Hyper-de-piep

Ik kan er keihard voor gaan….

in werk, projecten, reizen, als ik maar een duidelijk doel voor ogen heb en er een soort einddoel in zie wat ik moet bereiken (liefst op de dag zelf), dan ga ik als de hyperdepiep.

Ik hou van snel resultaat. In mijn werk bijvoorbeeld is dat ook de hoofdzaak, aan het eind van de dag moet de etalage of ruimte ingericht zijn en stralen, want de klant is koning. Het moet! af.
Maar thuis voor mijn eigen persoonlijke projecten gaat dat lastig. Vrije tijd is iets waar ik de mooiste ideeën over heb, maar waar ik in praktijk vaak maar weinig mee kan. Ik ben een verveeld, onrustig kind dat van alles wil, maar niet goed weet waar te beginnen.

Alles wat ik kan doen: lezen, schrijven, iets creëren, films kijken, wandelen…. Het is op zich allemaal leuk en ik doe het graag, maar ik voel vaak dat ik er de uitdaging, de voldoening niet in zal vinden; ik vind het al gauw voorspelbaar en saai.

Ik heb het gevoel dat ik elk verhaaltje wel ken.

Of ik ben teleurgesteld in de uitvoering ervan. En soms mis ik juist die doorslaggevende zin om gewoon te kiezen wat ik dan (eerst) zal doen of hoe lang. Het is een chaos. Alles in en in het verlengde van mijzelf voelt altijd als een overhoop-blazend iets.

Ik weet niet wanneer en hoe ik moet rusten en wanneer en hoe ik juist die tomeloze energie met grootse plannen en enorme verlangens naar belevenissen moet gebruiken. Ideeën komen eindeloos en ik parkeer ze of gooi ze meteen weer weg, vaak ook uit onzekerheid en helaas ook uit te weinig lef of mogelijkheden.

Hierdoor heb ik het gevoel dat ik me niet volledig thuisvoel bij mijzelf. En daardoor kan ik slecht rust uitstralen en zo af en toe veel eisen van mijn gezin. Ik creëer graag en het liefst een heel eigen wereld, waar ik mij volledig thuis kan voelen, maar dat thuisvoelen lukt nooit.

Na zes verhuizingen heb ik dat nu wel ondervonden. Het gaat mij vooral om in beweging blijven, veranderingen ondergaan!

De onrust stuitert waar het niet gaan kan…

Nu dat alles in mijn leven al een flink aantal jaar hetzelfde blijft en de mogelijkheden om kleine of grote veranderingen aan te brengen voorheen vrij nihil waren, merk ik dat ik zo verveeld raak dat ik instort en de depressies weer de kop opsteken. Er is niet echt veel mis met mijn omgeving (klagen over je relatie en twijfels zullen we allemaal wel hebben).
Het voelt alsof er twee enorme tegenstrijdigheden mij besturen.

De een zo kalm en rustig en behoefte aan een veilige kern, de ander het liefst roekeloos en grensoverschrijdend en eindeloos nieuwsgierig en ondernemend.

Blijkbaar moet ik gaan leren om ze elkaar de hand te geven, want geen van beiden is bereid de verworven plek op te geven.

Lees ook:

  • vrije tijd

    Sommige mensen reageren wat jaloers als ze horen dat ik niet kan werken. "Oh, wat ik wel niet zou kunnen doen met al die tijd!" Maar zo zit het niet helaas, ik heb eigenlijk vrij weinig tijd. Ik ben moeder…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer