dsmmeisjes
Vrouw met neergeslagen oogje voor hartjesverlichting

Ik dacht dat hij van me hield

TW: Deze blog gaat in op seksueel overschrijdend gedrag. Zoek je iemand om mee te praten? Neem dan contact op met de vrijwilligers van De Luisterlijn.

Daar gaan we dan, ik ga iets doen wat ik nooit eerder heb gedaan. Jarenlang heb ik het weggestopt, maar ik ben erachter gekomen dat wegstoppen het niet beter maakt. Ik heb het nog nooit hard op uitgesproken, voluit getypt, of ook maar in details over nagedacht. Nu ben ik daar klaar voor, ik wil er mee dealen. Ik wil je wel vragen rekening te houden met het feit dat ik dit nog nooit eerder in woorden heb uitgedrukt, en het dus af en toe een beetje vaag kan klinken.

Er is iets gebeurd, iets tegen mijn wil. Ik weet niet goed hoe ik het moet noemen, want technisch gezien was het geen verkrachting. Verkrachting, dat woord valt me na al die jaren nog steeds heel zwaar. Ik begin wel bij het begin; in mijn tienerjaren ontwikkelde ik een eetstoornis. Ik was depressief, en voelde me véél te dik. Ik leerde een jongen kennen. Hij appte me, eerst gewoon wat je met vrienden doet, maar het werd steeds flirteriger. Hij gaf me vaak complimentjes en gaf me het gevoel dat ik niet waardeloos was. Helaas ging dit nog een stapje verder, hij begon me vragen te stellen, hele persoonlijke vragen. Het ging van kwaad tot erger en ik had niks door. Ik dacht dat hij van me hield.

Steeds vaker vroeg hij me om foto’s te sturen. Ik was niet eens sexy; ik had nog een kinderlichaam en droeg grote boxershorts. Ik wilde hem geen foto’s sturen, maar hij bleef aandringen. Ik was naïef en ben ervoor gevallen, iets waar ik niet trots op ben.

Een tijdje later nodigde hij me uit om langs te komen. Wel zei hij dat niemand het mocht weten. Dat was een rode vlag die ik compleet gemist heb. Daar ging ik dan, op mijn fietsje, naar een jongen waar ik vrij weinig van wist. Ik zette mijn fiets op de stoep voor zijn huis en belde aan. Hij deed de deur open, liet mij zo snel mogelijk binnen en gooide de deur weer dicht. Hij pakte me op en zoende me. Ik was bang om er iets van te zeggen, en heb me dus maar stil gehouden. ‘Dit is normaal toch?’ dacht ik.

Even later zaten we op zijn kamer, hij draaide mijn lievelingsmuziek. Ik zat op zijn bed, en hij aan de andere kant van de kamer bij zijn bureau. Dat duurde niet lang, trouwens. Al vrij snel stond hij op en kwam hij naast me zitten. Weer stuurde hij het gesprek de verkeerde kant op. Weer die vieze vragen.

Vanaf hier begint het wazig te worden, ik heb het zolang proberen te vergeten. Voor ik het wist had hij me uitgekleed. Hij raakte me aan. Overal. Hij liet mij dingen bij hem doen. Op dat moment had ik nog niet zo goed door dat wat hij deed niet normaal was. Na een tijdje zou er iemand thuis komen. Ik ben naar huis gegaan en voelde me vies.

Thuis kwam het besef dat ik dit helemaal niet wilde, maar ik gaf mezelf de schuld. ík ben naar hem toe gegaan. ík ben mee naar boven gegaan. ík heb me laten uitkleden. ík heb het verkeerde signaal gegeven. Deze gebeurtenis maakte dat mijn depressie een dieptepunt bereikte. Omdat het voelde alsof ik het uitgelokt had durfde ik het niemand te vertellen.

Nu, een aantal jaar en een gezonde relatie verder, weet ik dat het niet mijn schuld is. Helaas twijfel ik daar af en toe nog wel aan. Ik heb nu een geweldige vriend, die mij, nadat ik hem in grote lijnen heb verteld wat er toen gebeurd is, heeft uitgelegd waarom het echt niet mijn schuld was. Hij heeft mij laten zien en voelen wat het is als iemand écht van je houdt, in plaats van je probeert te manipuleren.

Dit was mijn eerste stap naar het verwerken van deze gebeurtenis. Wat hierna komt weet ik nog niet, maar ik ben blij dat ik het eindelijk voluit heb kunnen typen.

4 comments

  1. Respect voor het vertellen van zo een triggerende ervaring.

    Gelukkig heb je nu een relatie die je wel behandelt zoals je een vrouw moet behandelen.

  2. Wat moedig van je om dit te delen. Het is inderdaad niet jouw schuld. Toevallig heb ik vanochtend ook een blog geschreven over seksueel misbruik, vooral over de schaamte- en schuldgevoelens. Weet nog niet wanneer die online komt, maar misschien lucht de herkenning je wat op?

    Hoe dan ook, knap dat je het deelt en ook goed dat je het met je vriend hebt gedeeld.

  3. Wat ontzettend moedig van jou om dit te delen, want dat lijkt me zeker niet makkelijk. Jij bent dapper en heel erg sterk. En een ding wat heel zeker is, is dat het nooit, maar dan ook nooit jouw schuld is geweest. Hij had dit niet mogen doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Privacy Voorkeuren

%d bloggers liken dit: