dsmmeisjes
Vrouw staat voor meer haren in de ondergaande zon

Ik ben nog altijd een dsmmeisje

Door het runnen van deze website en het tot stand laten komen van ons boek ben ik gewend van een afstandje naar psychische problematiek te kunnen kijken. Ik ben daar zodanig druk mee dat ik soms vergeet dat ik zelf ook een psychische stoornis heb en er ook gewoon nog midden in zit.

Afgelopen week kon ik daar niet meer onderuit. Eerst voelde ik me ontzettend moe en viel ik steeds bijna in slaap op de bank. Daarna kwam de pijn op de borst, de hartkloppingen en het gevoel alsof bij bij elke vorm van emotie alle lucht uit mijn longen werd geslagen. Mijn lijf werd slap, tintelde en deed zeer, ik voelde me misselijk en had geen eetlust. Ik kon ineens niet meer praten zonder te huilen. Boven alles voelde ik dat echt niet meer kon, ongeacht wilskracht. Mijn hoofd hield er niet mee op, dacht ik, maar mijn lijf wel.

Ik maakte me vreselijke zorgen. Wat gebeurde er met me? Was er iets ergs aan de hand? Ik had het mentaal toch juist allemaal goed op een rijtje, waarom voelde ik me dan zo slecht? Ik begreep het niet en dat beangstigde me. Tot ik ineens aan ons boek moest denken en bij welk hoofdstuk ik ook alweer sta als ‘covergirl’: het hoofdstuk ‘psychosomatisch’. Toen besefte ik dat ik aan het somatiseren was. Mijn psychische klachten werden omgezet in lichamelijke klachten, zonder dat ik dat doorhad.

Meestal heb ik last van een combinatie van psyche en lichaam. Ik voel me dan bijvoorbeeld heel somber, angstig of heb veel last van moodswings, gecombineerd met pijn en vermoeidheid. Ik kan de lichamelijke klachten dan heel makkelijk koppelen aan dat psychische ongemak. Maar ik bedacht me vandaag dat mijn lijf juist het heftigst uitvalt op het moment dat ik dénk dat alles goed gaat.

​Er is een moment geweest dat ik me ongelooflijk gelukkig voelde. Toch sloeg de lichamelijke vermoeidheid zo hard in dat ik helemaal niks meer kon. Ik kon alleen maar op de bank liggen en een uurtje of 15 slapen in de nacht en toch voelde ik me volledig geradbraakt, elke seconde van de dag, bijna een jaar lang. Pas achteraf kwam ik erachter dat ik dacht me gelukkig te voelen puur omdat ik al de moeilijkere gevoelens ernstig aan het onderdrukken was.

Somatiseren is bij uitstek een manier van mijn lichaam om om te gaan met psychische stress die blijkbaar zo heftig is dat het niet op een normale manier gekanaliseerd kan worden. Mentaal heb ik niet zoveel door, maar mijn lichaam geeft er wel van de ene op de andere dag de brui aan. “Elke plek in mijn lichaam kan gaan sputteren,” zeg ik zelf in mijn interview in ons boek. Hoe kon ik dat vergeten!

Door zo druk bezig te zijn met dsmmeisjes, vergeet ik soms dat ik er zelf ook eentje ben. Ook vergeet ik dat veel kennis over mijn eigen psyche niet automatisch leidt tot een klachtenvrij leven. Toen ik eergisteren alleen nog maar kon huilen, voelde ik hoe alles in mijn hoofd alsnog ongelooflijk verstopt was geraakt. Zo verstopt en in de knoop dat het over was geslagen naar mijn lijf. Ik zag ineens dat ik mezelf helemaal vast had gedraaid en even niet meer wist wat ik moest doen. Ondanks het feit dat ik elke dag bezig ben met psyche en jarenlang therapie heb gehad.

“Ik weet even niet meer wat ik moet doen. Ik kan niet meer.” Die gedachte schiet nu steeds door mijn hoofd. Daar word ik bang van, want ik moet toch voor mezelf zorgen en als ik het niet meer weet, wat dan? Maar er zit nog een stap vóór de oplossing en dat is accepteren dat ik het nu even niet weet en dat dat niet erg is. Dat ga ik proberen, het even allemaal gewoon niet meer weten en kijken of er daardoor ruimte ontstaat voor een volgende stap.

8 reacties

  1. Ha lieve Riv, wat een mooie blog weer. En dat klinkt heel goed, dat stapje ertussen van ‘het-niet-meer-te-weten” te laten bestaan en rustig af te wachten wat daaruit voortvloeit. Een uitdaging wel… Niets doen, en zien wat daar voor beweging uit voortkomt. ♡ Ik ben benieuwd.

  2. Wow, dank je wel voor het delen van jou verhaal. Doordat ik lees over lichaams klachten en vermoeidheid gaat er een lampje voor mij branden.. ik heb hier ook zo enorm last van en het is enorm herkenbaar.
    Ik hoop dat je je snel wat beter mag voelen! Maar oprecht: dankje, en ook dat de woorden vermoeid onderstreept zijn en linken naar een ander artikel.

    1. Hoi Nicci,
      Geloof me, door psychische dingen kan je je echt heel moe voelen en allerlei andere lichamelijke klachten ervaren. Heb destijds uiteraard alles laten checken, bloedwaarden, mijn hart etc. Perfect gezond lichaam, zo bleek, en toch voelde ik me super slecht. Blijft zoeken naar hoe daarmee om te gaan, maar zeker waard om er meer over te weten te komen. 🙂 En dank voor je lieve woorden!
      Lees een van mijn persoonlijke blogs: Het is maar een mening

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Privacy Voorkeuren