meisje bij muur met graffiti

Ik heb een pestkop in mijn hoofd

Ik vang een glimp op van mezelf in de spiegel. Ik zie er prima uit, vind ik. Maar nee, daar is ze het niet mee eens. ‘Jezus, wat een rotkop’ galmt er door mijn hoofd. Vol verbazing kijk ik nog eens in de spiegel. ‘Wat is er dan mis met me?’ vraag ik me af. Ik kijk naar mijn spiegelbeeld, en langzaam begint het te verdraaien. De stem in mijn hoofd gaat het welbekende lijstje af. ‘Die vieze, rode vlekken op je gezicht, die schilferige plekken daar bij je ogen, je ene oog is kleiner…’ en ga zo maar door. En ja hoor, opeens zie ik het. Mijn gezicht, dat er net nog doorsnee uitzag, is nu veranderd in het meest lelijke hoofd dat ik ooit gezien heb. Shit, dat ben ik. En erger nog, ze heeft weer gelijk.

Ik heb een pestkop in mijn hoofd. Nu zijn pestkoppen die je in het echt lastigvallen al levensvernietigend, maar het wordt nog erger als je er absoluut niet aan kan ontkomen. Ik zit er 24/7 mee opgescheept. 

In bijna iedere denkbare situatie kan die pestkop tevoorschijn komen. Zelfs als ik met de mensen ben van wie ik het meeste hou, zoals mijn vriend en mijn beste vriendinnen. Dan lig ik bijvoorbeeld op de bank, in de armen van mijn vriend tv te kijken, en opeens zeggen mijn gedachten: ‘Hij wil je weghebben. Hij is je zat.’ 

Die gedachten zijn eng, want ik heb er geen controle over. Ze zijn plotseling en dominant, en het enige wat ik kan doen is wachten en hopen dat ze weggaan zonder al te veel schade aan te richten. 

Veel mensen denken dat een depressief iemand zélf voor deze gedachten zorgt. Dat ze zelf denken ‘ík ben lelijk’ of ‘ík ben nutteloos’. En ik mag ook alleen maar voor mezelf spreken, maar in mijn geval is dit niet helemaal waar. Mijn hoofd geeft me een zetje en dan val ik het gat van zelfhaat. Ze vertelt me dingen, dingen die misschien niet eens waar zijn. En ze laat me geloven dat ze er zijn. Op de meest botte en gemene manieren laat mijn hoofd me weten wat ze ervan vindt, en op den duur begin ik dat dan te geloven. ‘Shit, ik ben écht nutteloos.’ Of ik voel me zo lelijk dat ik niemand meer aan durf te kijken.

Die dingen zijn lastig. Want, hoe vecht je tegen je eigen gedachten? Hoe ontkom je aan iets dat aan je vast zit? Simpel, zoek hulp! Maar hoe leg je uit dat je eigen hoofd een bloedhekel aan je heeft?

Lees ook:

  • In mijn vorige blog schreef ik dat ik tijdens mijn middelbare schooltijd ben gepest om mijn geaardheid. Mede daardoor raakte ik later in een depressie. Beide (het pesten en de depressie) hebben hun sporen achtergelaten in hoe ik ben en in…

    pexels photo 426893
  • Datum: AltijdAanwezig: Volwassen Maaike, Kleine Maaike, de Beul, het Geweten, de Sluipmoordenaar Ik heb een vergadering in mijn hoofd. Constant, altijd. Soms is er een drukke discussie, soms wordt er niks gezegd, meestal ben ik gewoon in gesprek. Voor degene…

    De vergadering in mijn hoofd
  • Basisschool Van de periode op de basisschool herinner ik mij niet zoveel. Dit kan te maken hebben met trauma, maar dat weet ik niet precies. Ik herinner mij vooral groot gevoel van onveiligheid.  Ik voelde mij niet begrepen en niet…

    Over pesten

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.