Ik maak mezelf kapot

Deze blog gaat in op zelfbeschadiging. Zorg voor jezelf en lees deze blog niet wanneer je denkt dat dit niet goed voor je is. Neem contact op met Sensoor als je behoefte hebt aan een gesprek.

Ik zit in een misbruikrelatie, een misbruikrelatie met mijzelf. Regelmatig ben ik enorm gespannen. Spanning die ik niet direct kan toeschrijven aan bepaalde gebeurtenissen, mensen of dingen, maar meer een diffuse, ongedefinieerde spanning. Soms loopt de spanning zodanig op, dat ik echt niet meer weet wat ik met mezelf aan moet. En dan ga ik de mist in…

Ik doe mijzelf pijn. Het is een grote stap om dat toe te geven. Elke keer als ik mezelf pijn doe praat ik het goed. Elke keer als ik mezelf pijn doe, wijt ik het aan tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid. Elke keer als ik mezelf pijn doe zeg ik sorry tegen mezelf en beloof ik het niet meer te doen. En elke keer gebeurt het weer. Het is een klassieke misbruiksituatie. Het begon klein. Ik lachte mezelf uit als ik mezelf per ongeluk pijn deed, nam meer risico waardoor de kans groter werd dat het mis ging. Vervolgens deed ik mezelf een keer expres pijn, niet heel erg, een klein beetje maar. Maar het was niks, het ging nergens over, hield ik mezelf voor.

Ik stelde regels voor mezelf op. Ik besloot dat het niet zo erg was, zolang niemand ziet wat ik doe. Zolang er geen bloed bij komt en ik geen littekens maak is het niet écht jezelf pijnigen. Dan valt het meer onder de categorie nagelbijten en velletjes plukken. Dat doet iedereen en niemand zegt er iets van, dus dan is wat ik doe ook niet erg. Zo praatte ik het voor mezelf goed. Langzaam gebeurde het vaker en vaker en ging ik verder en verder. Ik hield me nog steeds aan de regels, maar mijn lelijke kant riep en roept om meer. Ik vind het moeilijk om er niet aan toe te geven, maar ik wil het niet doen.

Dat ik mezelf pijn doe is een symptoom van de depressie en de angst. Op de momenten dat het beter gaat met mij is de drang om mezelf pijn te doen ook minder. Ik schaam me ervoor, ik kan je niet uitleggen waarom ik het doe. Het gebeurt gewoon, ik begrijp het ook niet. Zeggen dat ik het niet meer zal doen is een leugen, het is momenteel de enige manier waarop ik kan dealen met de spanning als die te hoog oploopt. Ik werk er heel hard aan om het niet meer nodig te hebben, om beter met de spanning om te kunnen gaan en vooral ook minder spanning te ervaren.

Voor nu is dat nog niet zo en ga ik keer op keer het gevecht aan om lief tegen mezelf te blijven. Soms win ik het, veel vaker niet. Ik hoop dat ik ook dit ooit achter me zal kunnen laten, samen met de depressie en de angst. Ik hoop dat ik een relatie met mezelf kan aangaan waarin niet haat, maar liefde de leidraad is.

 

2 Comments

  1. Wat naar dat je dit als enige oplossing ziet door het verdriet en de angst die jij dagelijks voelt. Ik herken veel in jouw post, want ook ik deal iedere dag nog met automutilatie.. Het is heel lastig.. maar ik hoop dat er voor jou ooit een moment komt, dat je op een andere manier kan dealen met bepaalde gevoelens. voor nu veel sterkte. x

  2. Wat moet dit zwaar zijn voor je. Ik herken veel uit jouw blog, heb zelf jaren geautomutileerd, maar ben er nu zo’n twee jaar “vanaf”. Ik hoop ook dat jij een andere, gezonde, manier vindt om om te gaan met je spanningen, je verdient het niet om zoveel pijn te hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.