Ik loop achter

Waar moet ik beginnen? Dat is een vraag die ik mezelf regelmatig stel. Niet alleen hier in een blog, maar ook als ik denk aan het beantwoorden van de vraag ‘Wat is er vroeger dan gebeurd?’ of als ik denk aan hoe ik mijn leven vanaf nu weer op moet bouwen.

Ik probeer het wel. Ik probeer mijn leven vanaf nu weer op te bouwen. Ik heb ontzettend veel gemist. Vanwege het verleden heb ik mijn middelbare school niet af kunnen maken. Nu ben ik begonnen aan een universitaire studie. Het gaat langzaam, maar het gaat. Ik kan het, ik ben best intelligent, daar ligt het niet aan.

Vraag me alleen niet waar Australië ligt, waar Gelderland ligt, wanneer de Tweede Wereldoorlog was en wat er toen is gebeurd, wat precies het verhaal was met het World Trade Center, want ik heb geen idee. Daar schaam ik me wel voor. Als mensen het over dat soort dingen hebben, dan doe ik alsof ik ervan af weet en knik ik ja. Als mensen het aanhalen via de app, googel ik er snel informatie over, zodat ik er ook iets over kan zeggen. Ik weet er niets van, omdat ik letterlijk altijd heb moeten overleven. Ik heb me nooit met dit soort informatie beziggehouden. Mijn ouders was ik een soort van kwijt en ik verloor alleen maar tijd en nou ja… nu ben ik dertig, eindelijk stabiel en wereldvreemd.

Wegens allemaal omstandigheden zat ik van kinds af aan in een relatie met een volwassen man. Dat was geen beste relatie, zoals je je wellicht kunt voorstellen. Ik heb hierin van alles geleerd, maar niet hoe je gezonde banden ontwikkelt met (andere) mensen. Mijn wereld is zo klein geweest, zo geheim geweest. Ik had wel een vriendin, die sociaal ook niet zo lekker functioneerde, ook met problemen, ik ben blij daar ik haar had, maar ja… nu ben ik dertig, stabiel en wereldvreemd. Ik weet niet waar ik moet beginnen.

Ik voel me gewoon niet op mijn gemak bij mensen. Ik voel me té anders, te nerveus. Ik weet niet wat ik zeggen moet. Ik wil wel iets zeggen, maar mijn hoofd zit vol met witte mist. Ik zoek naar onderwerpen waarover ik het kan hebben. Therapie? Nee. Familie? Nee. Angst? Nee. Dat is alles wat ik ken. Ik moet schakelen naar dingen die ik niet ken. De tuin? Ja, dat is een goed onderwerp. “De tuin die staat er echt mooi bij!” Ik had goed gegokt. De persoon tegenover me begint enthousiast te vertellen en ik knik af en toe en glimlach, maar het kost me al mijn energie. Het interesseert me namelijk niets. Volledig uitgeput en leeg vertrek ik weer naar huis en ik vraag me af of ik het goed doe, of ik dit wil, of dit zo hoort te zijn.

Ik ben nu dertig, stabiel en wereldvreemd. Ik leer koken en schoonmaken, ik kijk het nieuws, ik zit in therapie, ik maak contact, ik heb een relatie én ik studeer. Het is een geruststellende gedachte dat ik over een paar jaar kan mee kan praten over de dingen die zich nu hebben afgespeeld. Ik probeer dingen te ondernemen, zodat ik straks meer herinneringen heb die ik kan aangrijpen als gespreksonderwerp. Ik loop achter en ik haal mezelf waarschijnlijk nooit meer in, maar ik ben wel begonnen.

Lees ook:

  • slapend meisje

    Ik weet nog dat ik niet kon slapen vanwege de jeuk. Misschien ken je het soort jeuk wel waarover ik het heb. Uiteindelijk durfde ik naar beneden te gaan, waar mama met een paar vrienden zat te drinken. In mijn…