Ik heb geen tijd

Mijn therapie moet snel gaan. Het moet vooruit. Ik heb geen tijd om te lanterfanten. Ik moet dingen leren, stappen zetten, en daarvoor moet ik elk mogelijk therapieblok benutten en er iets zinnigs uit weten te halen. Stilstaan is duidelijk geen optie.

Zo veel problemen, zo weinig tijd

Al sinds ik een klein meisje was, word ik geteisterd door psychische problemen. Het is tijd om daar nu voor eens en voor altijd komaf mee te maken. Het liefst was ik gisteren dan ook al beter, maar ergens moet ik realistisch blijven, dus dan maar vandaag, of oké, uiterlijk morgen.
Ook al ben ik dus van kinds af aan al in mijn problematiek gerold en heb ik dat door de tijd dus zeer professioneel weten uit te buiten, de therapie duurt gemiddeld maar anderhalf jaar. En dat betekent voor mij dat ik dus zeker niet een dag niks mag doen. Hoe moet ik anders al die jaren inhalen? Er is voor zo veel problemen zo weinig tijd, dus die moet ik wel nuttig besteden.

Haast, tempo, ik snap het al, schiet nu maar op, dit hebben we al besproken, door door door!

… Word je al moe?

Veeleisend

Ik ben veeleisend naar mezelf, daarvan ben ik me bewust. Maar ik ben ook veeleisend naar de ander. De ander zou namelijk z’n therapie dusdanig serieus moeten nemen, dat er elke dag iets uit te halen valt. Wat is dat nou, niks inbrengen bij dramatherapie? Dat slaat natuurlijk nergens op… En alsof het nog niet erg genoeg is, heb ik ook nog een veeleisend stemmetje naar de begeleiding. Kom op zeg, je kan die theorie toch wel voorbereiden? Zelfs ik zou het beter doen. Maar goed, ik ben hier de cliënt, en jij de ‘therapeut’. En dan schik ik me weer, maar tegelijkertijd loop ik stiekem toch wel al vijf stappen voor op de rest. Ik moet immers vooruit, ik kan niet wachten op de langzame rest.

En mocht het nog niet genoeg zijn… Naast mijn therapie, huiswerk voor de dagbehandeling en oefeningen ‘voor de psycholoog’ – voor mezelf natuurlijk, maar wel perfect uitgewerkt elke week – doe ik óók nog een DGT-boek in zelfstudie evenals een zelfhulp boek voor eetstoornissen, én houd ik mezelf bezig met een werkboek dat zich richt op trauma.

Vrij zijn

Zoals ik al zei: ik kan niet stil blijven staan, want ik ben er gewoon helemaal klaar mee. Mijn problemen hebben al te veel tijd en te veel energie van mij gevraagd, en dat mag wel eens gedaan zijn. Ik wil vrij zijn. Dat beeld van een psychisch-probleemloos leven te leiden, klinkt als muziek in mijn oren, en ik voel het enthousiasme opkomen als in ik kan niet wachten! Al fluistert een stemmetje in mijn oor: het is een utopie! Je zal altijd kwetsbaar blijven. Maar laat ik toch maar zo hard mogelijk werken, en zo goed mogelijk vooruit willen gaan, want ik kan wel mijn best willen doen om ook maar een beetje van die utopie waarheid te proberen maken. Maar wel met een beetje vaart als het even kan graag.

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.