Familie

Ik begrijp familiedrama’s wel

Oké, riskante titel, dat realiseer ik me. Laat ik meteen voorop stellen: ik ben niet van plan om mijn eigen familiedrama te creëren, ik zou mijn kinderen nooit, maar dan ook echt nóóit iets aan kunnen doen. Ik keur het ook ten zeerste af, maar ik snap de moeders/ vaders die in hun wanhoop ervoor kiezen om hun kinderen mee de dood in te nemen tegenwoordig beter.

Al eerder schreef ik dat ik aan de rand van de afgrond heb gestaan. De gedachte dat ik mijn kinderen moest achterlaten is één van de krachtigste dingen die mij tegen heeft gehouden. Ik kon (en kan) het niet verkroppen dat ik ze niet zou kunnen zien opgroeien, hun eerste vriendje of vriendinnetje niet zou kennen of bij hun afstuderen kon zijn. Ook was ik bang dat ze zich zouden af vragen of zij niet belangrijk genoeg waren voor mij om te blijven leven. Ik wilde ze niet, op zo’n jonge leeftijd al, met een trauma opzadelen. Ik kon ze niet alleen achter laten.

Maar wat nou als je het écht niet meer ziet zitten? En je je kinderen niet kunt achterlaten? Dan zijn er kennelijk mensen die de keuze maken om hun kinderen mee te nemen het graf in. Samen de sprong maken het diepe in, waar die ook moge uitkomen. De gedachte dat je kinderen niet zonder jou verder hoeven, dat zij het leven dat jij zo verafschuwt niet hoeven te leven is een geruststellend idee. Die motivatie voel ik niet, maar ik snap het wel. Hoe diep wanhopig moet je zijn om zoiets te doen?

Mijn kinderen meenemen naar het oneindige zou ik nooit kunnen en willen. Die pure, onschuldige wezentjes hebben recht op hun eigen leven, geluk en verdriet. Zij moeten hun eigen pieken en dalen meemaken, hun eigen fouten maken en hun eigen waarde in het leven creëren. Wie ben ik om daar voor hun een keuze in te maken? Niemand.

En dus blijf ik ook nog maar even plakken, om een oogje in het zeil te houden.

Heb je suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Bel naar 0900-0113 of chat via 113.nl.