klein meisje op berg

Ik ben emotioneel verwaarloosd

Ongrijpbare en onzichtbare pijn
Diepe wonden die onzichtbaar zijn
Nee er werd niet tegen me geschreeuwd en ik ben niet geslagen
Al jong leerde ik hoe ik me moest gedragen

De buitenwereld was slecht en fout
En in ons gezin was het gevoelloos en koud
Ik ben emotioneel verwaarloosd
Zelden werd ik aangehaald of geliefkoosd
Er was voor mij geen geborgenheid en geen veiligheid
Voor liefde, aandacht en genegenheid was geen tijd

Ik vraag me vaak af, wat is er met mij mis?
Ik voel vanbinnen zoveel leegte en gemis
Hoe moet ik deze leegte en het gemis omschrijven?
Wist ik maar hoe ik deze gevoelens kon verdrijven
Hoe kan ik dit gat in mij opvullen
Wat kan de leegte in mij vervullen?

Ik voel zoveel angst, want ik heb geen houvast
Het idee dat ik al jaren eenzaam in het donker rondtast
Had ik me anders moeten gedragen, is dit mijn eigen schuld?
Was ik maar mooier, liever, slimmer geweest, had ik maar meer geduld

Altijd maar die echo’s vol van angst en onzekerheid in mijn hoofd
Nooit is het verlangen naar liefde, aandacht en geborgenheid gedoofd 
Als ik beter had geluisterd, minder had gezeurd
Dan was dit dat nooit ontstaan, dit gemis nooit gebeurd

Ik moet leren leven met deze pijn
De pijn van het nooit ongedwongen kind mogen zijn
Ik besef pas sinds kort hoe dit overal in mij verweven zit
Het lijkt wel in elk onderdeel van mijn leven vastgekit
Het is loodzwaar daar kan ik niet meer omheen
De vloedgolf aan gevoelens en emoties, ik moet er doorheen

Ik vind het moeilijk om te zeggen dat ik emotioneel verwaarloosd ben
En dat ik mezelf nu niet zo goed ken
Al zo jong vastzitten in verdriet en eenzaamheid
Zo zelden liefde, warmte of geborgenheid
Daardoor ben ik nu blijkbaar onveilig gehecht
En vraag ik me vaak af, doe je wel wat je zegt?

Ik vertrouw mensen niet snel
Ze wijzen me af en zeggen me zo weer vaarwel
Bewijs eerst maar of je mijn vertrouwen waard bent
En dat niet zoals in mijn verleden mijn vertrouwen schendt
Dan laat ik je voorzichtig iets dichterbij komen
En wil ik je wel iets vertellen van mijn verlangens en dromen

Al jong leerde ik hoe ik moest pleasen om iets van warmte te ontvangen
Maar het vulde nooit mijn diepste verlangen
Ik wilde zo graag dat iemand me lief en aardig zou vinden
En zich dan aan mij zou verbinden
Ik wilde zo graag iemands schatje of prinsesje zijn
Dat leek me zo mooi, zo bijzonder en zo fijn

Als ik in nu de spiegel kijk zie ik in de weerspiegeling
Het kleine meisje wat zo intens snakt naar een knuffel of een streling
Naar iets wat voelt als liefde en er mogen zijn
Een verlangen naar warmte in plaats van afwijzing en pijn
Nu slinger in mijn emoties van links naar rechts, van verleden naar heden
En is de strijd met mijn hechting en verwaarlozing nog niet gestreden

Ik besef pas sinds kort dat ik met jeugdtrauma’s te maken heb
En dat ik met mijn gevoelens verstrikt zit, in een emotioneel web
Een web waar ik me niet zo makkelijk uit los kan maken
Zonder af en toe pijnlijke kreten te slaken
Ik heb al zolang gezwegen en draag mijn pijn al zo lang alleen 
Nooit kon ik er ergens mee heen
En dat wil ik nu niet langer meer
Mijn verhaal is lang en ingewikkeld, daarom schrijf ik het hier maar neer

Ik heb hulp van een psycholoog, maar het proces is zwaar en put me emotioneel uit
Maar langzaam maar zeker kom ik kleine stapjes vooruit
Ik geef niet op ook al is het zwaar en moeilijk en zit er in mij een gigantisch gat
Wat ik al jaren gigantisch heb onderschat
Een gat dat ik moet gaan opvullen met steeds meer kleine stukjes 
Net als in een puzzel van tienduizend stukjes
Door contacten en verbinding met anderen aan te gaan 
Ga ik dit moeilijke en zware proces aan 

Ik moet erkennen dat de impact toch groter is geweest dan dat ik wilde toegeven
Mijn verleden zit nog zo strak in het hier en nu verweven
Voorzichtig wil ik nu iets van mijn pijn en strijd gaan delen
En hoop ik maar dat het anderen iets kan schelen
Ik hoop op iets van begrip en heel misschien willen ze me helpen  
Om dat gat vanbinnen steeds een stukje verder te stelpen