handen

Ik ben niet alleen. En dat scheelt een heleboel.

Ik had zo graag samen oud willen worden

nee,
alleen maar nee
alleen maar heel slecht nieuws
.

Nee, nee, niet mijn lief! Hoe moet dit nou? Jij mag mij niet verlaten, jij mag niet doodgaan, ik kan niet zonder jou!
Hoe zou ik nog kunnen leven als jij er niet meer bent?
Hoe moet ik dan ademen, alle uren door.
Hoe moet ik dan slapen, alle nachten lang.
Hoe moet ik dan eten en drinken, alle dagen weer? 

Ik wil met je mee, overal wil ik je volgen, overal waar jij bent zal ik ook zijn.
Ik reis met je mee, van hier tot het einde van de wereld, van zuidpool tot noordpool en weer terug.
Naar maan en naar sterren, want ik hou van jou. Alleen van jou.

Ik kan niet zonder je zijn. Nu niet, straks niet, gewoon nooit.
Jij moet dood. Ik moet leven. Het onmogelijke wordt van ons geëist.

Tranen, tranen blijven stromen, je t-shirt raakt doorweekt, tranen die nooit meer ophouden, nooit meer. 

Nee lieve kinderen, er is niets aan te doen, papa gaat dood.

Nu ik dit schrijf, is het precies twaalf jaar geleden.
Onze wereld stortte in. We waren radeloos, reddeloos, verloren.

We beleefden vier weken vol intense angst, met pijn en ellende. Een aaneenschakeling van dieptepunten die alsmaar dieper werden.
Het mooie, de liefde, zo afschuwelijk wrang en zo bitterzoet gaf ook alleen nog maar hartzeer.

En de wereld ging door. De ontluikende lente, de bloemetjes, de vogeltjes. Onuitstaanbaar.

En steeds ga ik door.
Om ieder jaar kopje onder te gaan in de herinneringen van toen.
Steeds weer werd ik in het voorjaar opgenomen in een psychiatrische kliniek.

Ik sta nu aan het begin van de vier horrorweken. Gaat het me dit jaar beter af? Komt dat dan doordat ik nu de goede hulp heb?
Zou, gek genoeg, corona me nu helpen? Dat de hele wereld nu eens níet doorgaat? Maar dat al het leven ontwricht is? Dat iedereen bang is?
Kan ik daardoor nu ook beter in het hier en nu blijven?
Zou de hulp die ik krijg, eigenlijk wel door kunnen gaan?
Het enige wat ik zeker weet, is dat ik nu niet alleen ben. En dat scheelt een heleboel.
Dat scheelt een heleboel.

Lees ook:

  • Sinds kort heb ik de diagnose PTSS. Ik vind het lastig om te accepteren, want zo erg is het toch allemaal niet? Het voelt alsof het allemaal mijn eigen schuld is. Als ik bepaalde dingen niet had gedaan, had het…

3 reacties

  1. een hele grote knuffel voor jou. we maken verschrikkelijke dingen mee, met alle gevolgen, jaren lang, wie weet hoe lang. een verlies is heel heel zwaar, een blijven gat. maar wellicht wel een gat dat je kunt omhelzen in de vorm van mooie, liefdevolle herinneringen.

    ik hoorde gister, per toeval, het liedje dat op de begrafenis werd gedraaid, van twee vriendinnen 14jaar geleden. een hartbrekend momentje was het.

    ik deze rare tijden loop alles anders, en wellicht ook een verwachte crisis wat misschien geen crisis wordt. ik denk dat t door de vreemde omstandigheden van iedereen, alles iedere kant uit kan.
    heel veel liefs Maaike-myrr

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.