Iets anders proberen

Precies volgens de planning dient de volgende depressie zich aan. Eind november en tijd om langzaam de diepte weer ingesleurd te worden. Goede dagen wisselen slechte dagen af, gedachten die ik niet wil hebben, doemen op in mijn hoofd.

Maar ik ga het eens anders aanpakken. Iets nieuws proberen, kijken of het werkt. Alle andere methoden die ik heb gebruikt om tegen een depressie te vechten, werken namelijk niet zo heel erg goed.

Ik ga eens niet vechten

Dat werkt niet. Vechten betekent grofweg dat ik dag in, dag uit met die depressie bezig ben en daar heb ik absoluut geen zin in. Ik heb betere dingen te doen. Ik ga niet wegduwen, werkt namelijk niet. Ik ga ook absoluut niet toegeven en mezelf laten meeslepen in dat zwarte gat.
Ik ga het er gewoon laten zijn. Ik verwelkom het, laat het binnen en parkeer het in een hoek. Het is er, net zoals die blauwe plek op mijn knie. Leuk dat die er is, maar zolang ik niet op die knie duwen, voel ik hem ook niet. Als ik op mijn knieën zit overigens wel, maar soms moet je even op je knieën zitten. Maar dan voel ik hem, als het te veel pijn doet, ga ik anders zitten en anders laat ik de pijn er gewoon zijn. Tegen pijn vechten heeft geen zin, daar wordt het niet beter van.

Ik ga het ook zeker niet uit de weg

Net zoals met die blauwe knie. Soms moet je op die knie zitten zoals bij bijvoorbeeld yoga. Ik kan yoga overslaan vanwege die blauwe knie, maar dat lijkt me wat overdreven. Ik ga gewoon, blijf zoveel mogelijk doorgaan, yoga is namelijk veel meer dan op die knie zitten, het is hooguit een paar minuten in een heel uur.
Die depressie is ook maar een klein onderdeel van mijn leven. Het is niet wie ik ben. Ik heb een depressie, maar zolang ik het er laat zijn, neemt het me hopelijk niet over. Ik ga het in ieder geval niet voeden, want wat je niet voedt, kan ook niet groeien.

Wie weet werkt het

Wie weet werkt het voor geen meter. Ik vind het in ieder geval de moeite waard om het te proberen, het zal namelijk niet de laatste keer zijn dat ik een depressie heb. De afgelopen jaren was het twee keer per jaar raak en ik verwacht niet dat dat heel snel zal veranderen. Dat is vervelend maar aan de andere kant geeft dat ook weer iedere keer een kans om een strategie uit te proberen, net zolang tot ik een strategie heb die werkt. Accepteren dat ik somberder ben dan ik zou willen, geeft in ieder geval ruimte en lucht. De somberheid drukt minder op me. De gedachten die te naar zijn om te herhalen, zijn minder intens. Ik hoef er niet zo naar te luisteren, hoef ze niet weg te maken, ze zijn er en meer dan dat is het ook niet. Ze zijn er, ze komen vanzelf zonder problemen en dat betekent dat ze ook weer weg zullen gaan.

Ondertussen gebruik ik ook wat ik in al die andere depressies heb geleerd. Slik je multivitaminepil. Probeer voldoende rust in te bouwen, slaap als je moe bent, probeer iedere dag de deur uit te gaan, beweeg en eet gezond. Hoe moeilijk dat ook is. Nog veel belangrijker: het is niet wie ik ben, de gedachten zijn niet van mij, maar van neurotransmitters die een beetje een soepje zijn. Niet meer en niet minder. Zo zal ook deze somberheid weer komen en ook weer gaan.

4 Comments

  1. Missa

    Mooi, vooral vanwege dit: ” De gedachten zijn niet van mij.” Dat is zo waar namelijk en soms vergeten we dat weer en voelt alles wat we denken weer als waarheid. Maar dat is het niet. Het zijn maar gedachten. Nare stomme sombere gedachten weliswaar, maar toch: gedachten.

    Succes met deze nieuwe strategie, en veel kracht én mildheid voor de zware momenten. Dankjewel voor het delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.