Ik ben ook gelukkig

Omdat ik in de psychiatrische knoei zit, is er ook een continue stroom aan goede raadgevingen. Vriendin gebruikt homeopathische korreltjes bij haar dipjes, kennis is geweldig geholpen door een mindfulness-cursus, moeder geeft vertwijfelt aan ‘dat er nog zoveel te genieten valt’ en tante zweert bij een zelfhulpboek. Ik krijg ook nog vele visitekaartjes in mijn handen gedrukt van geluksgoeroes die beweren dat als ik vele euro’s aan ze geef, ik weer happy word.

Iedereen, maar dan ook echt iedereen, gaat ervan uit dat ik naar de GGZ ga om gelukkig te worden. En dat ik nu dus zwaar ongelukkig ben. Waar ook iedereen van uit gaat is, dat ik mijn leven ervaar als een grote leegte en dat ik me mislukt zou voelen in het leven. Ik moet vooral leuke dingen gaan doen, anders leren denken, mijn gevoel volgen en jippie jee, alles komt goed. Niemand zal het misschien geloven, maar ik ben best gelukkig. Ik heb leuk werk waar ik goed en succesvol in ben. Ik ben rijk met mijn naasten. Ik doe alleen maar leuke dingen. Mijn leven ervaar ik niet als leeg. Mijn verleden is meer dan overvol, mijn nu is ook erg vol en de toekomst zal zich ook wel weer vullen. Oh, en mijn gevoel volgen? Dat deed ik afgelopen jaar heel goed, dat leidde tot in kritieke toestand opgenomen worden voor sondevoeding.

Ik kan mijn gevoel dus maar beter niet meer volgen. Mijn gevoel zegt me namelijk dat ik al vol zit. Dat er geen hapje of slokje bij past. Dat ieder hapje en ieder slokje echt doodeng is. Dat ik fors overgewicht heb. Dat de getalletjes niet voor mij gelden. Mijn verstand weet dat de getalletjes ook voor mij gelden. Dat ik met ondergewicht heus niet in aanmerking kom voor een obesitasbehandeling. En dat ik eten en drinken gewoon nodig heb om te kunnen functioneren. Ook al heb ik nooit honger en zit ik al vol.
Met mijn cognitie is niks mis. Maar ik ben wel ziek. Mijn gevoel is goed ziek.
Ik heb anorexia nervosa, ptss en ik verlang voortdurend intens naar de dood.

Natuurlijk heeft mijn psychiatrische ziekte grote negatieve invloed op mijn functioneren. Ik kan mijn werk niet altijd uitvoeren, want dan ben ik fysiek te zwak of te zeer in paniek over een maaltijd. Ik kan sociale contacten niet goed onderhouden, vaak ben ik er te moe voor of te angstig dat ik dan iets moet eten of drinken, etcetera. Dat voelt echt niet fijn. Dan kan ik me echt een hoopje ellende voelen. Maar zelfs tijdens heftige dieptepunten, kan ik me gelukkig voelen. Ik heb bijvoorbeeld echt mooie, warme herinneringen aan de keren dat de psycholoog me mee naar buiten nam voor een wandeling, na pittige gesprekken over afgrijselijke trauma’s. Ik voelde me zo gezien en ook zo verbonden. Ja, ik was toen echt gelukkig.

Mijn psychiatrische knoei gaat er dus niet over dat ik ongelukkig ben. Mijn ziekte is anorexia nervosa met ptss als onderliggende stoornis. Daarvoor ben ik in behandeling bij de GGZ. Daarvoor heb ik intensieve behandeling nodig. In mijn behandelplan staat nergens als doel ‘gelukkig worden’. Als dat het doel wel zou zijn, had ik die hele GGZ echt niet nodig. Want ik kan dat best, ook gelukkig zijn.

Lees ook:

  • schrijven

    En daar is dan het daadwerkelijke moment; ik moet mijn terugvalpreventieplan invullen. Ik was al een tijdje klaar om richting het afronden van mijn therapie te gaan. Nu komt het toch wel dichtbij. Als het laatste huiswerk heb ik (tot…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer