twee handen

Ik ben een supervermijder

Meer dan dertig jaar geleden had ik een relatie gehad waarin ik vier jaar lang ernstig ben mishandeld. Seksueel, fysiek en emotioneel. Ook werd ik door hem gestalkt en met de dood bedreigd.

Ik ben erin geslaagd om alles wat er toen gebeurde zo diep in mijn hersenen te begraven dat ik het was vergeten. Ruim dertig jaar lang was ik aan het vermijden. Natuurlijk wist ik wel dat ik die relatie had gehad, maar al die gruwelijkheden kwamen in mijn herinneringen niet voor.

Tot ik werd opgenomen voor een meerdaagse traumatherapie voor mijn complexe PTSS als gevolg van mijn gewelddadige jeugd. Daar kon ik me wel nog veel van herinneren. Tijdens de behandeling ging het best goed. Ik kreeg elke dag exposure- en EMDR-therapie en dat acht dagen achter elkaar. Omdat ik nog niet eerder traumatherapie had gehad, wist ik niet goed wat me te wachten stond. De psychologen deden hun best en ik verwerkte echt wel belangrijke beelden uit mijn kindertijd. Toch had ik het gevoel dat ik iets miste. Er was iets ergers wat ik had meegemaakt. Iets wat ik nog niet wist, maar wat wel was gebeurd en ik kon er niet bij, dus vertelde ik er niet over.

Tot ik die ene psycholoog kreeg. Een man die vermoedde dat ik aan het vermijden was en zei dat dit zo jammer was. Hij had de indruk dat me iets heel anders dwars zat dan de mishandelingen door mijn vader. Ik had geen idee waar hij het over had. Dus stelde hij vragen over mijn leven. Ook mijn liefdesleven kwam voorbij. Ik vertelde over mijn huwelijk en dat ik met mijn man best gelukkig was. Al 25 jaar.

Maar daarvoor dan? Hoe zat het met eerdere mannen? En daar ging zomaar het luikje open in mijn brein. Met daaronder die enorme opgeslagen grote puinhoop van ellende, die duurde van mijn 22e tot en met mijn 26e levensjaar. Voor ik het wist kwam er stroom woorden uit mijn mond over iets heel heftigs. Ik dissocieerde, werd weer teruggetrokken naar het heden en jankte de ogen uit mijn kop. Ik wist niet wat er met me gebeurde, was helemaal van slag.

Dat zat me dus dwars, zei de psycholoog die heel lief en begripvol reageerde en me alles uitlegde. Hij vertelde ook dat dit pas het begin was. Het was kennelijk zo erg dat ik het ruim dertig jaar wist te verbannen uit mijn geheugen. En nu is alles terug. De PTSS slaat keihard toe. Ik zit volop in de herbeleving, heb de ene na de andere paniekaanval, durf amper te slapen uit angst voor de nachtmerries die komen. Voel me bang, vies en gewurgd en verkracht.

Maar ook opgelucht. Want ik besef nu pas hoezeer ik al ruim dertig jaar leef in angst, zonder dat ik het besef. Mijn hele leven pas ik aan omdat ik leef in angst. Maar ik had geen idee. Dacht dat ik gewoon zo was. En nu weet ik beter. Ik weet nu waarom ik zo ben, wat de oorzaak is.

Mijn traumatische jeugd staat nog steeds op nummer 1, want daardoor wist ik niet wat echte liefde was. Daardoor werd ik een kwetsbaar meisje van 22 jaar van wie een man gruwelijk misbruik maakte. Alleen had ik toen geen idee. Dus moet ik met de verwerking aan de slag.

Binnenkort word ik opnieuw opgenomen, nu voor een langere periode. Het luik in mijn hersens is open en ik ga daar eens flink opruimen. Dat is ook de afspraak. Ik mag en wil niet meer vermijden. Het zal zwaar worden, maar ik hoop dat ik minder angstig zal zijn als deze puinhopen zijn opgeruimd. Misschien zal ik daarna nog met mijn kindertijd aan de slag moeten, maar dat zie ik dan wel weer.

Lees ook:

  • meisje in het bos

    Ik had weer een zware dag, mijn depressie zorgde ervoor dat ik al dagen lang niet mijn huis uit was gekomen. Alle moed had ik bij elkaar verzameld om naar de supermarkt te gaan om boodschappen te doen. En daar…

lees meer

3 reacties

  1. Beste Willemijn,
    Herkenbaar wat je schrijft over dat de hersenen jaren en jaren heftige gebeurtenissen kan onderdrukken. Tot je er dus ineens in alle heftigheid mee
    geconfronteerd word.
    Sterkte in het verwerkingsproces

  2. De goede blog op het goede moment. Ik weet sinds kort dat er waarschijnlijk iets heeft gespeeld op heel jonge leeftijd. Ik kan me het niet herinneren, maar wel alle angst voelen. Ik weet op dit moment niet hoe ik er mee verder moet, want er zitten geen beelden of herinneringen aan vast. Hoewel heftig is het fijn dat jij er nu mee aan de slag kunt. Ik hoop dat dat mij ook gaat lukken…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.

Cookie-voorkeur wijzigen

Hier kun je kiezen welke soort cookies je toestaat op deze site. Klik op 'opslaan' Om je keuze te maken.

FunctionalOur website uses functional cookies. These cookies are necessary to let our website work.

AnalyticalOur website uses analytical cookies to make it possible to analyze our website and optimize for the purpose of a.o. the usability.

Social mediaOur website places social media cookies to show you 3rd party content like YouTube and FaceBook. These cookies may track your personal data.

AdvertisingOur website places advertising cookies to show you 3rd party advertisements based on your interests. These cookies may track your personal data.

OtherOur website places 3rd party cookies from other 3rd party services which aren't Analytical, Social media or Advertising.

Vergeet niet je pagina opnieuw te laden en je cookies uit je browser te verwijderen als je je voorkeur hebt veranderd.