stelletje op een bankje

Ik durfde kwetsbaar te zijn

Ik ben een jaar ouder, een jaar dichter bij de 40. Een beetje een eenzame dag, we vieren het later en er is geen visite geweest. Op zich niet erg, ik heb toch een hekel aan verjaardagen. Maar die leeftijd. Dat is wel een dingetje!

Ik dacht altijd dat ik zo rond mijn 40e wel ‘rijp’ zou zijn. Ik zou evenwichtig en wijs zijn en vol zelfvertrouwen de wereld bezien. Want 40 is al middelbaar, en dan moet je toch alles wel weten. What was I thinking??

Als wijsheid af te lezen zou zijn aan grijs haar en kraaienpootjes, kom ik een eind. Maar helaas is dat dus niet zo. Ik heb me eigenlijk nog nooit zo onzeker en onkundig gevoeld. Hoe moet ik echtgenote, moeder, zus, werknemer, vriendin, buurvrouw en weet ik veel wat nog meer zijn. Hoe dan?!

Ik schiet in alles tekort, heb nooit tijd voor vriendinnen, maar zit ik thuis dan verveel ik me stierlijk en voel me schuldig dat ik niet óf naar een vriendin ben gegaan óf mijn tijd thuis nuttig heb besteed. Huil ik bij iemand uit, gooi ik even al mijn angst en twijfel op tafel en nodigt die persoon me later uit voor een bak koffie dan voel ik me beschaamd, want waarom word ik opeens uitgenodigd? Vinden ze me zielig? Ik red me wel hoor, geen medelijden nodig! Of praat ik met een jonger, maar zoveel wijzer iemand dan voel ik me kinderachtig over mijn afgunst, jaloezie, en tegelijk voel ik bewondering voor die persoon. Waarom ben ik niet meer zoals zij? Mensen ouder dan ik moeten me wel heel kinderachtig vinden met mijn flapuit-antwoorden, ondoordacht en vaak ingegeven door een of ander gevoel. Later weet ik altijd precies wat ik moest doen of zeggen, maar ja. Dan is het leed alweer geschied. En sluit ik me weer af.

Ik moet hiermee leren omgaan. Rustig reageren. Misschien soms even niet reageren. Gewoon mijn gevoel laten gaan (in mezelf) en checken of dit een schema is of gewoon echt mijn gevoel. Maar meestal heb ik al dingen gezegd of gedaan voor ik überhaupt de kans krijg na te denken. Het flapt eruit, en hup, ik heb mezelf alweer volledig onderuitgehaald. “Hou je nou eens in! Doe normaal! Stomme flapuit! Denk eens na voor je wat doet! Paniekzaaier!” Nou ja, dit zijn de meest vriendelijke.

En toch. Ik stuurde laatst een voor mij zo herkenbare blog van hier naar enkele vrouwen die ik schoorvoetend vriendinnen durf te noemen. Ook liet ik hem aan mijn man lezen. En oh, wat een lieve berichtjes en reacties en wat een mooie gesprekken volgden eruit. Enerzijds voelde ik me weer beschaamd, want opnieuw had ik lopen zeuren, klagen, medelijden opwekken. Maar anderzijds was ik trots. Op de schrijver, die geheel onbedoeld ook mijn gevoel zo goed onder woorden had gebracht. En op mezelf, want ik heb het aangedurfd kwetsbaar te zijn. Mijn angst redelijk rechtstreeks uit te spreken. Nou ja, via een blog het gesprek op gang geholpen. En dat heeft deze bijna-veertiger dan toch maar weer mooi gefixt!


Lees ook:

  • Het maken van contact is vrij simpel. Het start met het begroeten van iemand. Dit kan zowel verbaal als non-verbaal. Een simpele glimlach of een 'hoi', en er is contact.  Contact maken is dus vrij simpel. Veel mensen kunnen dit ook…

    mensen aan het praten

5 reacties

  1. Kwetsbare mensen vind ik prachtig. Mooi hoe zo’n blog het gesprek op gang kan brengen. En eh… Die leeftijd. Phoe… Ik had de laatste keer rond mijn verjaardag ook last van allerlei grote vragen. Misschien moeten we maar gewoon onszelf leren zijn, ongeacht leeftijd. Lijkt me heerlijk.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: De zieke hypochonder

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.