vlinders

Ik ben gevallen

Deze blog gaat over zelfbeschadiging en crisis. Heb jij het zelf moeilijk en heb je behoefte aan een luisterend oor? Neem dan contact op met de vrijwilligers van de Luisterlijn.

28 februari was mijn laatste dag in dagtherapie. Na bijna vier jaar op dezelfde afdeling therapie te krijgen, ben ik met ontslag gegaan.

De eerste dagen waren lastig, daarna leek het allemaal de goede kant op te gaan. Ik kon genieten van het thuis zijn, twee wekelijks had ik gesprek met een mevrouw van thuisverpleging aka mobiel team. Wekelijks kwam familiehulp me helpen om mijn huishouden en boodschappen te doen. Daarnaast ging ik ook twee dagen per week naar het activiteitencentrum. Het verliep goed. Met de nodige ups en downs maar het ging.

Toen ging het mis

Tot een tweetal weken terug. Na een heel intensief weekend met weinig rust ben ik de maandag opgestaan met een hevige migraine-aanval. Vreselijke hoofdpijn en misselijkheid legden me plat. Ik was verplicht om te rusten in een donkere stille ruimte. In mijn huisje dus. Op zich was dat niet het punt. Maar door het verplicht rusten kwamen de gedachten en het piekeren boven.

Mijn migraine duurde enkele dagen. Het was super lastig om mee om te gaan. Zowel de migraine als het piekeren maakte het me niet makkelijk. Ik deed mijn best om lief te zijn en te zorgen voor mezelf. Zelfzorg is niet mijn sterkste kant maar ik probeerde het wel. Afleiding zoeken was moeilijk want mijn hoofd bonsde als zot wanneer ik iets deed of licht zag. Hierdoor belandde ik steeds dieper in de put.

Het leven werd ondraaglijk voor mij. De chaos in mijn hoofd groeide. Ik deed wat op mijn crisisplan staat maar helaas het werd alleen maar lastiger. De drang naar destructiviteit was ook naar de voorgrond gekomen. Ik tekende dagelijks vlinders op mijn armen, het vlinderproject. Hiermee kon ik het automutileren een tijdje uitstellen.

Het werd me te veel

Tot het me echt te veel werd en ik mezelf weer beschadigd had. Volgens mijn flowchart die opgemaakt was op de afdeling stond er dat ik het beste mezelf een verband om deed en een taxi moest bellen om naar spoed te gaan. Zo gedaan. Ik kon niet helder meer denken dus deed ik precies wat op mijn flowchart staat. Mijn flowchart is opgemaakt voor deze momenten. Het is een stappenplan bij automutilatie. Aangekomen op de spoedeisende hulp werd ik al snel geholpen.

Daar in het ziekenhuis hebben ze me doorverwezen naar een crisiseenheid voor mensen met psychische problemen in het algemeen ziekenhuis. Op deze afdeling is het nog eens de verkeerde kant opgegaan maar toen ik hulp vroeg hebben ze me snel kunnen kalmeren en veiligheid geboden.

De volgende dag werd ik doorverwezen naar de crisiseenheid in het ziekenhuis waar ik een tijdje geleden met ontslag ging. Ik had eerlijk gezegd gehoopt naar de afdeling te mogen waar ik was opgenomen al die tijd. Maar door de crisissituatie en het vele controleverlies van mezelf werd het de gesloten crisisafdeling.

Weer opgenomen

Hier zit ik nu voor de vierde dag. Met het team zijn afspraken gemaakt zodat ik het veilig kan houden. Maar soms is de drang en de chaos zo groot dat ik geen controle meer heb over mezelf. Er flitst van alles door mijn hoofd en ik handel meteen destructief. Dan is de filter om constructieve oplossingen te bedenken er niet.

En dan? Dan gaat het mis. Gelukkig is er een goede opvolging en krijg ik hulp op tijd. Ook probeer ik op tijd mijn indien nodig medicatie te vragen wanneer ik de drang en chaos voel opkomen. Net zoals nu het geval is. Mijn arm heb ik vol getekend met vlinders. Muziek in mijn oren en indien nodig medicatie gekregen. Ik zit nog even in de living tot de medicatie begint te werken en dan ga ik rusten in mijn kamer.

Nu ik hier zit dacht ik eraan dat een blog schrijven me wel kan helpen om alles even te verwoorden. Het was ook al een tijdje geleden dat ik nog geschreven had. Maar bij deze heb ik dat nu toch weer gedaan.

Lees ook:

  • Omgekeerde wereld

    Dossiers opvragen. Ik denk voor vele dsm'ers herkenbaar. Waarom? Voor mij persoonlijk geldt dat ik vaak 'vergeet' hoe dingen gegaan zijn, wat er gezegd is en ik wil 'controleren' of de hulpverlening wel open is…

  • Jammer dan!

    Toen de zomer langzaamaan zijn intrede deed, stond ik iedere keer weer te dubben voor mijn kledingkast. Lange mouw, driekwartmouw, of toch korte mouw? Alleen al de gedachte dat ik met korte mouw naar buiten…

  • flower blossom bloom blue 70353

    Want ik wil vergeten. Ik wil vergeten dat ik niets waard was, sociaal gehandicapt, en scheldwoorden die ik niet wil herhalen. Ik wil de herhaling in mijn hoofd vergeten. Ik wil de walging die ik…

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.