meisje dat kijkt

Ik hoop dat ik ooit kan zeggen dat het goed met me gaat

Het begon allemaal toen ik een jaar of tien was. Mijn ouders gingen uit elkaar, want het ging niet meer tussen hen. Mama was psychisch ziek, dat was voor mij niet gemakkelijk. Ze kon niet voor ons zorgen en ging regelmatig in behandeling.

Doordat m’n ouders uit elkaar gingen en mama niet in staat was voor ons te zorgen zag ik haar niet zo veel. Ze deed zelf ook niet echt moeite. Op de lagere school werd er contactherstel geprobeerd, maar dit liep niet zoals het zou moeten. Op school liep ook niet alles zoals het moest. Ik kon moeilijk meekomen met rekenen en ik werd ook gepest. Omdat ik rood haar heb, een bril droeg, mama die ziek was. Het waarom was ook niet altijd duidelijk.

Uiteindelijk moest ik door de situatie thuis naar een pleeggezin. Het pleeggezin zou normaal moeten zorgen dat ik mij beter zou voelen, maar dit was niet zo. Ik voelde mij er niet thuis en werd ook gepest. Het was geen leuke periode. In die periode ging ik ook voor het eerst naar de psycholoog. Ik zat niet goed ik mijn vel. Via rechters en verschillende organisaties was er ook contactherstel met mijn mama, soms liep dit goed, soms liep dit totaal verkeerd.

Uiteindelijk kon ik terug terecht bij m’n papa. Het was voor hem ook allemaal niet zo simpel. Echt chapeau voor die man! Er waren dagen dat het goed ging met mij, maar ook dagen dat ik bang, verdrietig of boos was. De lagere school liep op zijn eind en ik ging naar de middelbare. In de eerste klas ging alles goed, maar in de tweede werd ik weer gepest. Doordat mama ziek was zat ik er volledig doorheen en wou ik niet naar school. Toen ben ik opgenomen geweest. Tien maanden. Wat een heftige periode. Ook daar werd er gekeken naar contactherstel met mama, zoals de meeste keren liep dit niet zoals het moet. En ik had het daar echt moeilijk mee. Ik bleef naar de psycholoog gaan en in het ziekenhuis was er ook iemand.

Tot op de dag van vandaag heb ik nooit zelfmoordgedachtes gehad of aan zelfverminking gedaan. Toch was het allemaal niet zo simpel. Ik wou leven, maar niet dit leven. Nu nog, na al die jaren. Ik woon samen met mijn vriend, heb een job die ik graag doe. Toch zit ik met alles nog vast. Angst om gekwetst te worden, angst om niet goed genoeg te zijn. Zoals ze altijd beweerden. In 2017 is mijn mama ook gestorven, aan longkanker. En dit doet pijn. Het leven is niet simpel. Maar ik hoop dat ik ooit kan zeggen ‘het is oké, het gaat echt goed met mij’. En er zijn zelfs dagen weken of maanden dat ik oprecht gelukkig ben, maar soms komt alles terug en voel ik mij rot.

Lees ook:

  • Lieve therapie,

    Lieve Therapie, Ik wil dit helemaal niet zien. Ik wil dit helemaal niet weten. Laat me met rust. Ik heb het niet voor niets nooit geweten. Graag zou ik een beknopte en duidelijke blog schrijven.…

  • Sos – vakantie in zicht

    Al zolang rondlopen en bijna breken maakte dat écht breken onvermijdelijk was. Ik vergelijk mijzelf nu bijna met het personage Emma uit het boek ''PAAZ''; nog een X aantal dagen tot mijn vakantie. Ergens denk…

  • schrijven

    En daar is dan het daadwerkelijke moment; ik moet mijn terugvalpreventieplan invullen. Ik was al een tijdje klaar om richting het afronden van mijn therapie te gaan. Nu komt het toch wel dichtbij. Als het…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.