meisje achter haren

Ik ben onzichtbaar ziek

Het was als een lange donkere storm op zee. Ik verdronk geregeld onder de klotsende golven. Ik voelde me naar de bodem gezogen worden. Het vroeg een topprestatie om boven te blijven drijven. Toch deed ik het elke dag. Onder het oog van iedereen, iedereen die mij zo ‘normaal’ vond.

Ik was fysiek zwaar ziek, maar niemand kon me zeggen waaraan ik leed. Op mijn vijftiende begon het. Tien jaar later was er nog niks veranderd. Enkel de waslijst aan klachten was gegroeid, net als de onmacht binnenin me…

Hoe kon het dat de dokters geen ziekte vonden? Hoe kon ik zoveel klachten hebben zonder serieus genomen te worden? Ik voelde me dement worden. Als ik geen post-its gebruikte om de dingen op te schrijven, vergat ik ze gegarandeerd. Ik vergat zelfs volledige situaties of gesprekken, ronduit eng! Mijn lichaam deed pijn, elke beweging was er één te veel. Alsof ik een marathon had gelopen en ik nu enorme spierpijn had. Ik verloor 10 kilo en was onverklaarbaar moe. Ik viel overal in slaap, en ook al was dat gênant, ik kon me niet inhouden.

Op een bepaald moment zat ik in de auto en raakte ik gedesoriënteerd. Ik wist totaal niet meer waarom ik in de auto zat en waar ik naartoe aan het rijden was. Uiteindelijk ben ik aan de kant van de weg gestopt en kwam de herinnering terug dat ik naar de winkel op weg was. Mijn karakter veranderde, ik werd opvliegend en boos. Ik riep het grootste deel van de tijd en wist niet hoe dat kwam.

Depressie sloop stilletjes mijn leven in, onzichtbaar voor mij, toch zichtbaar voor iedereen om mij heen. Het viel anderen op dat ik begon te klagen en negatief werd. Ik uitte negatieve emoties en men slorpte dat op. Niet leuk voor mijn man of vrienden, als ik al eens buiten kwam op een goede dag, begon ik bekend te staan als ‘de zaag.’ Dat kwetste me. Wat ik eigenlijk voelde was angst en verdriet. Het verdriet door onzichtbaar te zijn in mijn ziekte woog zodanig zwaar dat ik er niet meer mee om kon gaan. Het boos zijn was als een alarm van mijn lichaam. ‘Help mij! Kijk naar mij, ik heb hulp nodig!’

Lange tijd heb ik me eenzaam gevoeld. Onbegrepen en onzichtbaar voor de medische wereld.
Gelukkig kwam dat toen ik 28 was tot stilstand. En werd ik, na 13 jaar ziek zijn, eindelijk goed gediagnosticeerd. Ik bleek ooit een tekenbeet gehad te hebben die me zo ernstig ziek maakte. Plots werden al mijn klachten logisch en konden de dokters mij genezen.

Maar ik had gevoeld hoe het was om te leven met een onzichtbaar monster. Ik had de diepste dalen van mijn ziel bezocht en wist nu dat veel anderen dit ook meemaakten. Zonder dat je het zag. Daarom schreef ik een boek. ‘Ik ben onzichtbaar ziek’ is geschreven voor iedereen die een chronische ziekte heeft. Psychisch en/of lichamelijk. Om herkenning te voelen, om inzichten te krijgen en om tips te vinden. Om met deze ziekte te leven. Om tot een positief leven te komen ondanks de vele obstakels. Onthoud altijd dit: je bent niet alleen.

BoekCover Web

Lees hier meer over het boek van Ilona

Lees ook:

  • Open over mijn depressie

    Ik ben iemand die openlijk uitkomt voor het feit dat ik een depressie heb. Ik zou niet weten waarom dat raar zou zijn. Aan ziek zijn kun je niks doen, dus waarom zou je je moeten schamen dat je iets…

lees meer

2 reacties

  1. Hey Naomi dat is zeker. Ik moet zeggen dat ik ook veel van de ziekte heb geleerd en nu anders in het leven sta. De mens heeft vaak een duwtje nodig om zijn ogen echt te openen. Ik geniet nu meer van alle mooie dingen in mijn leven, ik luister nu beter naar mijn lichaam en wat ik wil. Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.