dsmmeisjes
Vrouw in bontkraag kijkt snel om zich heen foto is wazig

Ik ben een controlfreak

Ik ben een controlfreak en wil de regie in handen hebben. In mijn huis ben ik continu alert op vreemde geluiden, geuren of kleine veranderingen. Sta ik midden in de nacht op het balkon in de regen omdat ik weer eens iets heb gehoord of geroken dat onmiddellijk nadere inspectie verdient. Krijgt mijn vriendin een kruisverhoor: ‘Zat dat scheurtje daar al?’ ‘Ruik jij dat ook?’ ‘Ken je dit geluid?’ Loop ik snuffelend door het huis, met mijn oren gespitst, op zoek naar onraad. Ik heb gas-, rook- en koolstofmonoxidemelders. Ook daarover blijf ik piekeren; wat als ze kapot gaan? Wat als ze op de verkeerde plek hangen of überhaupt niet eens werken?

Als mijn vriendin iets wil veranderen in huis zeg ik ook eerst automatisch ‘nee’, want ik wil dus die regie. Eigenlijk zeg ik op alle veranderingen die iemand voorstelt meteen ‘nee’, niet eens alleen als het mijn huis betreft. Inmiddels heb ik het door van mezelf. Ik doe het nog steeds, maar kom er nu later op terug nadat ik er even over heb nagedacht en de angst die zo’n vraag bij me oproept wat is gezakt.

Op sociaal vlak wil ik ook regie. Ik wil mijn kwetsbaarheid niet laten zien, het gesprek kunnen sturen, ik wil niet dat die ander iets naars over me vindt, dat er iets mis gaat. Ik laat de teugels soms iets meer vieren en dat is fijn, maar in een vlaag van paniek heb ik ze dan toch weer stevig in mijn handen en bepaal ik alles weer. Doodvermoeiend, maar ik heb het dan voor het zeggen en dat heb je niet vaak in het leven. Vooral als de stress me overspoelt, zoek ik naar iets waar ik controle op kan uitoefenen. Het huis checken, mijn lichaam checken (ik ben een enorme hypochonder), mensen checken… enzovoort.

 ‘Niks is onder controle Rivka, waarom probeer je het nog?’ vraagt mijn vriendin, ‘ik wil wel controle anders vind ik het niet meer leuk,’ huil ik. Ik huil omdat ik soms zo moe word van mezelf en van de stress van het continu opletten. Maar ik ben bang om te accepteren dat ik geen controle heb. Laat ik mijn verantwoordelijkheidsgevoel dan ook los? Zullen er ineens rampen gaan gebeuren die ik had kunnen voorkomen en ben ik dan schuldig? Laat ik álles dan maar gewoon over aan het leven zelf en beweeg ik willoos een beetje mee? Accepteer ik dat er dus inderdaad elk moment iets mis kan gaan en dat ik daar niks over te zeggen heb? 

Ik denk dat ik gewoon bang ben wat er gebeurt als ik wat minder oplettend ben. Gaat alles dan ineens mis, of kabbelt het nog steeds een beetje door, met soms eens voor- en soms eens tegenspoed? Hoeveel invloed heb ik nu eigenlijk echt, maak ik het mezelf niet onnodig moeilijk met die controledwang? Ik wil het wel loslaten, maar weet nog niet goed hoe. Ik weet ook niet hoe andere mensen zonder controledwang dit doen, wanneer pakken zij de regie, waar letten zij op, waar raken zij door gealarmeerd? 

De controle loslaten voelt voor mij als het expres moeten negeren van Belangrijke Signalen; met je ogen dicht door rood lopen, die grommende hond toch aaien, blijven lachten terwijl iemand een pistool op je richt. Alsof ik intentioneel voor iets gevaarlijks kies door niet meer op mijn eerste impulsen te reageren.

Toch maar proberen. De eerste stap naar ander gedrag voelt nou eenmaal vaak enorm onlogisch. Als het logisch voelde, was ik daar al wel, had ik het al wel gedaan. Soms moet ik tegen mezelf ingaan om mezelf te helpen. 

One comment

  1. Ik heb gewoon makkelijk praten… mijn eerste impuls bij paniek is bevriezen en daar heb ik hoegenaamd helemaal niets aan als ik naast die grommende hond sta. Dus loslaten is voor mij een logischere optie dan voor jou, vechtertje.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Beetje stil

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Privacy Voorkeuren

%d bloggers liken dit: