Ik ga op reis en neem mee…

Angst + zelfdestructie + eenzaamheid + onverwerkte ervaringen. Een fantastische vakantiecocktail: op reis met je problemen. Volgende week vlieg ik naar Barcelona. Niet ver weg en niet voor lang (dus, zegt Superego, wat zeur je nou?), maar ik ben in staat van paniek. Ik maak me zorgen om de drukte, de prikkels, de onbekendheid, de mensen, maar bovenal: om mezelf.

Zoogdierenbrein

Het gaat bij mij al lang nooit echt goed of goed-goed, maar op dit moment, in mijn huidige therapieproces, heb ik het erg zwaar. Volgens mijn therapeuten werkt ISTDP perfect voor mij, een goede therapiematch en ook omdat ik ‘zo goed mijn best doe’ (hoera, prestatie). Dat betekent dat ik steeds minder controle krijg over mijn brein, waardoor mijn rationele brein (neocortex) regelmatig op de achtergrond wordt geduwd door het zoogdierenbrein. In het zoogdierenbrein zitten je emoties, persoonlijkheid én ervaringen opgeslagen. Ervaringen die het rationele brein samen met het reptielenbrein uit kan zetten om te kunnen overleven. Maar die er ook voor zorgen dat je nooit echt gelukkig kan worden als ze niet verwerkt zijn. Ik wist niet dat die ervaringen er waren – of nu ja, ik wist wel dat ze er waren, maar ik besteedde er geen aandacht aan. En nu komen ze door de therapie allemaal een voor een opduiken en verwarren me, maken me angstig.

Zelfdestructie

Die ervaringen gaan over een lastig onderwerp. Ik probeerde er in deze blog over te schrijven, maar ik merk dat ik dat nog niet kan. Het is allemaal nog moeilijk te bevatten en te begrijpen. De ervaringen zorgen voor een intern conflict, met als gevolg dat ik bijna altijd boos op mezelf word en uiteindelijk zelfdestructief. Ook dat is een angst voor op vakantie: mijn zelfdestructieve gedrag. Tijdens mijn vorige reis moest ik hierdoor eerder naar huis.

Eenzaamheid

Dan hebben we nog de eenzaamheid. Ik ga sinds 2014 alleen op reis. Ik begon met alleen reizen in een groep, wat me ontzettend goed is bevallen. Later vond ik dat ik helemaal alleen moest kunnen reizen, want ‘dat doet iedereen’. Ik ervaar zowel voordelen als nadelen. Het (grote) voordeel is dat ik volledig mijn eigen gang kan gaan en daarin de volledige controle heb. De nadelen zijn dat ik dan ook daadwerkelijk alles alleen moet ervaren en continu mezelf moet monitoren/op mijn hoede moet zijn. En dat ik me eenzaam voel. Sinds mijn laatste reis en mijn vroegtijdige terugkeer naar huis, weet ik dat ik liever níet alleen reis. Ik ken alleen niemand met wie ik op reis dúrf, met wie ik de controle durf te delen en ik ken eigenlijk niemand die met mijn ‘ware ik’ op reis zou willen. Kortom, ik wil niet alleen op reis, maar ik ‘moet’ wel alleen op reis – hoe eenzaam kun je je voelen?

Therapeut op vakantie

Als klap op de vuurpijl: mijn psychiater, mijn ISTDP-therapeut, viert vakantie. Zijn afwezigheid, hem niet zien, de afwezigheid van ons contact, zorgt ervoor dat mijn angst, onveiligheid en eenzaamheid alleen maar heftiger worden. Zoals een ander dsmmeisje laatst schreef, ben ook ik ontzettend bang dat hij mij vergeet tijdens zijn vakantie, mij niet meer wil zien na zijn vakantie of gewoon niet meer terugkeert. Zijn vakantie is een van de redenen waarom ik mijn vakantie heb geboekt. Zodat ik niet alleen maar thuis ben als hij er niet is. Dat is handig, dacht ik. Nu weet ik dat dit niet de beste reden is om een reis te boeken.

En nu? Nu ga ik de paniek verdragen. De angst voelen, de eenzaamheid voelen, accepteren, verdragen. Ik ga op reis met mezelf, met mijn labels, met mijn zelfdestructieve gedrag. Want dit is mijn leven en hoewel mijn therapeuten inschatten dat ik na een intensieve tijd ISTDP wel écht gelukkiger kan worden, zal mijn leven altijd wel een uitdaging blijven. Saai is anders, en dat is ook iets.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.