pexels photo 209137

Ik hou ze in mijn hand

Vijf volgetypte A4-tjes over mij, 53 dagen geleden ging met ontslag uit de kliniek, om precies te zijn 7,57 weken, 1.271 uren/76.260 minuten/4.575.600 seconden. De kliniekperiode staat op mijn netvlies gebrand ook al waren het maar vier weken, het heeft diepe sporen achter gelaten. De vijf A4-tjes die ik nu in mijn hand houd staan voor een periode waarin ik veel geleerd heb, maar ook waarin ik een terugval heb gehad.

Nu zal ik gaan lezen hoe “zij” het zagen.

Ik lees het in eerste instantie vluchtig door. Natuurlijk vallen alle cijfers op. Ik moest dagelijks wegen, het draaide om aankomen. Bijna over mijn gehele levensloop, alleen maar cijfers. Ik word er horendol van, want als iets in mijn hoofd constant dwarrelt is het cijfers en nummers. Calorieën tellen.

Ik probeer mezelf te herpakken en door de psychiatrisch jargon heen te lezen. Door de jaren heen heb ik mijn zelfkennis op kunnen krikken door genoeg boeken te lezen, dus lees ik me aardig door dit jargon heen. Ik kan me er redelijk in vinden, op een paar puntjes na. Het is apart dat je  in een gesprek van 45-60 minuten je complete verhaal moet vertellen en zij daar conclusies uit opmaken.

Sommige stukken doen pijn om te lezen

Omdat ik mezelf er niet in herken. Ik krijg het idee dat ik mezelf moet bewijzen aan de hulpverleners. Iets wat heel erg speelt in hulpverleningsland, zeker als het om diagnoses gaat.

Mijn periode in de kliniek wordt maar kort beschreven. Eigenlijk nauwelijks. Dat vind ik raar want daar gaat het juist om, het gaat toch om hoe ik het in die vier weken daar gedaan heb en wat er gebeurd is? Er staat enkel beschreven hoe het medisch is gegaan, wat ik toonde aan symptomen van mijn eetstoornis. Niet wat er aan tafel gebeurde, of hoe het contact met de diëtist was, of hoe mijn eetlijst.

Wat mij alsnog het meest verbaast is mijn gewicht.

Ik kwam binnen op gewicht x en ging naar buiten op gewicht y. Dat lag ver uit elkaar. In de papieren stond dat “gewicht y  waarschijnlijk mijn echte gewicht zou zijn.” Dit vond ik een erg vreemde opmerking. Nu staat hij in mijn geheugen gegrift. Ik kan het nog navragen en ga dit met mijn eigen behandelaar bespreken.

Al met al hou ik vijf A4-tjes in mijn hand, die toch stiekem veel met mij doen. Die me vier weken lang hebben laten zweten. Waar ik nieuwsgierig naar was.

Nu ik ze vast heb denk ik; ‘ja en nu, wat moet ik er mee’.

Ik hou ze vast , kijk er een laatste keer naar en leg ze dan in de kast.

Dit is een afgesloten hoofdstuk.

Lees ook:

  • pexels photo 257681

    Ja, ik wil. Ik wil dat je me gaat helpen van deze rotstoornis af te komen. Ik wil dat je me uitdaagt, dat je lief voor me bent als het moet, maar ook hard tegen…

  • Ik was erbij

    We waren er allemaal bij. Ik ook, als klein meisje. Ik keek om me heen en zag alles, voelde alles, hoorde alles. Ik speelde een duidelijke rol in het geheel. Toch leek het alsof ik…

  • flower blossom bloom blue 70353

    Want ik wil vergeten. Ik wil vergeten dat ik niets waard was, sociaal gehandicapt, en scheldwoorden die ik niet wil herhalen. Ik wil de herhaling in mijn hoofd vergeten. Ik wil de walging die ik…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.