meisje dat in de camera kijkt

Ik ben herstellende en kan het leven aan!

Na tien weken opname, waarvan zeven intensieve weken, vijf dagen per week, kan ik zeggen: ik ben herstellende en ik kan het leven aan! Ik kwam hier in opname, buiten de regio, na een heftige crisis, omdat mijn regio me al had afgeschreven. Ik kreeg een time out-opname en begon uit te leggen waarom het in mijn eigen ggz vastliep. De psychiater schrok hier enorm van, want die zag de wil en de potentie. Geen afgeschreven psychiatrisch patiënt, maar een mens van vlees en bloed. Iemand die enorm getraumatiseerd is en die door onderbehandeling borderline had ontwikkeld.

Ik was overal In het land afgewezen. Mijn ggz keek wel de borderline-kant op maar keek nooit naar m’n PTSS. Ik was maar lastig, tot ik dus hier kwam. Nu ben ik van een klein bang vogeltje uitgegroeid tot een volwaardige volwassene die zichzelf ontplooit en zich niet laat zeggen wat ze moet. Iemand die herstellende is, naar zichzelf mag luisteren, maar nog wel een weg te gaan heeft.

Gisteravond zat mezelf maar in de weg en was ik tien keer somberder dan ooit, tot de verpleegkundige na ging doen hoe ik was en deed. Ik vond hem irritant en liep weg, niet snappend wat hij bedoelde. Later dacht ik: wil weg, dit gepamper ben ik zat en toen besefte ik: ik ben herstellende en voel me klaar hier. Ik heb alles eruit gehaald, sneller dan ik ooit had gedacht.

Ik ging hierover in gesprek met de verpleging. Hij begon te lachen en toen ging er helemaal een lampje branden. Mijn mond viel open. Was dit wat je probeerde te doen, wilde je me dit laten inzien? ‘Ja, dat klopt,’ zei hij, ‘ik hielp je wat op weg, om het in te zien.’ De verpleegkundige zei: ‘ga de psychiater maar mailen, want dit kun je!’

Ik was helemaal tot tranen geroerd, want: ben ik dit? Degene die afgeschreven was? Maar het verwarde ook: ben ik dit? Kan ik dit? Ja! Voor nu ga ik medicatie afbouwen en mijn huis opknappen voor de nieuwe start. Er is namelijk veel gebeurd in m’n huis, maar nu is er meer zelfacceptatie en zelfliefde. Ik ga mijn eigen ggz laten weten dat ik kom, maar ze niet nodig heb voor hulp, alleen voor het afbouwen van medicatie. Laat het leven maar komen!

Ik wil aan iedereen meegeven die opgegeven wordt: laat dit nooit tegen je zeggen. Ik heb hier m’n hele leven voor gestreden en ben nu 30 jaar. 30 jaar had ik een ondraaglijk leven, maar ik ben nu verder dan ooit. Verder dan mensen ooit hadden gedacht. Dit kun jij ook! Ik sta naast je, je moet het zelf doen, maar je bent nooit alleen.

Wil je ook meeschrijven op dsmmeisjes? Lees hier hoe je een blog in kunt sturen.

Lees ook:

  • De diversiteit van een schizoaffectieve stoornis

    Het hebben van een persoonlijkheidsstoornis voelt voor mij als een defect. Alsof er iets aan mij niet klopt. Het hebben van borderline maakt mij intens onzeker. Ik ben bang voor het negatieve beeld, ik ben…

  • schrijven

    En daar is dan het daadwerkelijke moment; ik moet mijn terugvalpreventieplan invullen. Ik was al een tijdje klaar om richting het afronden van mijn therapie te gaan. Nu komt het toch wel dichtbij. Als het…

  • Lieve therapie,

    Lieve Therapie, Ik wil dit helemaal niet zien. Ik wil dit helemaal niet weten. Laat me met rust. Ik heb het niet voor niets nooit geweten. Graag zou ik een beknopte en duidelijke blog schrijven.…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.