Ik ben een narcist

Ik ging na een heftige break-up met een checklist mijn gedragingen in de relatie af. Van grootheidswaan tot manipuleren, van isoleren tot psychische mishandeling, van laten lopen op eieren tot gaslighting. Ik heb het allemaal gedaan. Ik kan het niet mooier maken dan het is. Ik was dat beest.

Ik was een uitermate zelfverzekerde, aantrekkelijke, charmante persoonlijkheid. En van buiten waren we het ideale stel. Binnenshuis ging het monster los. Ik weet niet of ik empathie kende, of dat dat zelfs een hoogaangepaste leugen was. Tot het onvermijdelijke tegen de lamp lopen, waarna er letterlijk niets meer van me over was.

Tijdens mijn checklistzoektocht kwam ik de één na de andere waarschuwing en het ene na het andere slachtoffer tegen. Pas na eindeloos zoeken vond ik een paar plekken, in de krochten van het web, van mensen die van de psychiater dit DSM-label daadwerkelijk hadden gekregen. Niet wisten wat ze moesten doen. Het waren mensen in diepe wanhoop. Omdat ze voor altijd hadden afgedaan.

De echte narcisten zouden nooit naar zichzelf kijken, de schuld bij zichzelf leggen. Zouden niet kunnen genezen. Maar zelfs onder de ‘echten’ zijn er mensen die uiteindelijk ook schuld bij zichzelf zien, en het is dan wel degelijk behandelbaar.

Een ‘echte’ bleek ik niet te zijn. Maar er is een heel spectrum aan trekken. De wereld zit vol mensen die die hebben. Of machiavellistische. Of theatrale. Of borderline. Of autisme. Mensen die nu continu op dezelfde veroordeling vastlopen.

Ik ben niet de enige die ik ken die dit etiket gepast heeft. Ik ken mannen die na een relatie de PTSS van hun vriendin op het wijde web aan hen toegeschreven kregen. Ik ken mannen die zonder gêne hun exvrouwen narcist noemen. Ik ken mensen die alle vinkjes passen.

Er wordt aan alle kanten gewaarschuwd voor de mannen en vrouwen in Cluster B van de DSM, het dramatische spectrum. Dit gedeelte van mijn verleden, dit hoekje van mijn persoonlijkheid, heeft geen bestaansrecht in een wereld vol slachtoffers.

Ik wil die plaats maken. Ik hoop dat ik hier op dsmmeisjes over mijn eigen trekken mag schrijven zonder daarvoor veroordeeld te worden. Ook al zijn die theatraal, narcistisch of zelfs psychopatisch. Zolang ik maar weet, leer en probeer anderen geen pijn te doen.

Ik heb een diepe sympathie voor al mijn en andermans slachtoffers. Ik heb een diepe sympathie voor het meisje dat ik was, toen ik slachtoffer werd van iemand met deze trekken. Ik heb de officiële status van mijn psych niet gekregen. Maar er was een periode in mijn leven dat het label me goed genoeg paste.

Ik ben Anne en ik ben een situationele narcist. Ik werk er aan nooit meer in die situatie te komen.

Ik ben Anne en ik ben situationeel slachtoffer van situationele narcisten. Ik werk ook aan mijn slachtofferschap.

Meer dan dat kan ik niet doen.

#endthedrama

PS. Meer over dit onderwerp? Lees hier de brief aan een toekomstig geliefde die ik schreef toen ik voor het eerst in de spiegel keek.

 

25 Comments

  1. Wow wat heb ik veel respect voor jou!!! Top dat je dat opschrijft, want, serieus, over het algemeen kunnen ‘de echte narcisten’ dat niet. Maar niemand kun je over een kam scheren. Zelfs ‘narcisten’ niet. Er is er eentje van wie ik heel veel houd en altijd zal blijven houden. Simpel als dat. Ik laat houden van niet los omdat iemand in zijn hoofd niet lekker zit. Dat black-and-white thinking houd ik niet van. Er is altijd grijs. En alle kleuren tussen zwart en wit in. Waar ik wel benieuwd naar ben is hoe je je voelt als je ‘gaslighting’ toepast. Want als slachtoffer word je er knettergek van. Maar ik heb het vermoeden dat degene die dat doet de wanhoop nabij moet zijn en niet meer weet waar hij het zoeken moet. Ik heb ooit gezien dat degene die mij maar voorhield dat ik het fout had, op zijn manier zijn eigen waarheid aan zichzelf probeerde te bewijzen omdat hij niet kon zien hoe fout hij gezeten had. Hoe onmenselijk het was. Maar misschien zit ik er naast. Het is voor mij een eindeloze zoektocht van proberen te begrijpen en te plaatsen. Lukt niet, uiteraard. Een mens kan hooguit zichzelf een beetje begrijpen. En al die stoornissen…het is een beetje van dit met een sausje van dat. Niet alleen narcisten doen aan die gekke trekken. Iemand die wanhopig is ook. Laten we je gewoon zien als Anne. Je bent wie je bent en ik vind het fijn dat ik je heb leren kennen en dat ik veel van je kan leren. DANK! En ik geef je een hele dikke knuffel <3

  2. Ik denk dat mijn trekken komen uit een diep onstabiel zelfbeeld / onzekerheid die ik probeer op te vullen met relaties. Maar de trekken heb ik zeker. Ik las jouw stuk en ik kon niet anders dan mijn kant ook belichten. Ik hoop dat meer mensen uit de ‘verdoemde’ B cluster dat ook durven.

    Gaslighting was bij mij uit diepe wanhoop. Het is niet bewust en je gaat er zelf haast in geloven, maar je weet tegelijkertijd diep van binnen wel dat je een extreme vorm van manipulatie toepast. Het is dus niet eerlijk, maar je vergeet dat zelf voor het gemak meteen weer.

    Sowieso is eerlijkheid een moeilijk ding, vooral tegen jezelf.

    Er zijn duizenden tinten grijs, en ik vind het fijn om hier ook de donkere versies te laten zien. Dank je voor je reactie <3

  3. Wat een uniek fenomeen maken we hier. Ik denk dat iedereen wel trekken bij zichzelf herkent. Hoe moeilijk is het niet om een fout toe te geven, zeker in de huidige maatschappij? Het lijkt wel alsof je tegenwoordig alleen maar goed bent als je perfectie ademt. Dat is niet reëel. Degene waar ik het hier, is wel een heel zwaar geval overigens, van een heel andere orde. Dank dat je jouw kant belicht. Net zoals er zo veel kanten en hoeken zijn aan alles wat we in het leven met elkaar beleven. Ieder heeft weer zijn eigen verhaal. Zolang je elkaar in je waarde laat, respecteert en ook accepteert dat iedereen zijn eigen lezing en beleving heeft, dan komt dat wel goed. Fijn dit! Slaap lekker xxx

  4. Ken je Alice miller? Zij schrijft over grootheidswaan en narcisme op een manier die niet veroordeeld maar de pijn eronder laat zien. Was voor mij een enorme eyeopener. Bijvoorbeeld dat een narcist als het ware op stelten loopt, boven iedereen uit, maar dan toch enorm kan verlangen of opkijken naar mensen die gewoon op hun benen kunnen lopen.
    Naast grootheidswaan zet ze depressie als keerzijde. Boek heet ‘het drama van het begaafde kind’.
    Ikzelf ontdek grootheidswaan of narcisme in mij doordat ik instort wanneer de dingen niet gaan zoals ik wil. Confronterend inderdaad vooral omdat het niet geaccepteerd is jezelf als middelpunt van de wereld te zetten.
    Ik denk wel dat je jezelf te kort doet door(in je stukje althans) niet stil te staan bij de redenen achter het narcistische gedrag wat je hebt laten zien. Situationeel 😉 je hebt je vast voor iets moeten beschermen. Ik bedoel; eigenlijk mag je nog milder voor jezelf zijn.
    Liefs!

  5. Wat een enorm lieve reactie! Ik ben nu al buitenproportioneel mild voor mezelf, maar daar heb je een punt.

    Ik weet niet precies wat me gemaakt heeft tot wat ik ben. Ik heb van jongs af aan een extreme sociale angst (zonder echte oorzaak) en een enorme behoefte om sociaal te binden. Bijna alles erna is een copingmechanisme met die tegenstrijdigheid. Of een val in depressie.

    1. Ik ben ‘officieel’ geen narcist, maar ik heb wel toxische relaties gehad waarin ik al de trekken vertoonde. Ook dsmmeisjes (m/v/…) die dit soort dingen gedaan hebben of doen en er aan werken of dat willen werken moeten zich veilig voelen er over te praten.

      Het is niet niets om dit soort gedrag toe te geven, meestal kijk je liever de andere kant op of denk je “maar hij…” of “zij deed eerst…”.

      Ik kan niets veranderen aan de “hij” of “zij”, wel aan mij.

  6. Alice in Wonderland

    Zo herkenbaar! Ik heb zo vaak gedacht “Ben ik geen narcist?” Ik deed mijn best, dat deed ik echt, maar ondertussen kwam inderdaad dat beest lost. “Hurt people hurt people” hoorde ik ooit. En wat ik vooral zie is dat wat mij is aangedaan ik dat een ander heb aangedaan. Goed dat je zo onbevreesd eerlijk bent, want vaak heeft psychische problematiek niet alleen de zachte en gevoelige kant, maar ook een kant die het tegenovergestelde is. Maar niet iedereen durft er over te praten. Je hebt me geïnspireerd dit stuk van mij ook open te gooien.

    1. Dank je @missrecovery :). We hebben allemaal ook zwarte kanten die we niet graag zien. Maar elk ‘slachtoffer’ moet ook een ‘dader’ hebben. Ik denk dat het niet zeldzaam is dat een persoon beiden is. En ik geloof dat ieder mens in wezen goed is.
      Anne onlangs geplaatst…Het spelMy Profile

  7. Alix

    Zelfs (situationele) narcisten zijn mensen! Vind vaak als ik erover lees dat ze echt als monsters weg worden gezet, in plaats van bashen, is het zoveel beter om oplossend te denken. Props voor jou!

    1. Dankjewel Alix :). Hoe langer ik bezig ben met dsm-labels, hoe meer ik denk dat het niet zo’n verschil maakt. Het belangrijkste dat we kunnen verwerven is een connectie, een veilige hechting, als dat even ergens wegslaat moeten we er aan werken dat weer recht te trekken.

      Van andere mensen monsters maken en ze bashen komt voort uit pijn. En dat begrijp ik wel. Maar we kunnen uiteindelijk niet meer dan werken aan onze innerlijke monsters en/of innerlijke slachtoffers.

      Deze site probeert er dan ook voor iedereen te zijn die psychisch tegen iets aanloopt, daar aan en mee wil werken, en niet naar anderen wijst. Geen mens is een monster.
      Anne onlangs geplaatst…Leven in een droomMy Profile

  8. Wat betreft narcistische persoonlijkheid structuren kan ik zeker Alice Miller aanraden met ‘het drama van het begaafde kind’. Over opvoeding door narscistische ouders maar ook plqatst zij het narcisme, als grootheidswaan tegenover depressie. Als keerzijde van dezelfde medaille.

    Ook narcisme heeft zijn tragiek.

  9. Desiree

    ik kon maar weinig info vinden op internet over wat te doen als je narcistisch bent. Ik ben ook narcistisch, sinds een lange tijd al bezig met het verwerken van mijn verleden, mijn opvoeding door mijn narcistische ouders. Ik ben erg dankbaar dat het geloof in mijzelf terug is gekomen nadat ik uit de kerk ben gestapt. En dat ik me ook minder indentificeer met mijn eigen gedrag en me meer met mijn ‘hogere Zelf ‘ verbind. Dat helpt mij wel om me niet verloren te voelen en het geeft me hoop en steun dat ik ‘genezen’ kan worden door te geloven in het goddelijke van jezelf.

  10. Madelief

    Ik heb ontzettend veel respect voor je! Zoals jij jezelf openbaar zo kwetsbaar durft te maken door je lelijke eigenschappen onder ogen te zien, zoals maar weinig mensen een fractie daarvan zelfs ook maar in hun eigen hoofd durven te doen, getuigd van ontzettend veel emotionele intellegentie, zelfkennis en lef.
    En iedereen heeft lelijke eigenschappen! Of ze nou van bovenaf of onderaf toegepast worden. Een slachtofferrol kan minstens zo vernietigend werken als de rol van de beul. Het is maar net welke voor de persoon in kwestie als kind het meest effectief is gebleken. Iedereen die serieus en keihard werkt aan de gezonde volwassene in zichzelf is in mijn ogen goed bezig en verdient een eerlijke kans.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.