meisje bij het raam

Ik heb een eetstoornis, maar het VOELT gewoon niet zo

“Wist je dat boulimia, na anorexia, de meest dodelijke psychische aandoening is? 4% van de patiënten overlijdt aan de gevolgen van deze ziekte.” De systeemtherapeut kijkt me zorgelijk aan, in een poging om tot me door te dringen.
Ik schuif ongemakkelijk heen en weer op mijn stoel en frunnik aan mijn shirt. Ik probeer uit te rekenen hoeveel 4% is in een klas van 30 kinderen, maar ik kom er niet uit. Rekenen is nooit mijn sterkste kant geweest.

“Maar bij mij is het niet zo erg”, antwoord ik.
“Hoe bedoel je? Ken je de gevolgen van braken?” vraagt hij me.
Ja, dat weet ik heus wel. Kaliumtekort, slechte tanden, ondervoeding, kans op hartaanvallen, ik heb ze allemaal geleerd tijdens therapie. Die van anorexia waren een stuk erger, trouwens.

“Ja, maar echt! Een meisje uit mijn groep braakt soms zes keer per dag! Mijn probleem is daar niets bij!” protesteer ik.
“Weet je, ik drink een flesje wijn per dag maar mijn buurman een kratje, dus ja, dan is het niet erg hè?” grapt hij en ik schiet samen met mijn vriend in de lach. Ik voel me ZO ongemakkelijk.
“Oké, daar heb je een punt, maar voor mijn gevoel heb ik nog steeds geen eetstoornis, ook al ben ik al een aantal maanden in behandeling. En ik werk echt hard tijdens therapie, en ik heb allerlei doelen op gesteld en zo, maar toch heb ik niet het gevoel dat ik ziek ben” antwoord ik.

Het is een kwestie van jezelf en je problemen serieus nemen. Het vergelijken met anderen levert niets op, probeert hij me uit te leggen. Ik probeer het écht in me op te nemen, maar mijn brein werkt niet mee vandaag. Focus!
Daarna gooit hij het over een andere boeg en vuurt wat vragen op me af. Hij vraagt naar mijn eetpatroon, het compensatiegedrag, het braken, mijn eetregels, de drang om af te vallen, de sociale gevolgen, en noem maar op. Op iedere vraag moet ik (helaas) bevestigend antwoorden.
“Nou?”, zegt hij, “als je dat allemaal bij elkaar op telt?” Schoorvoetend geef ik toe. “Dan heb je toch echt een eetstoornis”. Het percentage eetstoornis in mijn hoofd is veel groter dan ik dacht. Ja, ik ben er wel de hele dag mee bezig inderdaad. Nee, gezond gedrag kun je het niet noemen.

Ik ben absoluut niet dom. Ik heb gestudeerd, geleerd hoe je data moet analyseren en inderdaad, rationeel gezien kun je niet anders meer dan concluderen dat er sprake is van een eetstoornis. Maar het VOELT gewoon niet zo. Oh men. Ik zucht diep om mezelf. Ik durf mijn vriend niet aan te kijken. Ik schaam me. Schaamte voor een ziekte die ik niet zelf heb gekozen! Maar het voelt alsof alles mijn eigen domme schuld is.

We spreken af om een nieuwe afspraak te plannen voor over twee maanden. “Bedankt voor je tijd”, zeg ik hem terwijl we handen schudden. “Succes met de deeltijd. Ik zie je snel weer” antwoordt de systeemtherapeut.

Daar gaan we dan. Drie keer per week naar de afdeling eetstoornissen. Ik ben vier maanden onderweg en ben nu al kapot. Dit wordt een lang en zwaar traject. Mijn vriend slaat zijn arm om mijn schouders en geeft me een kus. Gelukkig staat hij altijd naast me. Dit vangnet ga ik hard nodig hebben de komende maanden. Ik moet me hier een weg doorheen zien te slaan. ♥️

Lees ook:

  • eat 2330850 960 720

    Honger: Trek. Zin in eten. Behoefte. Eetlust. Verlangen. Wikipedia heeft het over een biologisch signaal van je lijf dat er een glucosedaling in de lever is. Veel mensen denken niet over honger na. Ze voelen…

  • Eetstoornis-jubileum

    Mijn eetstoornis is bijna jarig. Wanneer weet ik niet precies. Ik was bijna dertien toen het hele gesodemieter begon, en inmiddels ben ik bijna vijfentwintig. Dus er mogen twaalf kaarsjes op de mooi versierde verjaardagstaart…

  • Sluipmoordenaar

    Het gaat niet over eten, over gewicht, uiterlijk. Het gaat niet om de calorieën of het eindeloze sporten. Het gaat niet over de weegschaal of het meetlint. Het gaat niet over mooi gevonden worden, er…

1 reactie

  1. Soms heb ik het gevoel dat het niet erkennen van een eetstoornis bij jezelf juist ook één van de problemen is. Pas als je het echt onderkent, kun je er ook gemotiveerd aan werken, denk ik wel eens.
    Dappere stappen zet je. Heel veel sterkte!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Verdovende middelen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.