spinnenweb

Ik lieg alles aan elkaar

‘En hoe zit het met jouw stage, Nina?’ vroeg mijn stagebegeleidster me. ‘Oh, ja. Ik had ze mijn cv en motivatiebrief gemaild, maar die was niet goed genoeg.’ Met wat spijtige gezichtuitdrukkingen maakte ik mijn verhaaltje af. Ik wist heel goed dat wat ik haar vertelde niet waar was. Ik had de stage zelf afgezegd, ook al had ik er dringend één nodig.

Ik lieg zoveel, zonder erover na te denken, en zonder er spijt van te hebben. Ik lieg alles bij elkaar; grote leugens, kleine leugens, maakt niet uit! Ik vertel het allemaal! Ik ben een pathologische leugenaar.

Het is raar om dat toe te geven en ik durf het niemand te vertellen. Ik ben bang dat mijn vrienden me niet meer vertrouwen, wat terecht zou zijn. Het liegen heeft niet eens echt een voordeel, of een reden. Ik doe het gewoon. Ik wou dat ik meer voorbeelden kon bedenken van de kleine dingen waar ik over lieg, maar ik weet zelf niet meer zo goed wat wel echt is en wat niet. Ik leef in een web van leugens, en af en toe brengt dat me in ongemakkelijke situaties. Dan vergeet ik wat ik aan wie heb verteld, bijvoorbeeld.

Soms vertel ik dingen om interessanter te lijken, soms om me uit problemen te praten en soms ook zonder enige reden. Ik denk er niet eens meer bij na en vaak realiseer ik me pas dat ik weer aan het liegen ben nadat ik mijn verhaal in geuren en kleuren heb verteld.

Mijn moeder is de enige die het weet. Zij was degene die bij me was tijdens de diagnose, en ze ondersteunt me dan ook waar nodig. ‘Nee, ik lieg!’ Zeg ik dan tegen haar, als ik mezelf weer betrap op een leugen. In het ‘echte’ leven kan ik dat nog niet, maar ik hoop dat dat ooit eens komt.

Dit was een beetje een onsamenhangend verhaal, ook omdat dit een onderwerp is waar ik liever niet aan toegeef. Ik hou niet van liegen, en toch lieg ik zelf alles bij elkaar. Misschien komt er in de toekomst nog een uitgebreidere blog, deze heb ik getypt om het van me af te schrijven.

Ik heb lang getwijfeld of ik deze blog wilde publiceren. Het is een lastig en erg persoonlijk onderwerp voor mij, en ik hoop dat iemand zich hierin herkent.

Lees ook:

  • Masker

    Je past op mij, als een soort tweede huid.Je bent er altijd en camoufleert, net als een kameleon die van kleur verschiet en naar de achtergrond verdwijnt zodra er gevaar dreigt of iemand te dichtbij…

  • pexels photo 132752

    ‘Weet je wat jouw doel zou moeten zijn? Dat je eens stopt met een puinhoop van je leven te maken’. Bam, die was raak. De rest van het gesprek heb ik mezelf afgezonderd en niemand…

  • pexels photo 450271

    Ik ben een bedrieger. Of beter gezegd, ik lieg mezelf voor dat ik een bedrieger ben. Ik heb last van het impostor syndrome. Hoewel ik weet dat het alleen in mijn hoofd zit, kan ik…

7 reacties

  1. Ik denk dat héél veel mensen zich hier in herkennen, misschien wel meer dan je denkt, alleen dat mensen er niet over durven praten uit angst voor een oordeel. Ik vind het in ieder geval niet raar en heb ook wel vaker gehoord/ meegemaakt dat mensen dit doen.
    Misschien inderdaad interessant om eens rustig uit te zoeken waaróm je het nou doet (al heb je dat waarschijnlijk zelf allang bedacht)…

    Vind het in ieder geval al super knap dat je het erkent, dat is al stap 1!

    Liefs
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Het ontstemde brein – Esther van Fenema

    1. Ik had trouwens als kind ook een vriendin die heel veel loog. Haar moeder zei dat zelfs een keer, ‘ze verzint soms dingen’. Ik had dat allang door, maar ik vond het niet erg. Misschien had ze gewoon een grote fantasie… of vond ze haar eigen leven niet interessant genoeg…
      Misschien heeft het ook te maken met zelfbeeld, dat dat ‘leeg’ voelt en dat je de leugens nodig hebt om het ‘te vullen’? Ik zeg maar wat.

  2. Ik durf hier nauwelijks op te reageren omdat ik me er ook voor schaam, maar: dankjewel voor het schrijven! Zó herkenbaar. Liegen om afspraken af te zeggen. Liegen over wat ik wel/niet doe of heb gedaan. Leugens leugens leugens, overal. En tegelijkertijd wat jij ook schrijft; ik zou geen voorbeelden kunnen noemen, het gaat zó automatisch. Het is niet eens nodig om te liegen!

    De afgelopen maanden probeer ik er wel heel erg op te letten, maar vaak vergeet ik het ook weer. Is moeilijk. Maar hierbij nogmaals: ontzettend bedankt voor het schrijven en je openheid, echt waar!

    Liefs, Sae

  3. Bedankt dat je hierover schrijft!

    Deels herkenbaar, maar ik heb het op 1 gebied. Ik lieg over eten, vaker dan ik zou willen. Je zou kunnen zeggen dat het een deel van een eetstoornis is, maar ik blijf er wel zelf verantwoordelijk voor 😉

    Ik zat de laatste tijd veel op Google over liegen op te zoeken. Omdat ik 1 vriendin heb die ook heel veel liegt. Veel mensen liegen om een confrontatie uit de weg te gaan, denk ik, althans, dat doe ik zelf. Maar die vriendin liegt meer. Ik heb het gevoel dat het haar ‘overstijgt’, dat de leugen geen dringende functie meer heeft, maar dat ze als het ware in een web zit van zelfverzonnen verhalen. Alsof ze een fictieve tweede persona heeft voor de buitenwereld. Herken jij dit?

  4. Heel moedig dat je hierover hebt geschreven. Respect!

    Ik denk dat het je echt gaat helpen om in therapie uit te zoeken wanneer en hoe het liegen ontstaan is. Er zit vast een verhaal achter.

    Heel veel sterkte en liefs,

    Sarah

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.