Iemand totaal begrijpen is zeldzaam

Iedereen voelt anders, ziet anders. Heeft andere normen en waarden, dingen waar hij of zij in dit leven aan hecht. Zaken om het in godsnaam maar vol te houden op deze aardkloot. Een goede baan, een fijn huis, een lieve vrouw, een leuk kind. Een wereldreis, een spirituele ervaring, een intense vriendschap. Hobby’s, dromen, concrete plannen. Een ieder is hier ooit op de wereld gedropt, niet wetend hoe en wat.

Stiekem zoeken we allemaal naar begrip bij een ander. “Zie jij me echt zoals ik ben? Snap je hoe ik leef?” Maar dat totale begrijpen, dat blijft vaak uit. Dat wijten we dan regelmatig aan onwelwillendheid. “Hij wil mij gewoon niet snappen. Zij wil niet accepteren wie ik ben.” Maar is dat wel zo?

Wat nou als we leven binnen bepaalde kaders, volgens een bepaald stramien, dat voor onszelf simpelweg broodnodig is om te overleven. Gevormd en kijkend door wat jou in leven hield gedurende je jeugd, je relaties en door je eigen unieke karakter. Simpelweg niet in staat om een ander altijd te begrijpen, maar niet door een gebrek aan goede wil. Moet ik dan wel echt op zoek zijn naar het totaalplaatje van wie jij bent en wat je bezighoudt, of is een idee hebben van wat jou drijft eigenlijk al genoeg?

We lijken allemaal op zoek naar de hemel op aarde, maar wellicht ziet die hemel er voor ons allemaal helemaal niet hetzelfde uit. Ben ik überhaupt niet in staat om jouw perspectief daarop voor me te zien. Zal ik nooit helemaal begrijpen wat jou ten diepste aanstuurt. Als ik glimpjes van hoe jij kijkt opvang en jij van mij, zijn we misschien samen al wel heel ver.

Je voelt je nooit schuldig en dat verwijt ik je, maar hoe kan er schuldgevoel in jou bestaan als jij eigenlijk altijd hebt gehandeld vanuit wat jij dacht dat juist was? Moet ik blijven wroeten naar verschillen, punten waarop je mij pijnlijk raakt? Ik vraag om jouw totale erkenning van wie ik ben, maar het kan dat jij mij allang erkent volgens jouw eigen leefregels. Misschien kan ik jou beter zien als een blauwdruk die ik nooit volledig zal doorgronden, die mij nooit volledig zal zien, maar met wie ik ongetwijfeld raakvlakken heb. En zo ja: kijken wat die overeenkomsten zijn en wat ik ermee kan.

Wanneer ik die gemeenschappelijke deler heb gevonden, kan ik bepalen of ik jou in mijn leven wil. Of de ‘kosten tegen de baten’ opwegen. Eindig je in de plus, dan kunnen we misschien samen zijn. Dan zal ik accepteren dat we wellicht een hoop niet delen, maar een paar prachtige essentiële dingen wel. Dan zal ik me tevreden voelen met wat we samen kunnen ervaren, in plaats van me eindeloos te frustreren over wat we niet begrijpen van elkaar.

Ik besef dat ik niet meer bij iedereen op zoek hoef naar die eindeloze bevestiging dat ik goed genoeg ben. Naar totale connectie, verwantschap, overeenkomst, begrip. Dat vind ik gewoon niet bij iedereen. Het betekent niet dat je me niet wíl zien. Het betekent dat wij, gevormd door het leven, totaal anders kijken. En dat is oké, het houdt de boel dynamisch. Het maakt dat we ons als complete mensheid, als soort homo sapiens, al met al behoorlijk goed aanvullen op veel vlakken.

Ik dacht dat de wereld me aanviel, ik een roepende in de woestijn was, niemand mij verstond. Inmiddels begrijp ik dat mensen mijn woorden meestal maar deels verstaan of vervormd en dat dat oké is. Het maakt deze personen niet automatisch minder goede mensen. Toch verlang ook ik naar een soulmate, iemand met wie alles klikt. Dat ik me compleet verbonden voel en begrepen. Zeker weet dat diegene mij ziet zoals ik mij ook zie. Ik leerde alleen dat ik het niet altijd kan en mag verwachten. Dat onbegrip niet altijd voorkomt uit slechte wil. Dat elkaar niet helemaal begrijpen niet altijd erg hoeft te zijn.

3 Comments

  1. Ik gun je heel erg zo iemand! Of het reeel is weet ik niet, ik denk dat je het al heel mooi beschrijft. Misschien moeten we ook delen van onze zielsmaatjes bij elkaar scharrelen. Iemand die begrijpt waar je onzekerheden weg komen, iemand die je humor begrijpt, iemand die begrijpt hoe jij een feestje bouwt, iemand die je frustraties begrijpt, enz. En dan niet willen zoeken naar nog meer overeenkomsten, maar koesteren wat je gemeenschappelijk hebt. Mensen zijn toch sociale schepsels, misschien is het ook grotendeels acceptatie van de relaties die anderen hebben naast de relatie met jou. Ik geloof wel dat ik een mooier mens ben geworden vanaf dat ik dat kon zien en accepteren. Maar dat is echt wel een hele zware dobber geweest!

    1. Een soulmate in alles is lastig… maar je kunt een aardig eind komen .

      Wel heel belangrijk om veel mensen om je heen te hebben… gespiegeld door meerdere ogen maakt je een completer mens. Als de ogen liefdevol zijn.
      Anne onlangs geplaatst…Eind maartMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.