meisjes

Ik heb CPTSS

Verlamd van angst ga ik door het leven. Een meisje dat ondertussen een volwassen vrouw geworden is. Maar zo voel ik me niet. Ik voel me een meisje dat op zoek is naar liefde en bescherming. Naar bevestiging van mijn bestaan. Ik wil vastgehouden worden en nooit meer losgelaten.

Dat meisje durft niet volwassen te zijn en verantwoordelijk te zijn voor zichzelf. Daarom heeft ze hoge muren om haar hart gebouwd ter bescherming tegen pijn en verdriet. Want ze wil niet weer gekwetst of in de steek gelaten worden. Om dit te voorkomen houdt ze mensen op afstand. Verlangens naar nabijheid en intimiteit zijn gevaarlijk. Want als ze dichterbij komen gaan ze ontdekken hoe verschrikkelijk ze is. Dat ze inderdaad niet de moeite waard is om van gehouden te worden. Met als gevolg dat ze haar weer gaan gebruiken of misbruiken.

Het kleine meisje zorgt ervoor dat de volwassen vrouw die ik ben zich nergens veilig voelt. Ze zorgt ervoor dat ik me schaam voor mijn gevoelens en gedachten. Het kleine meisje wil het liefst uit het leven stappen, terwijl ik als volwassen vrouw het leven wil omarmen. Mijn verlangens en dromen de ruimte wil geven. Wil lachen, huilen, boos zijn zonder bang te zijn voor de gevolgen. Een autonome vrouw wil zijn en contact wil maken. Contact met mijn gevoel wil hebben en met de mensen om mij heen. 

Ik wil leven voor mijzelf en niet voor mijn ouders of ter vervanging van mijn overleden broer. Ik wil thuiskomen in mijn lichaam en me niet langer zo vervreemd en verdoofd voelen. Ik wil me niet langer vies voelen of mijn vrouwelijke lichaam haten omdat het allerlei signalen afgeeft. 


Bovenstaande schreef ik acht jaar geleden aan mijn vorige psychologe. De eerste die mijn gevoelens en angsten echt serieus nam. Dat mijn hersenen de meeste herinneringen uit mijn jeugd vergeten was, kwam door dissociatie. Dat ik me een klein meisje voelde en vaak nog voel komt omdat er echt een meisje in mijn binnenwereld is. Méér dan een. Die meisjes dragen mijn pijn en verdriet. Pijn en verdriet waar ik ontzettend bang voor ben en die mij belemmeren om te leven. Maar ik heb niet gefaald. Ik heb gedaan wat ik kon om te overleven en beschermen. 

De huisarts zei destijds bij de zoveelste doorverwijzing naar de ggz dat mijn leven niet uit de startblokken kwam. Jaren werd gezegd dat ik niet zo bang moest zijn. Maar er was een geldige reden. Ik heb CPTSS. Nu mag ik samen met mijn nieuwe psychologen leren hoe ik hiermee om moet gaan.

Mijn naam is Annemarie en ik ben deel van het geheel. 

Lees ook:

  • Vooruit fantaseren

    Tussen alle moeilijkheden door bedenk ik me ineens dat ik zin heb in mijn toekomst. Wat zou ik het heerlijk vinden om weer mensen te ontmoeten, waarmee ik vergeet op de klok te kijken als we verzeild zijn geraakt in…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

4 reacties

  1. Hoi Jehanne,
    Je bericht raakt me zo diep en blijft met bezighouden want zo ontzettend herkenbaar wat jij schrijft ook stukje van voor jezelf leven dit herken ik ook zo want heb dit altijd gedaan voor andere vooral mijn ouders en broer . Heb dit gedaan tot mijn ouders overleden al toen ik nog een heel jong meisje was ben nu 53 .

    Zou je er graag nog eens verder over willen mailen mocht jij dit ook willen

    heel veel succes

    lieve groet

    1. Beste Ien,
      Verdrietig dat deze blog zo herkenbaar voor je is. Ik hoop dat je mensen om je heen hebt die je kunnen helpen. Bedankt voor je reactie en sterkte gewenst. Lieve groet terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.