Ik ben een KOPP-Kind

Ik ben opgegroeid met psychische problemen, zowel in mijn omgeving als binnen in mijzelf. Ik ben een zogenaamd ‘KOPP-kind’ (kinderen van ouders met psychiatrische problemen). Mijn vader heeft mijn hele leven eigenlijk al een depressie en dat heeft wel zekere gevolgen gehad voor ons gezinsleven, hoewel we er wel sterker uit zijn gekomen. Er waren veel ruzies, en niet zelden ook fysiek geweld. Dit doet veel met een kind. Zeker met een kind dat van zichzelf al heel gevoelig is en alles daardoor haarfijn meekrijgt.

Ik kan precies de sfeer aanvoelen van de ruimte waar ik in stap. Hier heb ik in mijn leven heel veel last van gehad en dat heb ik eigenlijk nog steeds. Vaak denk ik dat ik iets fout heb gedaan als ik een negatieve sfeer voel, omdat ik vaak niet weet waar die sfeer vandaan komt. Ook heb ik een heel sterk verantwoordelijkheidsgevoel naar bepaalde mensen toe. Ik moet mij groot houden voor andere mensen en hen vóór mij plaatsen. Op zich een positieve eigenschap, behalve als het je gaat belemmeren in je eigen gevoelens uit te spreken, zoals dat bij mij gebeurde.

Ik praatte nooit over de ruzies thuis en eigenlijk doe ik dat nog steeds niet. Ik heb het ver weggestopt, hopend dat het nooit meer tevoorschijn komt. Het doet pijn om aan die tijd terug te denken en het doet pijn om te beseffen dat ik toen al niet gelukkig was. Ik begreep niet wat er gebeurde en was vaak heel boos. Doordat ik die boosheid nooit uitte raakte ik in een depressie, net zoals mijn vader.

Ik begrijp nu wel beter hoe mijn vader zich voelde. Dat is aan de ene kant fijn maar aan de andere kant ook heel naar. Het is moeilijk om je te beseffen dat je eigen vader zich ooit ook zo wanhopig heeft gevoeld. Had ik daar iets aan kunnen doen of deed ik dingen fout? Dat zijn vragen die door mijn hoofd heen spoken. Ik weet wel dat het niet zo is, maar toch blijft het aan mij knagen.

Het is iets wat ik mijn hele leven bij mij blijf dragen. De herinneringen aan die tijd gaan nooit meer weg. Toch heeft het mij iets opgeleverd. Ik weet dat je van een depressie kan herstellen. Dat heb ik namelijk met mijn eigen ogen gezien.

Liefs, Luna

4 Comments

  1. Sae

    Mooi geschreven… Het lijkt me ontzettend zwaar om in zo’n situatie op te groeien en ik hoop dat er een moment komt waarop je meer in je eigen kracht komt te staan. Dat je dan nog steeds je gevoeligheid hebt om situaties aan te voelen, maar het niet meer op jezelf hoeft te betrekken. Take care!

  2. Mooi geschreven. Je lijkt duidelijk te weten waar bepaalde zaken vandaan komen, maar wilt er tegelijkertijd toch ook weer niet aankomen. Het is zo herkenbaar. Alles wat je schrijft eigenlijk; sferen aanvoelen, verantwoordelijkheidsgevoel hebben, mensen voorop plaatsen, denken dat mensen boos op je zijn, boosheid niet uiten, …
    Maar met de juiste hulp, moet het lukken om hieruit, uit die depressie, te komen! … Je staat er niet alleen in 😉
    Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.