Ineens zijn al mijn hulpverleners weggevallen

En toen viel op eens alles weg. Sinds december is mijn begeleider weggevallen. Ik switchte naar een deel dat het er niet zo mee eens was dat hij kwam. Dat deel had mijn begeleider weggestuurd en sindsdien is mijn begeleider niet meer terug gekomen. Ik ben vooral boos op mezelf. Waarom verpest ik altijd alles? En waarom blijven mensen niet gewoon wat langer dan een x aantal maanden.

En sinds deze week ook nog mijn huisarts. Hoeveel pech kan een mens hebben! Ik weet tot op heden niet wat er met mijn huisarts aan de hand is. Ze gaven aan op de praktijk dat het wel een aantal maanden zou gaan duren. Ik ben bang dat er iets ergs is. Dat hij dood gaat.

Delen hebben het zwaar hiermee. Er is op dit moment even niemand om op terug te vallen als dat kan. Vertrouwen is ver te zoeken. Zowel door het feit dat begeleider ons niet heeft begrepen als de huisarts die er nu even niet meer is. Mijn huisarts komt terug, dat weet ik. Mijn begeleider niet. Er heerst veel wantrouwen, vooral in hulpverleners. Teleurstelling na teleurstelling is niet fijn. Vooral ook als men je trauma niet gelooft. Vooral óns trauma niet gelooft, waar zover ik weet alle delen uit ontstaan zijn.

Het maakt me verdrietig en boos. Ik wil zo graag gehoord, gezien en begrepen worden. Het is gewoon niet eerlijk dat na alles wat we mee hebben moeten maken, we alsnog vaak een oordeel krijgen of te horen krijgen dat men ons niet gelooft. Waarom kan iemand het niet als een eer ervaren dat we stukjes durven te delen? Het maakt me bang. Want hoe kunnen we ooit uit deze schaduwen stappen als er iedere keer op ons getrapt wordt?

Ik denk dat ik dat veel erger vind dan daders die dergelijke dingen doen. Mensen die ons niet geloven en ons eigenlijk daardoor de grond in trappen zijn voor mij even slecht als daders. Althans ze doen precies wat daders doen. Waar hebben wij dat aan verdiend?

Gelukkig is er dan nog de huisarts in opleiding die tijdelijk de taken van mijn eigen huisarts op zich neemt. Al gaat ze in april wel weg, dan zit haar opleiding er op. Ik hoop dat mijn huisarts snel terug komt en dat ik met de huisarts in opleiding even een back-up plan kan maken zodat ik wat rust heb.

Lees ook:

  • Triggers

    Er ontstond een gesprek met mijn begeleider over triggers. Iets wat mij erg aan het denken heeft gezet. Een lastig fenomeen waar ik nog iedere dag mee bezig ben. Overal waar ik ben en kom staat mijn antenne op scherp…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer