Ik ben er, maar mag ik er zijn?

Hier ben ik, nieuw op de site van dsmmeisjes. Al geruime tijd blog ik op mijn eigen site, lekker in mijn veilige hoekje op het internet, waarvan slechts weinig mensen het bestaan kennen. Maar nu komen mijn schrijfsels dus op een site waar een stuk meer mensen komen, spannend!

Ik ben er, met al mijn goede en slechte eigenschappen, maar er echt zijn, dat is niet mijn sterkste kant. De twijfel slaat toe; zitten mensen wel op me te wachten? Willen mijn vriendinnen wel echt mijn vriendinnen zijn, of accepteren ze me uit een soort medelijden? Waarderen mensen op mijn werk me, of word ik gedoogd? Blijft mijn man bij me omdat hij van me houdt of voor de kinderen? Ik weet het niet. Ik vind het moeilijk om te geloven dat mensen mij écht aardig vinden, terwijl ik mezelf zo ontzettend níet aardig kan vinden. Maar de bewijzen stapelen zich op…

Bewijs

Mijn vriendinnen zijn niet sinds kort mijn vriendinnen, maar over het algemeen al jaren, sommigen zelfs al 20 jaar! Mijn man en ik zijn ook alweer 16 jaar samen, 13 daarvan brachten we in hetzelfde huis door. Dat zal hij toch ook niet doen uit medelijden? En hoewel niet al mijn collega’s mij zullen waarderen, zijn er wel een aantal die toch graag naar mij toe komen om te sparren over uitdagingen op het werk. Goed, dan moet ik dus kennelijk toch geloven dat deze mensen mij waarderen om wie ik ben, met alles wat erbij komt.

Impostor syndrome

Als ik op een niet al te slechte dag mezelf ervan overtuigd heb dat er voldoende bewijs is dat ik geen monster ben, weet ik mezelf toch nog de put in te praten. Ik ben niet voor één gat te vangen, ik heb nog een truc achter de hand… Ze komen er nog wel achter! Ze gaan nog wel ontdekken dat ik helemaal geen leuk mens ben, dat ik niks weet van mijn werk, ik val nog wel door de mand! Het is het zogenaamde ‘impostor syndrome’, een overtuiging dat je uiteindelijk ontmaskerd zal worden als fraudeur. Met deze gedachten doe ik mijn man, vriendinnen en collega’s tekort. Ik schat ze hoog in, maar denken dat ze niet voldoende bagage hebben om een fraudeur eruit te halen, past daar niet bij. Hè getsie, dan moet ik dus alweer geloven dat ze me echt mogen om wie ik ben!

Het is oké

Op slechte dagen kan ik deze denkstappen niet goed maken en kom ik niet uit de cirkel van negativiteit. Op een goede dag lukt het wel en kan ik mezelf uiteindelijk weer geruststellen. Het blijft zoeken en er zijn ook altijd mensen die me niet mogen. Dat is oké, niet iedereen hoeft me aardig te vinden, als er maar een paar zijn die me waarderen. En dan moet ik wel tot de conclusie komen dat ik er, met al mijn goede én slechte eigenschappen, mag zijn.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.