Ik ben niet onaantastbaar

Als je net zo lang doet alsof alles goed gaat verdwijnen alle narigheden vanzelf wel.

Het is een strategie die goed voor me werkte in tijden dat het trappelen of verzuipen was. In tijden dat overleven de enige manier van leven was, leefde ik alsof mijn leven er vanaf hing. Ironisch. Ik werkte gemiddeld 50 uur per week, ging daarnaast nog een dag naar school en alle verdere verplichtingen en bezigheden fietsten ook gewoon voorbij.

Ik voelde me soms onaantastbaar, alsof ik superwoman was. Het heeft jaren geduurd voor ik doorhad dat het geen normale gang van zaken was. En nog wat jaren meer om te beseffen wat het verschil tussen leven en overleven is. Ik had een talent voor overleven, maar hoe werkt dat normale leven dan?

Ik dacht dat ik niet anders kon tot ik niet meer hoefde te overleven.

Ik was in veiligheid, maar mijn lichaam was nog in opperste staat van paraatheid. Mijn geest kon echter eindelijk toegeven aan de jarenlange uitputtingsslag en zo stortte ik in. Het was een desillusie. Ik, degene die zo’n 50 onregelmatige uren in de zorg werkte, die daarnaast school opdrachten en examens moest maken, op een gegeven moment in therapie ging en er ook nog een sociaal leven op nahield kon geen stap meer buitenshuis zetten.

Ik kende mezelf niet meer terug, en om toch enige herkenning terug te vinden besloot ik de eerste beste baan aan te nemen in een academisch ziekenhuis en een studie te starten aan de Open Universiteit. Mijn therapiesessies werden steeds confronterender. Ik moest dealen met een leven dat ineens tot mijn verleden behoorde en toen kwam de mokerslag.

Het lukte niet meer.

Niks meer. Ik wilde alles, maar ik deed van dat alles niks. Het was genoeg geweest. Mijn lichaam was op het punt waar ik nog lang tegenaan zou schoppen.

Ik heb moeten leren dat (ogenschijnlijke) stilstand geen achteruitgang is. Dat het nodig is om te investeren in mijn gezondheid voor later. Van rennen komt stilaan stilstaan. Niemand kan eeuwig rennen, zelfs de beste marathonloper zakt op een bepaald moment door zijn hoeven.

Een manier van leven is niet per se de beste manier voor altijd. Het heeft me geholpen overeind te blijven staan tijdens een lange periode van mijn leven, het was een vluchtreactie die langzaam aan veranderde in een vechtreactie. Ik vocht tegen dat wat ik altijd ontvlucht heb te verwerken. En tijd heelt niet alle wonden, maar je wordt door tijd wel ingehaald door dat wat verwerkt moet worden.

Het is er tijd voor, een hele tijd al. Hoewel ik soms nog steeds verval in mijn oude patroon van het negeren van alle alarmbellen, verruil ik steeds wat vaker mijn overlevingsstrategie voor een meer leefbare variant en leer ik steeds meer over leven.

Lees ook:

  • wonderwoman

    Sinds afgelopen zomer heb ik mijn baan als WonderWoman op moeten zeggen. Op de meest ongenuanceerde manier denkbaar werd mij duidelijk gemaakt dat dit niet langer vol te houden was. Bijzonder aan de rol van WonderWoman is dat je niet…

  • Podiumangst

    Ik heb me altijd onzeker gevoeld. Was ik wel lief genoeg, deed ik de dingen wel goed, vonden mensen me wel aardig? Ik vroeg me dit vaak af, deed enorm mijn best om goed genoeg te zijn. Toch was er…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer