Vrouwalleen

Ineens zijn al mijn hulpverleners weggevallen

En toen viel op eens alles weg. Sinds december is mijn begeleider weggevallen. Ik switchte naar een deel dat het er niet zo mee eens was dat hij kwam. Dat deel had mijn begeleider weggestuurd en sindsdien is mijn begeleider niet meer terug gekomen. Ik ben vooral boos op mezelf. Waarom verpest ik altijd alles? En waarom blijven mensen niet gewoon wat langer dan een x aantal maanden.

En sinds deze week ook nog mijn huisarts. Hoeveel pech kan een mens hebben! Ik weet tot op heden niet wat er met mijn huisarts aan de hand is. Ze gaven aan op de praktijk dat het wel een aantal maanden zou gaan duren. Ik ben bang dat er iets ergs is. Dat hij dood gaat.

Delen hebben het zwaar hiermee. Er is op dit moment even niemand om op terug te vallen als dat kan. Vertrouwen is ver te zoeken. Zowel door het feit dat begeleider ons niet heeft begrepen als de huisarts die er nu even niet meer is. Mijn huisarts komt terug, dat weet ik. Mijn begeleider niet. Er heerst veel wantrouwen, vooral in hulpverleners. Teleurstelling na teleurstelling is niet fijn. Vooral ook als men je trauma niet gelooft. Vooral óns trauma niet gelooft, waar zover ik weet alle delen uit ontstaan zijn.

Het maakt me verdrietig en boos. Ik wil zo graag gehoord, gezien en begrepen worden. Het is gewoon niet eerlijk dat na alles wat we mee hebben moeten maken, we alsnog vaak een oordeel krijgen of te horen krijgen dat men ons niet gelooft. Waarom kan iemand het niet als een eer ervaren dat we stukjes durven te delen? Het maakt me bang. Want hoe kunnen we ooit uit deze schaduwen stappen als er iedere keer op ons getrapt wordt?

Ik denk dat ik dat veel erger vind dan daders die dergelijke dingen doen. Mensen die ons niet geloven en ons eigenlijk daardoor de grond in trappen zijn voor mij even slecht als daders. Althans ze doen precies wat daders doen. Waar hebben wij dat aan verdiend?

Gelukkig is er dan nog de huisarts in opleiding die tijdelijk de taken van mijn eigen huisarts op zich neemt. Al gaat ze in april wel weg, dan zit haar opleiding er op. Ik hoop dat mijn huisarts snel terug komt en dat ik met de huisarts in opleiding even een back-up plan kan maken zodat ik wat rust heb.

Lees ook:

  • Meisjesmetparaplu

    We zijn niet de meest geduldige persoontjes. We hebben eerlijk gezegd altijd een beetje een hekel aan wachten op veel dingen. Met carnaval bijvoorbeeld. De gemeente is dan dicht, maar ons hoofd niet. Alles gaat…

  • Delen

    Oké goed, daar gaan we, tijdje geleden al weer. Deels omdat ik, wij, niet zo lekker gaan. Er is intern veel onrust, wat ervoor zorgt dat ik vaak van voren niet weet dat ik van…

  • Een tijdje geleden las ik in een oud dagboek: “Cosmic shoppinglist.” Het lijstje maakte ik op mijn 16e verjaardag en mocht bestaan uit niet-materiële wensen: “Een knuffel.” Ik bedoelde geen knuffelbeertje, maar een gewone alledaagse…

8 reacties

  1. Hoi Epione,

    Wat naar dat iedereen ineens weg is. Lijkt me moeilijk! Alsof inderdaad al je mogelijke steunpilaren er niet meer staan en je niets hebt om op terug te vallen. Ik hoop dat je huisarts snel weer terug is!

    En wat betreft dat er mensen zijn die je trauma niet geloven, dat lijkt me verschrikkelijk. Mensen zijn soms geneigd om hele erge dingen niet te geloven, om hun eigen beeld van de veilige wereld in tact te kunnen houden. Daar heb jij helemaal niks aan natuurlijk, maar zo is het helaas vaak wel.

    Voor wat het waard is; ik geloof je, en ik vind het goed dat je hierover schrijft. Zo blijf je stiekem toch een beetje uit die donkere schaduw stappen.

    Liefs,

    Mij

    1. Een beetje misschien. Er was ooit een begeleider die een andere client wel geloofde omdat haar trauma maar 1 keer overkomen is en de mijne te heftig voor hem was. Ik vind het jammer dat ik daarmee vergeleken word. De heftigheid van gebeurtenissen moet niets uitmaken vind ik. Het is ook niet 1 keer dat dit gebeurd is maar iets wat ik al ruim 17 jaar lang hoor.

      Dankjewel voor je reactie Lief!

  2. Er zijn plekken waar ze gespecialiseerd zijn in DIS misschien kun je daar terecht en dus de hulp en ondersteuning en vertrouwen krijgen dat je verdient en nodig hebt!

    1. Hoi Inge,

      Dankjewel voor je reactie, helaas ligt het niet zo simpel als dat het lijkt voor gespecialiseerde hulp voor DIS. Ik ben hier al jaren mee bezig en eigenlijk bestaat het niet. Althans niet in mijn regio. Ik begrijp je reactie, maar de situatie ligt iets complexer om zomaar gespecialiseerde hulp te krijgen. Er is vooralsnog weinig kennis. Meeste hulp is op basis van trauma verwerking en PTSS of dissociatieve stoornis, maar dit is een heel ander begrip dan DIS hebben. Dit word vaak nog onderschat en de heftigheid van deze problematiek is voor een hulpverlener vaak te heftig om aan te kunnen.

      Groetjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.