meisje met hand voor haar gezicht

Ik kan niet hardop zeggen dat ik bang ben

Vanmorgen in de auto was ik me heel bewust van wat ik voelde; angst. Ik wist niet waar het vandaan kwam, wat de trigger was geweest. Ik wist alleen opeens dat het gevoel wat ik tot dusver niet beter kon omschrijven dan ‘zoekende’, angst was. Jee, kleine overwinning, ik heb een nieuwe gradatie gevoel in mij gevonden. Angst blijft een lastige voor mij.

Ik nam me voor het te benoemen bij therapie, er is altijd ruimte voor eigen inbreng aan het begin van ‘gym’ (oftewel, psychomotorische therapie). Maar het stagneerde toen ik de ruimte kreeg, meer dan voor me uit staren gebeurde er niet. ‘Sukkel!’ Misschien dat toen mijn straffende gedachten werden getriggerd en ik van daaruit hopeloos verloren was, maar hoe vaak ik me het ook voornam, de woorden kwamen niet, mijn mond ging niet open en er kwam geen geluid uit. Wel als het over iemand anders ging, of als me rechtstreeks gevraagd werd wat de oefening met me deed. En ik kon ook nog wel benoemen dat mijn heup mogelijk op ging spelen bij het springen, omdat ik afgelopen week van de trap was gevallen. Maar het concreet benoemen van de emotie die bij mijn lichamelijke sensaties past, kreeg ik er domweg niet uit.

Nu wel, hier in een blog die alles en iedereen kan lezen kan ik het zo typen, hier: BANG! Ik was bang. Mijn handen trilden, mijn geest stond op scherp, ik keek voortdurend zoekend om me heen, licht was fel, geluiden waren heftig, druk op mijn borst, mijn ademhaling zat hoog. Ik kan er alles bij elkaar niks anders uit concluderen dan dat het angst was.

Dan denk ik: oké, ik was bang, dus ik durfde niks, vandaar… Maar nee, zo was het niet. De oefening was dat we van de kast moesten springen op de dikke mat. De afstand tussen de mat en de kast werd steeds groter gemaakt, een soort slootje springen, waarbij de sloot steeds breder werd. We moesten voelen tot wanneer het nog goed voelde om te doen. Maar ja… wat ik voelde was al angst, dus hoe groot de afstand ook werd, ik deed mijn best en sprong gewoon. Toch kon ik wel bepalen wanneer ik moest stoppen: toen mijn hak op het randje van de dikke mat stond was mijn lichamelijke grens bereikt. Ik kon ook wel benoemen dat mijn gevoel voor die hele ochtend al zo was… ‘Hoe?’ Ja… zo… niet dat ik het woord er uit kreeg.

In de auto naar het andere therapiegebouw maakte de angst plaats voor woede. ‘Wat zeg je daar?’ Woede! Ik was boos! Toen begreep ik niet waarom, maar nu ik dit schrijf is het glashelder voor me dat ik boos was op mezelf. Omdat ik niet benoemd had wat er met me gebeurde, wat ik voelde. Terwijl ik donders goed weet dat dit precies is waar die hele therapie om draait. Je hoeft niet altijd helemaal uit te pluizen waarom je iets voelt, maar aangeven wat je voelt, maakt al zoveel verschil! ‘Zo simpel?’ Ja! Zo simpel! Door je emoties te benoemen erken je ze en hangen ze niet meer als een zware last om je schouders. ‘Lekker simpel…. je kan het niet eens 😂.‘ 

Dus dat… hoe moeilijk kan het zijn? De groepstherapie erna kon ik ook niet zeggen wat er allemaal gebeurde van binnen. Ik kon prima reageren op de emoties en het verhaal van een ander, al moest ik daarvoor nu wel echt bewust omschakelen. Eigenlijk is dat winst, ik koos er voor mijn emotie los te laten en mee te leven met haar. Tot dusver ging dat meeleven zo vanzelf dat ik er niet voor kon kiezen bij mezelf te blijven, ik werd meegezogen in de emoties van de ander, die ik als vanzelfsprekend spiegelde. Nu koos ik er zelf voor.

Toen mijn brein later wat delen van haar verhaal aan elkaar koppelde en daarmee tot een heftige conclusie kwam, kon ik dat ook niet uitspreken. Misschien ook uit angst dat het niet waar was. Dat het weer eens niet klopte wat mijn brein allemaal aan elkaar geassocieerd had. Dat mensen er boos om zouden worden. ‘Wie denk je wel niet dat je bent? Kijk je wel uit zulke dingen te zeggen?!!! Zelfs maar te denken.’ Terwijl mijn conclusie zo sterk was, terwijl ik zo zeker weet dat het klopte wat ik dacht! Wie ben ik? Ik kan het niet eens herproduceren. Ik kan niet eens navertellen wat al die delen uit het verhaal waren die ik aan elkaar gepuzzeld had. En toch ben ik er zo zeker van, maar… wie ben ik? ‘Je kunt het niet eens zeggen.’ Dat is waar… dat is schema Minderwaardigheid. ‘Zie je wel dat je spoken ziet! Er klopt allemaal niks van.’ Wie ben ik om te benoemen wat ik zie. Maar ik hoef het niet eens als feit te benoemen. “Zou het kunnen dat..?” Maar ook dat krijg ik mijn strot niet uit.

Hoe sterker het voelt, hoe onmogelijker het is om uit te spreken. Ik mag niet concreet zijn van mezelf… want als men het dan ontkent… waar ben ik dan nog? Dan klopt mijn aller, allersterkste gevoel weer niet. Net als toen, toen ik in paniek schoot, om een onschuldig klein poesje. Waarvan ik zelfs als kleuter al wel wist dat het niet klopte… maar daar heeft het primaire brein geen boodschap aan… en die regelt de noodstop. ‘Aansteller!’

Misselijk voel ik me.

Bij welke emotie past dat?

Lees ook:

  • slak

    Je hersens kraken misschien wel bij het lezen van de titel: Waar gaat dit over? Een slak? Een naaktslak? Naaktslakken vind ik helemaal geen leuke dieren en toch was dit mijn conclusie toen ik afscheid…

  • Hartjes en madeliefjes

    Ik ging mijn eerste therapiesessie in met een mengeling van hoop en wantrouwen. Hoop dat er een simpele oplossing zou zijn voor waar ik mee worstelde, een oefening, een pil, een antwoord. Wantrouwen omdat ik…

  • standbeeld engel

    Het gevoel van al maanden in de wachtstand te zitten. Op dit moment zit ik in een lang intaketraject om nog kans te maken een laatste intensieve psychotherapie te volgen voor mijn combinatie aan persoonlijkheidsproblemen…

1 reactie

  1. Heftig en herkenbaar. Soms lijkt het alsof mensen denken dat het heel simpel is om te zeggen hoe je je voelt, maar ten eerste heb ik vaak zelf geen idee en ten tweede heb ik dan nog minder een idee hoe ik het de ander duidelijk zou moeten maken. Ik vind dat jij dat hier heel duidelijk hebt uitgelegd. Helaas geen tips, want ik denk dat het voor iedereen anders werkt. Of toch…volgende keer deze blog voorlezen?
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Kom je bij me eten?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.