Ik ben het zat!

Met een diepe zucht slik ik maar weer eens een paracetamol door. Een hele diepe zucht. Want ik ben het zat. Al dagenlang doet mijn rug pijn, al jarenlang doet mijn rug pijn. Niet omdat er iets stuk is of scheef zit, maar omdat allemaal spieren compleet verkrampt zijn en in de knoop zitten.

Ik ben deze pijn zo enorm zat. Het varieert van heel veel pijn, waardoor ik er dus pillen ingooi, tot een zacht zeurtje. Soms is het hoofdpijn doordat de spieren rond mijn schedel en in mijn nek verkrampt zijn, nu heb ik twee gigantische knopen boven mijn heupbotten en loop lichtelijk krom. Meestal is het enorme kramp tussen mijn schouderbladen. Hoe dan ook, er zitten altijd spieren vast en meestal doet het pijn.

Het is surrogaatpijn.

Pijn die ik voel omdat ik andere pijn maar niet wil of kan voelen. En dat is precies waarom ik het zo zat ben. Ik wil de echte pijn voelen. Daar goed over huilen, schreeuwen, wat ook maar nodig is. Maar nee, ik kom niet verder dan pijn in mijn rug, pijn in mijn nek, knopen in mijn bekken, verkrampte kuiten.

Al jaar in, jaar uit komt die lichamelijke pijn weer terug. Ik lijk het even onder controle te hebben, maar vervolgens komt het altijd weer terug, zonder enige aanwijzing. Het enige wat ik kan bedenken, is dat ik nadrukkelijk iets niet aan het voelen ben. Wat dat iets is? Geen idee. Maar het is iets en dat maakt het zo vervelend.

Ik weet ook niet hoe ik dat iets voelen kan afdwingen. Soms komen er hele kleine flinters verdriet en angst, maar tegen de tijd dat ik het echt voel, is het alweer weg. Nooit is er genoeg om vast te houden en echt te voelen. Het enige wat ik nu kan vasthouden, zijn de spierknopen in mijn rug en geloof me, dat is echt niet fijn.

Ik ben het zo zat.

Ik ben deze pijn zo zat. Nooit eens echt lekker in mijn lijf zitten, maar altijd piepen en kraken. Ik kan mijn haar niet meer in een hoge staart of knot dragen, omdat het gewicht te veel vraagt van de spieren in mijn nek, die toch al helemaal verkrampt zijn. Om de week lig ik op de pijnbank bij de fysio, wat even verlichting geeft, maar met nadruk op even.

Laat me alsjeblieft voelen. Echt voelen, de psychische pijn die nu zo diep weggeborgen zit onder al die lagen kramp en knopen. Laat me huilen, schreeuwen, mijn servies tegen de muur smijten, mijn kussen slaan, graag dat alles. Zolang ik maar niet meer deze pijn voel. Want geloof me, ik ben het zat.

3 Comments

  1. mooi geschreven… en wat moet het vreselijk zijn als alles zich zo lichamelijk uit.. bij mij gebeurt dat pas als ik vet ver over mijn grenzen ga, dan krijg ik 5 van de 7 dagen migraine… dat soort dingen…maar dat houdt dan op wanneer ik me weer aan mijn grenzen ga houden.. zo te horen werkt dat bij jou niet… afschuwelijk voor je

  2. Wat ontzettend naar is dat! Ik verwacht geen wonderen en waarschijnlijk heb je het al geprobeerd. Maar mij heeft magnesium slikken een heel eind geholpen. Dus voor de zekerheid: mocht je er nog niet mee bekend zijn: Dagelijks 400mg van een wat duurder merk. Na ongeveer 2 weken gaat het verschil maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.