Familie

Ik begrijp familiedrama’s wel

Oké, riskante titel, dat realiseer ik me. Laat ik meteen voorop stellen: ik ben niet van plan om mijn eigen familiedrama te creëren, ik zou mijn kinderen nooit, maar dan ook echt nóóit iets aan kunnen doen. Ik keur het ook ten zeerste af, maar ik snap de moeders/ vaders die in hun wanhoop ervoor kiezen om hun kinderen mee de dood in te nemen tegenwoordig beter.

Al eerder schreef ik dat ik aan de rand van de afgrond heb gestaan. De gedachte dat ik mijn kinderen moest achterlaten is één van de krachtigste dingen die mij tegen heeft gehouden. Ik kon (en kan) het niet verkroppen dat ik ze niet zou kunnen zien opgroeien, hun eerste vriendje of vriendinnetje niet zou kennen of bij hun afstuderen kon zijn. Ook was ik bang dat ze zich zouden af vragen of zij niet belangrijk genoeg waren voor mij om te blijven leven. Ik wilde ze niet, op zo’n jonge leeftijd al, met een trauma opzadelen. Ik kon ze niet alleen achter laten.

Maar wat nou als je het écht niet meer ziet zitten? En je je kinderen niet kunt achterlaten? Dan zijn er kennelijk mensen die de keuze maken om hun kinderen mee te nemen het graf in. Samen de sprong maken het diepe in, waar die ook moge uitkomen. De gedachte dat je kinderen niet zonder jou verder hoeven, dat zij het leven dat jij zo verafschuwt niet hoeven te leven is een geruststellend idee. Die motivatie voel ik niet, maar ik snap het wel. Hoe diep wanhopig moet je zijn om zoiets te doen?

Mijn kinderen meenemen naar het oneindige zou ik nooit kunnen en willen. Die pure, onschuldige wezentjes hebben recht op hun eigen leven, geluk en verdriet. Zij moeten hun eigen pieken en dalen meemaken, hun eigen fouten maken en hun eigen waarde in het leven creëren. Wie ben ik om daar voor hun een keuze in te maken? Niemand.

En dus blijf ik ook nog maar even plakken, om een oogje in het zeil te houden.

Heb je na het lezen van deze blog behoefte om met iemand te praten? Neem dan contact op met 113 (suïcidale gedachten) of de Luisterlijn (al het andere).

Lees ook:

  • ballonnen

    Deze blog gaat in op suïcidaliteit. Heb je last van gedachten aan zelfmoord en heb je behoefte aan een luisterend oor? Neem contact op met de vrijwilligers van 113 of de Luisterlijn. Op mijn achttiende…

  • Erover praten helpt toch

    Dit verhaal kan een trigger zijn omdat het gaat over gedachten aan zelfdoding. Mocht je willen praten dan kan ik 113.nl aanraden. Ik wil graag schrijven over hoe ik tegen het taboe op liep van…

  • Nergens veilig

    In deze blog wordt o.a. gesproken over suïcide. Heb je zelf suïcidale gedachten en behoefte aan een gesprek? Dit kan bij 113. Ik voel mij nergens veilig, nooit. Nooit gedaan ook trouwens. Toch hoor ik…

3 reacties

  1. Blijf maar lang plakken ja! Heftig om te lezen. En gelukkig dat je depressie nog niet sterker is dan het gevoel je kinderen niet in de steek te kunnen laten. Dat wil niemand, dat snap ik, maar als je depressie ineens sterker is, lijkt me dat heel, heel moeilijk! Want zo werkt het naar mijn mening wel. Het is een ziekte, niet iets waar een ouder voor ‘kiest’.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Ode aan de doktersassistente

  2. Inderdaad dapper dat je dit zo schrijft. En ja….ook ik kan me er iets bij voorstellen. En nee…..ook ik zou mijn kinderen nooit en nooit iets aan kunnen doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.