“Ik ben het misschien toch wel waard?”

Ik heb mijn verjaardag gevierd. Een beetje last-minute er toch een feestje door gedrukt bij ons thuis. Het was niet druk, maar vertrouwd en gezellig. Vanwege onze belabberde financiële situatie had ik vrienden gevraagd hun eigen drinken mee te nemen in plaats van een cadeautje.

In mijn hoofd heb ik dat naar mezelf kunnen verantwoorden, omdat ik in de vriendengroep regelmatig heb horen zeggen dat mensen het fijn vinden als we elkaar weer zien. Niet dat je het vieren van je verjaardag zou moeten verantwoorden, maar in mijn hoofd moet dat wel. Gewoon omdat mijn hoofd een beetje moeilijk geprogrammeerd is.

Niet waard

Tijdens de intake voor mijn nieuwe deeltijd/schema-therapie kwam die programmering duidelijk naar voren. De impact die mijn jeugd op mijn zelfbeeld heeft gehad. Samen met mijn geërfde gevoeligheid en een belabberd trauma. Dat ik alles driedubbel in mijn hoofd overdenk en verantwoord.

De psycholoog vroeg tijdens de intake: “waarom zou je partner je verlaten voor een ander?” En vanuit de diepste krochten van bewustzijn dienden de woorden zich aan die zich niet langer wensten te verstoppen: “Omdat ik niet kan geloven dat ik het waard ben om bij te blijven”. En zo is het, ik kan er met mijn verstand niet bij.

Ik heb al ontelbaar veel redenen bedacht waarom mensen zich toch aan me willen binden. En al die redenen zijn uiteindelijk vergankelijk. Mijn waarde voor de ander is altijd vergankelijk. Er is altijd uiteindelijk wel iets beters wat langs zal komen.

Onzelfzuchtig

Alleen getuigden veel van mijn lieve vrienden even anders met mijn verjaardag. En hoe mijn hoofd ook haar best doet het kleiner te maken, ik kan er niets anders van maken dan dat ze gewoon iets onzelfzuchtig liefs voor mij hebben gedaan. Want ik kreeg wel een cadeautje.

Geen kleinigheidje omdat ze toch vonden dat het hoorde, iets waar duidelijk moeite voor gedaan was. Iedereen had persoonlijk besloten of ze er aan mee wilden doen, geen verplichting. Ze hadden geld ingezameld en daarvoor een bon gehaald waarmee ik uit eten kon bij een goed restaurant. Met mijn man of ook de kinderen, hoe ik het maar in wil vullen.

Onze vriendengroep is behoorlijk groot. Hij is ontstaan vanuit de gemeenschap van een plattelandsdorp. En altijd als ik erover vertel, zeg ik dat hij haast te groot is om echt persoonlijk te zijn. Maar toch voelde de lijst met namen op het kaartje bij de bon meer dan persoonlijk.

Het ontroerde me. Uit allerlei verschillende hoeken van ons gezelschap stonden namen op de kaart. Ook namen van mensen die niet eens allemaal in de gelegenheid waren om er die avond bij te zijn. Vrienden, want ik kan toch echt met geen mogelijkheid bedenken waarom ze anders zoiets doen.

Open deuren

Ik ben nu al zo lang onbetrouwbaar in mijn gedrag, als stapmaatje, als gesprekspartner, als onderdeel van het netwerk, als vriendin. En dan heb ik het nog niet eens over mijn gedrag van vroeger. En ik weet dat ik mezelf niet omlaag moet halen, maar dat is in deze situatie wel moeilijk voor mijn creatieve, gekwetste brein.

Maar openheid over onze belabberde situatie houdt misschien wel deze deuren open, die anders allang dicht waren gegaan. Want waar wij zelf de deur soms dicht lijken te gooien, door onze financiën of onze geestelijke gezondheid, blijft er altijd wel iemand een voet van begrip tussen steken. Ik denk vaak; daar komen wij weer met ons negatieve gedoe, maar het is niet anders, ik kan het niet mooier maken dan dat het is.

En er zijn mensen die er niet mee om kunnen gaan. Dat neem ik ze niet kwalijk, iedereen moet vooral goed voor zichzelf zorgen en soms betekent dat dat je afstand moet nemen. Dan zal de waarde van ons contact inderdaad minder zwaar wegen dan de negativiteit.

Maar er zijn ook mensen waarvoor het contact belangrijker is dan onze moeilijkheden. De mogelijkheid dat mensen het zo voelen, dat ze contact met mij waardevol vinden, begint zich langzaamaan in mijn brein te nestelen. En dat doet me heel veel goed.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.