jongen en moeder in rolstoel

Ik ben mantelzorger voor mijn moeder

Ik wil het hebben over de lichamelijke klachten van mijn moeder en wat voor invloed dat op mij gehad heeft. In 2010 kreeg mijn moeder een hernia-operatie waar complicaties aan te pas kwamen. Dat betekende dat ik veel in het huishouden moest doen. Dat gaf zoveel druk op mij, dat ik veel visuele hallucinaties kreeg. Ik voelde mij geblokkeerd en verstard. Daarbij werd mijn eetstoornis ook flink erger.

Borstkanker

Eind 2010 kreeg mijn moeder ook nog te horen, dat ze borstkanker had. Enerzijds voelde ik mij steeds meer vast in mezelf zitten, waar ik niet uitkwam. Anderzijds voelde ik diep vanbinnen dat ik zo niet door kon gaan met het niet-eten. Ik had ondergewicht en mijn menstruatie bleef uit. [Brian is transgender, hij is dus geboren in een vrouwenlichaam, red.] Ik begon te beseffen, dat ik energie nodig had om zo goed mogelijk met de situatie van mijn moeders ziekte om te gaan. Dus langzamerhand begon ik te eten en kwam ik weer aan in gewicht. Helaas kreeg mijn moeder complicaties, waardoor er meer medische behandelingen moesten komen. Dat had een lange nasleep. Gelukkig is mijn moeder genezen van borstkanker en gingen we weer verder met het leven.

Met de ambulance naar het ziekenhuis

We hadden geen idee wat ons nog te wachten stond. Vanaf 2013 tot 2019 moest ik onverwachts aantal keer met mijn moeder met de ambulance naar het ziekenhuis op verdenking van een hartinfarct. Vooral de eerste keren was dat zo spannend. In plaats van dat ik zou voelen wat het met mij deed, nam ik afstand van mijn gevoel en keerde ik steeds meer in mezelf. Het voelde als een innerlijke gevangenis. Uiteindelijk was het gelukkig die keer in 2013 geen hartinfarct. Een tijdje later toen ze weer met de ambulance naar het ziekenhuis moest, bleek ze een dreigend hartinfarct te hebben. Dus mijn moeder is gedotterd. Ik vond het heel spannend toen mijn moeder gedotterd werd. Bij het dotteren was namelijk weer een complicatie. Gelukkig is er geen blijvende schade aan het hart. Toch ging het lichamelijk niet veel beter met mijn moeder na het dotteren.

Een te langzaam kloppend hart

Uiteindelijk bleek dat mijn moeders hart veel te langzaam klopte, waardoor mijn moeder erg vermoeid en bleek eruit zag. Ook had ze hartstops. Een hartstop is wat anders dan een hartstilstand! Bij een hartstilstand moet medisch ingrijpen aan te pas komen. Bij een hartstop kan het hart het uit zichzelf weer oppakken en is er geen bewustzijnsverlies. Toch vond ik een hartstop wel een eng idee. Helemaal omdat mijn moeder er niet goed uitzag. Mijn oma is namelijk overleden aan een hartstilstand in 2010. Dus was ik bang voor herhaling van het verleden. ‘Gelukkig’ werd er een pacemaker geplaatst. Daardoor ging ik ervan uit dat het steeds beter met mijn moeder zou gaan. Enerzijds ging het ook beter, want mijn moeder kreeg meer kleur en voelde zich stuk minder moe. Helaas zat de pacemaker niet goed meer en werd mijn moeder weer geopereerd. Gelukkig ging dat zonder complicaties. Op zich was het een kleine operatie, want mijn moeder heeft afgelopen jaren veel grotere operaties gehad. Toch bleef het wel spannend.

In een rolstoel

Mijn moeder en ik hebben de laatste jaren ontzettend veel meegemaakt met haar lichaam. Vanaf 2010 is er iedere keer wat en dat is heftig om mee te maken. Er kwamen andere mankementen, waardoor ze onverklaarbaar niet meer kon lopen en operaties moest ondergaan. Ze kwam in een rolstoel terecht. Dus moest ik op een bepaalde manier voor mijn moeder gaan zorgen en dat vond ik ingrijpend. Helemaal doordat ik enig kind ben en geen contact met mijn vader heb. Uiteindelijk heeft mijn moeder een second opinion laten doen en zijn ze erachter gekomen waardoor het kwam, dat ze amper meer kon lopen. Er volgde wederom een spannende operatie. Gelukkig is het goed gegaan. Daarna heeft ze een lange revalidatieperiode in een verpleeghuis gehad. Ik moest mijn moeder bijvoorbeeld eten en drinken geven. Dat was confronterend en verdrietig. Ook heeft ze veel pijn ervaren. Het is heftig om je moeder zo te zien. Zo is er afgelopen jaren nog veel meer gebeurd qua lichamelijke problemen bij mijn moeder.

Er zijn ook meevallers

Gelukkig hebben we ook meevallers gekend op lichamelijk gebied van mijn moeder en dat wil ik jullie ook graag vertellen. Ze dachten dat mijn moeder nooit meer helemaal zou herstellen en problemen zou houden met lopen. Ze is alleen boven verwachting hersteld. Ook kregen we regelmatig uitslagen van scans die er niet goed uitzagen, maar uiteindelijk toch goed bleken. Ik ben dankbaar, dat mijn moeder er lichamelijk elke keer weer bovenop komt. Mijn moeder is een vechter. Toch zit de schrik er wel iedere keer goed in.

Bonustijd met mijn moeder

Ik ben dankbaar, dat de kanker in 2010 op tijd ontdekt is en dat de behandeling tijdig gestart was. De kanker is dus niet teruggekomen, ondanks de paar spannende momenten. Het voelt alsof ik bonustijd met mijn moeder heb en dat waardeer ik. Ik hoop dat 2020 een mooi jaar wordt en helemaal op lichamelijk gebied bij mijn moeder.
Dit was het wat ik wilde delen.

Lees ook:

  • Vorig jaar augustus ben ik een dagje naar Parijs geweest met mijn moeder. Gewoon gezellig een moeder-dochterdagje. Ik zat op mijn hoogste punt qua gewicht en merkte deze dag dat het mijn leven over begon te nemen, ik at alles…

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.