Ik durfde niks te zeggen

Hoe kon ik uitleggen waarom ik niks tegen de hulpverlener vertelde? Ik kwam naar de therapie, omdat ik een hulpvraag had. Ik wilde mijn leven anders inrichten. Ik wilde weer kunnen functioneren. Ik kwam, maar ik zei niks. 

Toen ik net in therapie ging, durfde ik niks te zeggen. Ik startte aan een deeltijdbehandeling. Deze behandeling werd in groepsvorm gegeven. Ik kwam met knikkende knieën en lood in mijn schoenen elke keer weer naar de therapie. Ik nam plaats in de hoek. Ik schoof het liefst mijn stoel in de hoek tegen de muur aan. Mijn vest en jas over mij heen in het hoekje verstopt achter de plant. Ik wilde wel contact maken, maar het lukte me niet. Ik luisterde tijdens de sessies mee. Ik hoorde het. Ik luisterde aandachtig. Ik was nieuwsgierig. Ik wilde reageren. Ik wilde vragen stellen. Ik wilde een ’goede’ groepsgenoot zijn. Ik wilde laten weten dat de ander er niet alleen voor stond. Alleen ik zei niks.

Hoe kon ik uitleggen zonder woorden dat ik me te veel voelde en bang was? Hoe moest ik uitleggen, dat ik geen contact met groepsgenoten zocht en tegelijkertijd thuis alles opschreef om het verhaal van de ander te onthouden? Hoe moest ik vertellen dat ik me eenzaam voelde terwijl ik geleerd heb dat anderen me dan kunnen uitlachen? Hoe moest ik laten weten dat ik het leven niet meer zag zitten, als ik vroeger van anderen gehoord heb dat ik me aanstelde? Hoe kon ik uitleggen dat ik me zo waardeloos voelde dat ik niet wilde dat er tijd en energie in mij gestoken werd? Hoe moest ik uitleggen dat ik wilde stoppen met de therapie, omdat er iemand op de wachtlijst voor deze behandeling stond? Hoe kon ik dit vertellen als ik niet de tijd durfde te vragen om dit aan te kaarten omdat ik me schaamde voor mezelf? Hoe kon ik uitleggen dat ik zo angstig en wantrouwend was dat ik alle vragenlijsten zelf eerst gescoord had voordat ik ze inleverde? Hoe leg ik uit dat ik vooraf alles tot in detail uitgezocht heb over het psychologisch onderzoek, de therapie, de hulpverleners en de mogelijke groepsdynamieken, zodat ik wist wat me te wachten stond? Hoe kon ik uitleggen dat ik niks kon zeggen, juist omdat ik de druk voelde om wat te moeten zeggen? Hoe kon ik uitleggen dat alles onveilig voelde en dat niks zeggen op dat moment de veiligste optie leek?

Door niks te zeggen heb ik een hoop frustratie, irritatie, onmacht en wanhoop bij anderen opgeroepen. Inmiddels heb ik wel de woorden en het lef gevonden om me uit te spreken. Ik weet steeds beter hoe het komt dat ik niks zei. Ik kon het niet uitleggen, omdat ik de woorden niet had. Ik kon dit niet omdat ik niet geleerd had hoe ik erover kon vertellen en me veilig kon voelen. In hoe ik de wereld zag, was het logisch dat ik het niet kon vertellen. Ik leefde in mijn eigen wereld gebaseerd op mijn eigen persoonlijke ervaringen en de conclusies die ik hieruit getrokken had.

Ik kijk nu met zelfcompassie naar die tijd. Toen kon ik het niet. Maar ik heb nare ervaringen verwerkt. Ik heb nieuwe dingen uitgeprobeerd. Ik heb mijn beeld van de wereld bijgesteld. Nu kan ik het uitleggen. Nu kan ik het.  

Lees ook:

  • meisje met hand voor haar gezicht

    Vanmorgen in de auto was ik me heel bewust van wat ik voelde; angst. Ik wist niet waar het vandaan kwam, wat de trigger was geweest. Ik wist alleen opeens dat het gevoel wat ik tot dusver niet beter kon…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer