Ik durf niet te bewegen

Ik schaam me als je kijkt naar mijn lichaam. Ik voel me bewust van elk stukje huid, van elke spier, van elke beweging die ik maak. Weet je hoe dat komt? Ik voel me seksueel.

Ik weet dat het niet klopt. De PMT-opdracht is om zo veel mogelijk ballen in de lucht te houden. Er is echt niks seksueels aan. En toch kruipt die gedachte in mijn hoofd, omdat jij naar mij gaat kijken hoe ik dat doe, omdat mijn lichaam beweegt en jij ziet hoe. Het slaat nergens op, maar het is me eerder overkomen dat ik dacht vrij en onschuldig te bewegen, maar dat het door andere ogen anders is geïnterpreteerd. “Wil je deze opdracht meedoen?” vraagt de therapeut en ik schud nee. Tranen vullen mijn ogen en ik slik. Ik zie de anderen opstaan en met ballen gooien en ik denk twee dingen. 1. Wat fijn dat zij zich zo vrij durven bewegen en 2. Ik zie niets seksueels… en ik begin nog harder te snikken.

Of ik wilde delen waarom ik zo geraakt was. Nou nee, dat ga ik natuurlijk niet vertellen. Wat moet ik vertellen? “Ik schaam me voor mijn lichaam?” of “Ik ben bang dat jij me ziet als iets seksueels als ik een balletje de lucht in gooi?” of “Ik voel me seksueel als ik beweeg en jij naar me kijkt?” Alleen al door de gedachte dat ik één van deze dingen met de groep zou delen, schaam ik me intens.

Dit is wat seksueel misbruik met mij heeft gedaan. Ik negeer mijn lichaam als ik alleen ben, maar in het bijzijn van anderen ben ik me er hyperbewust van. En ik wéét dat ik niets uitlok, ik wéét dat het niet klopt, maar gevoelsmatig brengt het me terug naar toen. Naar wanneer er ogen op mij waren gericht en er daarna volgde wat ik nooit had gewild.

Maar ik wil wél dat dat verandert. Ik wil me net zo vrij voelen als mijn groepsgenootjes. Ik wil ballen in de lucht gooien en bezig zijn met gooien, in plaats van met mijn lichaam. Ik wil niet bang zijn voor mijn lichaam, ik wil niet huilen, ik wil lachend en zonder aarzeling bewegen. Ik wil niet hoeven denken aan hoe seksueel ik ben, maar onschuldig dingen doen zoals ik die ooit deed.

En daarom ga ik toch delen, vol schaamte waar ik bang voor ben, want ik ben op de plek waar ik de juiste hulp kan krijgen. En ik doe het langzaam en ik doe het in stapjes. Ik doe het eerst hier, ik mail het daarna en daarna ga ik erover praten. Ik kan het uit de weg gaan, maar dan beweegt er niets, en bewegen is… wat ik graag wil.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!