Ik ben mezelf weer

Als ik oude foto’s bekijk, dan overspoelt me een paniek van heb-ik-jou-daar. Eigenlijk nog wel het meest omdat ik besef dat het mogelijk is om zo ver af te dwalen van wie je bent. Het meisje op de foto’s was flink de weg kwijt. Ze was zo ver van zichzelf vandaan, dat ik me haast niet voor kan stellen dat ik het ben geweest. Natuurlijk zie ik heus wel dat ik het ben, maar ik voel geen enkele connectie.

Als ik het meisje op de foto zie dan voel ik me verdrietig. Ik zie dat ze hulp nodig had. Ik zie dat als zij mijn kind was geweest, ik haar aan haar haren had meegesleept naar de eerste de beste psycholoog en had gezegd; “Help haar, want ze is compleet van het padje.” En dan word ik doordrongen van het feit dat ze geen ouders had. Althans, ze had ze wel, maar niet het soort door wie je gezien wordt. Boosheid vergezelt mijn paniek.

Het meisje heeft een combinatie van leegte en donker in haar ogen, waardoor ze niet meer helder kan kijken. Ze heeft een afstandelijke houding, waarvan ieder die dichtbij zou komen af zou schrikken. Ze gelooft niet meer in de wereld. Ze heeft het buitengesloten met de muziek die haast 24/7 door haar koptelefoon klinkt. Ik weet nog dat ze onderweg was en haar koptelefoon door midden brak van pure versletenheid. Het was voor het eerst sinds een lange tijd dat ze mensen hoorde praten en ze dacht; Help, wat moet ik nu? Wat zeggen ze? Waar hebben ze het over? Ik word gek! Ze pakte de losse koptelefoon-oortjes vast en drukte ze aan beide kanten tegen haar hoofd aan met tranen in haar ogen.

Ze had haar kamer zwart met rood geverfd. Ze koos voor depressieve en agressieve kleuren. Het was immers al de dertiende keer dat ze was verhuisd. Het was haar manier om uit te drukken; Ik geloof er niet meer in dat het nu goed goed gaat komen, alles is tijdelijk, en ik haat mijn leven.

Ze was gestopt met school, gestopt met werken, gestopt met alles. Ze was overtuigd van het feit dat ze tóch niets kon, behalve misschien hetgeen waarvoor mensen haar gebruikten. Ze besloot zich in te schrijven op een webcam-site en verkocht zichzelf, onder het mom van; het maakt toch allemaal niets meer uit. Ze maakte het haar missie om zichzelf wijs te maken dat dit nou eenmaal was wie ze hoorde te zijn. Tegelijkertijd lachte ze de mannen uit die naar haar keken. Ze keek op ze neer en kreeg een kick van de herhalende bevestiging dat mensen niet te vertrouwen zijn. Maar onder haar ogenschijnlijke ‘angstloze’ verschijning lag een hele hoop verdriet verborgen, die af en toe de kop op stak. Ze verdronk het met alcohol en gedachtes als; Doe niet zo zwak jij. Jij moet je niet zo aanstellen. Dit is wie je bent, wen er maar aan.

Soms keek ze in de spiegel en probeerde ze gezichten uit. Ze werd pas bang van haar eigen spiegelbeeld als ze alle fake-gezichten liet vallen. Dan kneep ze in haar arm om er zeker van te zijn dat zij in haar eigen lichaam zat. Ze wendde zich van de spiegel af, zodra ze in paniek begon te raken en draaide zichzelf daarna rond in haar bureaustoel. Ik herinner me dat ze het fijn vond voelen dat haar hoofd zodanig tolde dat ze niet meer normaal kon zien. Ze wilde misschien wel niets meer zien.

Er is één moment geweest dat ze om hulp vroeg. Het moment dat ze besefte dat ze delen van de dag miste. Eerst was ze in de stad en dan ineens weer thuis. Ze vroeg zich af wanneer je nou, zoals ze dat noemen, ‘echt gek’ was, en twijfelde aan hoe lang het zou duren voordat ze achter gesloten deuren zou belanden. Ze riep; “Mam, ik geloof dat ik gek word. Ik ben bang.” Jammer genoeg kreeg ze geen antwoord, want zoals wel vaker, werd ze niet gehoord.

Ja nou, dit gaat er dus ongeveer door me heen als ik naar mijn foto’s van vroeger kijk. Gelukkig voel ik naast paniek en boosheid nog iets anders. Ik voel een positief soort ongeloof, want dat meisje op de foto zit nu hier. In redelijke gezondheid en met redelijk gezond verstand. Ik weet niet hoe ze het gedaan heeft, maar ze heeft zichzelf gered. Ze heeft alles achtergelaten en is naar de andere kant van Nederland verhuisd. Ze heeft die kans met beide handen aangegrepen en is in haar totaal verwarde toestand op de trein gestapt. En los van alles, had ze eindelijk de mogelijkheid zichzelf weer te vinden.

Ik ben mezelf weer…

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.