klein meisje op berg

Ik ben emotioneel verwaarloosd

Ongrijpbare en onzichtbare pijn
Diepe wonden die onzichtbaar zijn
Nee er werd niet tegen me geschreeuwd en ik ben niet geslagen
Al jong leerde ik hoe ik me moest gedragen

De buitenwereld was slecht en fout
En in ons gezin was het gevoelloos en koud
Ik ben emotioneel verwaarloosd
Zelden werd ik aangehaald of geliefkoosd
Er was voor mij geen geborgenheid en geen veiligheid
Voor liefde, aandacht en genegenheid was geen tijd

Ik vraag me vaak af, wat is er met mij mis?
Ik voel vanbinnen zoveel leegte en gemis
Hoe moet ik deze leegte en het gemis omschrijven?
Wist ik maar hoe ik deze gevoelens kon verdrijven
Hoe kan ik dit gat in mij opvullen
Wat kan de leegte in mij vervullen?

Ik voel zoveel angst, want ik heb geen houvast
Het idee dat ik al jaren eenzaam in het donker rondtast
Had ik me anders moeten gedragen, is dit mijn eigen schuld?
Was ik maar mooier, liever, slimmer geweest, had ik maar meer geduld

Altijd maar die echo’s vol van angst en onzekerheid in mijn hoofd
Nooit is het verlangen naar liefde, aandacht en geborgenheid gedoofd 
Als ik beter had geluisterd, minder had gezeurd
Dan was dit dat nooit ontstaan, dit gemis nooit gebeurd

Ik moet leren leven met deze pijn
De pijn van het nooit ongedwongen kind mogen zijn
Ik besef pas sinds kort hoe dit overal in mij verweven zit
Het lijkt wel in elk onderdeel van mijn leven vastgekit
Het is loodzwaar daar kan ik niet meer omheen
De vloedgolf aan gevoelens en emoties, ik moet er doorheen

Ik vind het moeilijk om te zeggen dat ik emotioneel verwaarloosd ben
En dat ik mezelf nu niet zo goed ken
Al zo jong vastzitten in verdriet en eenzaamheid
Zo zelden liefde, warmte of geborgenheid
Daardoor ben ik nu blijkbaar onveilig gehecht
En vraag ik me vaak af, doe je wel wat je zegt?

Ik vertrouw mensen niet snel
Ze wijzen me af en zeggen me zo weer vaarwel
Bewijs eerst maar of je mijn vertrouwen waard bent
En dat niet zoals in mijn verleden mijn vertrouwen schendt
Dan laat ik je voorzichtig iets dichterbij komen
En wil ik je wel iets vertellen van mijn verlangens en dromen

Al jong leerde ik hoe ik moest pleasen om iets van warmte te ontvangen
Maar het vulde nooit mijn diepste verlangen
Ik wilde zo graag dat iemand me lief en aardig zou vinden
En zich dan aan mij zou verbinden
Ik wilde zo graag iemands schatje of prinsesje zijn
Dat leek me zo mooi, zo bijzonder en zo fijn

Als ik in nu de spiegel kijk zie ik in de weerspiegeling
Het kleine meisje wat zo intens snakt naar een knuffel of een streling
Naar iets wat voelt als liefde en er mogen zijn
Een verlangen naar warmte in plaats van afwijzing en pijn
Nu slinger in mijn emoties van links naar rechts, van verleden naar heden
En is de strijd met mijn hechting en verwaarlozing nog niet gestreden

Ik besef pas sinds kort dat ik met jeugdtrauma’s te maken heb
En dat ik met mijn gevoelens verstrikt zit, in een emotioneel web
Een web waar ik me niet zo makkelijk uit los kan maken
Zonder af en toe pijnlijke kreten te slaken
Ik heb al zolang gezwegen en draag mijn pijn al zo lang alleen 
Nooit kon ik er ergens mee heen
En dat wil ik nu niet langer meer
Mijn verhaal is lang en ingewikkeld, daarom schrijf ik het hier maar neer

Ik heb hulp van een psycholoog, maar het proces is zwaar en put me emotioneel uit
Maar langzaam maar zeker kom ik kleine stapjes vooruit
Ik geef niet op ook al is het zwaar en moeilijk en zit er in mij een gigantisch gat
Wat ik al jaren gigantisch heb onderschat
Een gat dat ik moet gaan opvullen met steeds meer kleine stukjes 
Net als in een puzzel van tienduizend stukjes
Door contacten en verbinding met anderen aan te gaan 
Ga ik dit moeilijke en zware proces aan 

Ik moet erkennen dat de impact toch groter is geweest dan dat ik wilde toegeven
Mijn verleden zit nog zo strak in het hier en nu verweven
Voorzichtig wil ik nu iets van mijn pijn en strijd gaan delen
En hoop ik maar dat het anderen iets kan schelen
Ik hoop op iets van begrip en heel misschien willen ze me helpen  
Om dat gat vanbinnen steeds een stukje verder te stelpen 

Lees ook:

  • Ik heb geruzied en gesmeekt en gevochten en gehuild. Ik heb het diepste van mijn lege huls laten zien en hoeveel bevestiging iemand er ook in stortte, ik geloofde niet in liefde. Ik geloofde alleen in liefde. Ik heb me…

9 reacties

  1. Hoe kan het toch dat we tegenwoordig allemaal hechtingsproblematiek hebben, emotioneel verwaarloosd zijn en trauma’s hebben terwijl een opvoeding als deze vroeger heel normaal was en niemand het als traumatisch ervoer. In andere landen is het nog steeds normaal ,daar is soms simpelweg geen tijd vanuit ouders om goed voor hun kinderen te zorgen omdat ze moeten werken voor een hongerloontje, de kinderen zelf al jong aan het werk moeten. Daar lopen ze toch ook niet massaal bij de psycholoog?

    1. Er hoef niet veel tijd te zijn. Als er maar momenten zijn van een knuffel, een aai over het hoofd, dat je alleen maar het gevoel hebt je bent welkom. Liefs Kerstin 52 jaar oud, hechtingsproblematiek door emotionele verwaarlozing en mishandeling door moeder, dit kwam naar boven toen mijn grootste wens uit kwam,een gezin, toen was het besef er klopt iets niet. Lang, heel lang verhaal. Maar wij zijn als gezin nog bij elkaar, wat niet vanzelf sprekend is met zo’n achtergrond.

      1. Idd die knuffel, dei aai over je bol. Het gevoel ik mag er zijn. Dat zit niet in tijd. Bij mij kwam het besef een paar jaar gelden toen vrienden een pleegdochter hadden met zware hechtingsproblemen. Ik zag en voelde herkenning bij mezelf. Ik vind het een moeilijke en zware strijd. Maar ik hoop dat er een dag komt dat ik er sterk genoeg ben om zonder professionele hulp verder te gaan.

  2. Lieve Ina,
    Wat een moed om dit te publiceren.
    En wat kan je het krachtig verwoorden hoe het binnen in je is.
    Je hebt al zoveel ontdekt, en je bent met veel inzet aan het werk. En je hebt mooie relaties kunnen leggen, waardoor er veel voorzichtig iets anders in jou aan het groeien is.
    Lieve groet FK

  3. Lieve Ina, je komt er. Het is zeker niet makkelijk. Misschien een tip, heb er zelf heel veel aan gehad. De website, ook op fb, Als Hechten niet vanzelf gaat van Esther Groenewegen. Volg haar al 2 jaar, heb 3,5 jaar psychotherapie achter mijn rug, heel veel info van haar heb ik idd tijdens mij therapie kunnen bespreken. Ben 52 jaar en kijk terug op 7 jaar therapie eerst bij een psycholoog en later nog eens bij mijn super fijne therapeute. Vandaag was mijn afsluitend gesprek. De rugzak is er nog en zal altijd blijven, maar hij is stukken lichter. Ik zal altijd blijven knokken voor mezelf en mijn eerste echte familie, ben gezegend met fantastische mensen om me heen. Het muurtje is afgebroken, de kwetsbaarheid zal om zo meer blijven, maar het voelt fijner, dichter bij elkaar, gehecht. Heel veel liefs en sterkte

    1. Hallo Kerstin,
      Bedankt voor je reactie en je tip, ik ga haar volgen. Het is fijn dat anderen met persoonlijke ervaring meedenken, dat maakt me minder eenzaam. Mag ik vragen bij wat voor soort therapeute je geweest bent? Heeft dat met hechting te maken? Als je nog meer tips/adviezen hebt ik hoor ze graag! Wat goed om te lezen dat je therapie hebt afgerond, ik hoop ook ooit zover te komen.

      1. Lieve Ina,
        Helaas kan ik je vraag wat de soort therapeute betreft niet beantwoorden. Ik was destijds op zoek naar iemand waar Ik zo snel mogelijk een afspraak kan krijgen, want ik stond er heel slecht voor, ik was heel depressief. Wat ik wel wist dat ik bij geen grote instelling terecht wilde. Ik was mij volledig kwijt, wist niet meer wie ik was, wilde weg van mijn familie en eigenlijk wilde ik er helemaal niet meer zijn. Met mijn hulpvraag te ontdekken wie ik ben en waar ik naartoe wil, heeft zij toen ingestemd om te willen en kunnen beglijden. Ik heb mij bijhaar gehoord en vertrouwd gevoelt. Maar heb ook zelf tegen mij gezegt dat ik niet zielig ben, dat ik uit mijn slachtofferrol wil en dat mijn verleden mij niet de rest van het leven kapot mag maken, mij niet en mijn gezin niet. Ben ook zelf op onderzoek uit gegaan te ontdekken wat zou mij verder kunnen helpen om met het leven te kunnen dealen. Ben boeken gaan lezen bv “Traumasporen ” van Beesel vd Kolk, “De Fontein “van Els van Stein( grip op je leven door inzicht in je familiesysteem), volg Als hechten niet van zelf gaat, kijk heel vaak op vrijdag naar haar live uitzending (meestal op vrijdag van 10 tot 11), ben lid in een besloten groep reactieve hechtingsstornis. Sinds 2013 ben ik vrijwilliger op een woongroep voor meervoudig gehandicapten, voel mij ook daar zo veilig en nodig, het is vaak net een warme jas. Ben opener naar bepaalde kennissen en vrienden geworden en daardoor erachter gekomen dat ik / wij niet alleen zijn, dat er heel veel met mentale gezondheid te maken hebben. Want wat mij wel bewust is geworden, wat voor een problematiek wij ook hebben, het F*ck gevoel van onmacht, wanhoop, angsten, onzekerheid, eenzaamheid enzovoort is voor iedereen het zelfde. Dus wat de diagnose of labels ook mogen zijn, het is de uitdaging hoe wij hierin ons weg vinden, dit zijn de worden van mijn therapeute waar ik mij absolut in kan vinden en wat voor mij persoonlijk ook de dagelijkse uitdaging blijft. Oh, trouwens zij paste bij mij EFT therapie toe. Maar blijf ook zeggen, waar de ene baat bij heeft hoef niet van toepassing voor een ander zijn. Hoop er zitten niet teveel spelfouten in (Duitse komaf en emotie). Liefs K.v.d.H

  4. Hoi Kerstin, Dank je wel voor je reactie. En voor je openheid! Wat je zegt klopt wat voor de een goed is, is dat voor de ander niet. Ik lees ook verschillende boeken over hechting en volg op Facebook een aantal sites. Ik heb al een aantal jaren hulp van een psycholoog, maar wil daar naast nog graag iets extra hulp. Maar wil niet naar een groepsbehandeling dat is niet mijn ding. Mede door pesten vroeger voel ik me niet prettig in groepen. Wat jij ook zegt het gehoord en begrepen worden door de hulpverlening en je omgeving is voor mij ook belangrijk. Contacten moeten veilig en vertrouwd voelen wil ik open kunnen zijn. Bedankt voor je antwoorden en tips en veel succes met alles wat je doet.
    Groetjes Ina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.