkaar gezet. Ik, die andere drie meiden uit mijn groep, en één van een groep erboven. We moesten maar bespreken wat er aan de hand was. Uiteraard werd er ontkend dat er iets speelde. Ik zag spoken. Ik kon ook niet echt benoemen waar ik zo’n last van had en zat er maar een beetje dom voor me uit te staren. Na dat gesprek was de kloof dus alleen maar groter.

In groep acht was ik regelmatig ziek, naweeën van de Pfeiffer, maar ongetwijfeld ook door stress. Ik was blij dat ik een andere school uit mocht zoeken. Iedereen uit groep acht ging naar een andere school. In de zomervakantie vóór de brugklas leerde ik mezelf een stoere houding aan en nam me voor, niet meer over me heen te laten lopen. Het resultaat daarvan was dat ik in de eerste week een vervelende klasgenote van de stoel trapte, en tot aan mijn moederschap die stoere houding heb vastgehouden. Die houding heeft me wat opgeleverd, maar ook veel gekost. Van buiten leek ik cool en onverschillig, vanaf dat ik mijn bril inruilde voor lenzen zelfs arrogant. Maar van binnen bleef ik het onzekere, kwetsbare, onhandige meisje van de basisschool, altijd onwijs dankbaar en bijna verbijsterd dat mensen me om hun heen wilden hebben.

Het gevoel dat ik iets niet goed deed als ik alleen thuis was en me probeerde te ontspannen is altijd gebleven. Onrust die me vertelt dat ik een aansteller en een mislukking ben. Zelfs als ik troost bied aan mijn zieke dochter. Eigenlijk vind ik mezelf een aansteller dat ik hier een blog over durf te schrijven, er was toch niks ernstigs aan de hand?! Maar door alle kennis uit de therapie en de herkenning die ik bij anderen vind, post ik hem toch. Dat is dan het voordeel van die aangeleerde stoere houding. Het kan me toch niet schelen, kijk mij cool zijn… Ik doe het gewoon.

Lees ook:

  • meisje aan zee

    Binnenkort is het zover, ik ga beginnen met de zoveelste therapie... Vierdaagse dagbehandeling, schematherapie. Doodeng, maar zo noodzakelijk! Nog een laatste keer. Deze keer zet ik alles op alles. Ik ga stormen trotseren, niet zomaar stormen. De ergste en engste…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer