twee handen

Ik ben een supervermijder

Meer dan dertig jaar geleden had ik een relatie gehad waarin ik vier jaar lang ernstig ben mishandeld. Seksueel, fysiek en emotioneel. Ook werd ik door hem gestalkt en met de dood bedreigd.

Ik ben erin geslaagd om alles wat er toen gebeurde zo diep in mijn hersenen te begraven dat ik het was vergeten. Ruim dertig jaar lang was ik aan het vermijden. Natuurlijk wist ik wel dat ik die relatie had gehad, maar al die gruwelijkheden kwamen in mijn herinneringen niet voor.

Tot ik werd opgenomen voor een meerdaagse traumatherapie voor mijn complexe PTSS als gevolg van mijn gewelddadige jeugd. Daar kon ik me wel nog veel van herinneren. Tijdens de behandeling ging het best goed. Ik kreeg elke dag exposure- en EMDR-therapie en dat acht dagen achter elkaar. Omdat ik nog niet eerder traumatherapie had gehad, wist ik niet goed wat me te wachten stond. De psychologen deden hun best en ik verwerkte echt wel belangrijke beelden uit mijn kindertijd. Toch had ik het gevoel dat ik iets miste. Er was iets ergers wat ik had meegemaakt. Iets wat ik nog niet wist, maar wat wel was gebeurd en ik kon er niet bij, dus vertelde ik er niet over.

Tot ik die ene psycholoog kreeg. Een man die vermoedde dat ik aan het vermijden was en zei dat dit zo jammer was. Hij had de indruk dat me iets heel anders dwars zat dan de mishandelingen door mijn vader. Ik had geen idee waar hij het over had. Dus stelde hij vragen over mijn leven. Ook mijn liefdesleven kwam voorbij. Ik vertelde over mijn huwelijk en dat ik met mijn man best gelukkig was. Al 25 jaar.

Maar daarvoor dan? Hoe zat het met eerdere mannen? En daar ging zomaar het luikje open in mijn brein. Met daaronder die enorme opgeslagen grote puinhoop van ellende, die duurde van mijn 22e tot en met mijn 26e levensjaar. Voor ik het wist kwam er stroom woorden uit mijn mond over iets heel heftigs. Ik dissocieerde, werd weer teruggetrokken naar het heden en jankte de ogen uit mijn kop. Ik wist niet wat er met me gebeurde, was helemaal van slag.

Dat zat me dus dwars, zei de psycholoog die heel lief en begripvol reageerde en me alles uitlegde. Hij vertelde ook dat dit pas het begin was. Het was kennelijk zo erg dat ik het ruim dertig jaar wist te verbannen uit mijn geheugen. En nu is alles terug. De PTSS slaat keihard toe. Ik zit volop in de herbeleving, heb de ene na de andere paniekaanval, durf amper te slapen uit angst voor de nachtmerries die komen. Voel me bang, vies en gewurgd en verkracht.

Maar ook opgelucht. Want ik besef nu pas hoezeer ik al ruim dertig jaar leef in angst, zonder dat ik het besef. Mijn hele leven pas ik aan omdat ik leef in angst. Maar ik had geen idee. Dacht dat ik gewoon zo was. En nu weet ik beter. Ik weet nu waarom ik zo ben, wat de oorzaak is.

Mijn traumatische jeugd staat nog steeds op nummer 1, want daardoor wist ik niet wat echte liefde was. Daardoor werd ik een kwetsbaar meisje van 22 jaar van wie een man gruwelijk misbruik maakte. Alleen had ik toen geen idee. Dus moet ik met de verwerking aan de slag.

Binnenkort word ik opnieuw opgenomen, nu voor een langere periode. Het luik in mijn hersens is open en ik ga daar eens flink opruimen. Dat is ook de afspraak. Ik mag en wil niet meer vermijden. Het zal zwaar worden, maar ik hoop dat ik minder angstig zal zijn als deze puinhopen zijn opgeruimd. Misschien zal ik daarna nog met mijn kindertijd aan de slag moeten, maar dat zie ik dan wel weer.