Ik kies voor bang

Mijn verstand is gegroeid de afgelopen jaren. Het gevoel dat ik nu heb zorgt voor een activatie van een zelfdestructie-modus. Het eerste wat er door mijn hoofd gaat is: “Pak een glas wijn en drink dit weg”, maar mijn verstand spreekt me direct daarna streng toe met: “Het is pas 11:00 uur ‘s morgens. Doe normaal en ga wat je voelt maar gewoon eens voelen. Ga maar eens leren hoe je ermee om moet gaan op een ‘normale’ manier.” Dat maakt dat ik nu aan het schrijven ben. Ik ga hier volwassen mee om, terwijl ik een oud stemmetje in mijn hoofd laat schreeuwen. Ik zet een muziekje op en ik hoop dat het die stem overstemmen kan.

In plaats van het gevoel te verdrinken, probeer ik te achterhalen waar het vandaan komt. Ik weet eigenlijk al waar het vandaan komt, maar ik doe nog even alsof ik het nog uit moet zoeken. Ik zoek het al heel lang uit, al jaren eigenlijk. Ik voel me in hetzelfde cirkeltje ronddraaien en stap er maar niet uit. Soms stap ik naar de binnenkant van die cirkel, maar als ik dan vervolgens weer beweeg, kom ik weer in die verrekte cirkellijn terecht. Het is niet handig, dat weet ik. Maar ik weet niet hoe ik naar de buitenkant van de cirkel kan stappen. Daar waar zoveel meer ruimte is, dan aan de binnenkant.

Althans, ik weet het wel, maar ik weet niet welke van de drie mogelijkheden ik moet kiezen. Ik kan het contact verbreken, ik kan het laten zoals het is, ik kan je confronteren en hopen dat we er beter uitkomen. Ik weet al jarenlang dat ik 3 opties heb, maar ik durf ze geen van allen te kiezen en daarmee kies ik stiekem toch voor optie 2; het laten zoals het is. Ik kies voor optie 2, tot ik voor één van de anderen durf te kiezen. Bij alleen het idee al word ik misselijk en ik stel mezelf gerust met; ik ben het nog aan het uitzoeken, ik denk er nog even over na. Dat helpt, voor even…

Ik durf niet. Ik ben bang. Erover nadenken doet pijn. Niets doen lijkt mijn natuurlijke reactie te zijn op angst. Als je niets doet, kun je namelijk ook geen verkeerde keuze maken. Ik wil er zeker van zijn dat als ik een keuze maak, het de juiste is. Dat kan ik alleen van te voren niet zeker weten en daardoor blijf ik gevangen zitten in mijn eigen klem. De klem waarin ik mij het veiligst voel, maar waar ik me desondanks niet bij neer kan leggen, want naast heel erg bang, ben ik ook heel erg boos.

Ik kan niet zo goed omgaan met boos, dus kies ik vaak voor bang. Ik ken het gevoel van bang zijn door en door. Boos is iets wat ik nog nooit naar buiten heb geuit. Ik weet niet hoe het werkt, ik weet niet wat mag, ik weet mijn recht erop niet. En ineens begrijp ik mezelf, terwijl ik schrijf. Ik begrijp waarom als ik me zo voel als vandaag, de zelfdestructieve stem begint te schreeuwen. Ik weet niet wat ik met boosheid mag of moet, dus hou ik het in.

En binnenin mij kan ik met niemand anders vechten dan mezelf.

2 Comments

  1. Dit is zo herkenbaar!! Ik heb gekozen om het contact te verbreken en dat brengt zoveel verdriet met zich mee..

    Omgaan met deze emoties is zo zwaar dat ik me mezelf constant wil verdoven. En dit ook heel vaak doe helaas. De emoties accepteren kan ik nu nog niet aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.