Hulpverlener… Of verre van?

In dit verhaal bedoel ik met hulpverlener een psycholoog, maar het kan ook ieder ander zijn die er is (of zou moeten zijn) om je verder te helpen. Het is al niet leuk om je aan te melden voor hulp, de reden dat je hulp zoekt is al geen reden voor een feestje. Niemand zoekt voor zijn plezier hulp, denk ik, al kan het contact met een hulpverlener wel heel plezierig verlopen. Als je net die goede hebt kan het je zoveel verder helpen. Je kan een hechte vertrouwensband met diegene krijgen en stapje voor stapje groeien in je ontwikkeling. Dat is het ideaalverhaal.

Rotte appels

Helaas is dit niet vanzelfsprekend. Overal zijn wel rotte appels, zeggen ze. In dit verhaal is het eerder andersom; overal zijn wel fijne appels. En het is nog verdomde moeilijk om nou net die fijne appel tegen te komen. Sterker nog, bij mijn huidige heb ik het idee dat ik juist zieker van hem word. Vreemd eigenlijk, is dat niet de omgekeerde wereld? Het gaat iets verder dan gewoon geen klik hebben.
Na een gesprek met mijn psycholoog voel ik me stukken slechter en onzekerder dan daarvoor.

Een fijne hulpverlener alsjeblieft

Het moge duidelijk zijn dat ik met hem niet door zal gaan, maar ik heb nog steeds hulp nodig. Een fijne hulpverlener, alsjeblieft. Eentje waar ik geen appeltje mee te schillen heb.

Ik kom dus weer op een wachtlijst. Weer maanden wachten omdat aan de andere kant van die periode iemand zit die met mij aan de slag wil. Maar is dit dan wel iemand die constructief en positief van aard is?
In plaats van negatief en destructief? Ik ben daar een stuk sceptischer over gaan denken.
Maar welke andere keuze heb ik… De juiste hulp wil ik wel graag aanvaarden.

Wat ik graag wil

Ik wil de beste versie van mezelf zijn. Stevig met beide voeten op de grond. Opgepoetste gereedschappen om om te gaan met tegenslagen. Een liefdevolle zachte blik naar mezelf. Dat is wat ik graag wil bereiken.

Ik ben erg nieuwsgierig naar jullie ervaringen met ggz psychologen. Ik heb er wel een keer een hele fijne gehad, maar die is ontslagen wegens bezuinigingen.
Dit kan me nogsteeds verdrietig maken, want dit was net degene waarbij ik het gevoel had dat ze me begreep. Ze had goede ideeën waar ik nog steeds wat aan heb.
Ik voelde me bij haar niet veroordeeld, ziek of verkeerd. Ik voelde me bij haar geen verspilling van moeite en tijd.

Dus ik weet dat het wel kan, dat er wel goede zijn.

10 Comments

  1. Hoi! Je blog klinkt herkenbaar. Heb je het er wel eens met desbetreffende psycholoog over gehad? Ikzelf herken het namelijk wel, maar mijn therapeut geeft aan dat het redelijk normaal Is. Het Is hard werken. Ik kan na 5 jaar nog steeds niet ontspannen in een therapeutisch gesprek zitten. En heb er altijd later nog last van; onzekerheid, gevoelens die ik niet wil… En als ik dan soms even toch die troost krijg waar ik naar verlang dan ontreddert dat me nog meer… ‘Dit zou me toch moeten helpen?!?!’ maar ik zit in een hoekje van hechtingsproblematiek/borderline/angst daar hoort het geloof ik bij om contact zeer lastig te vinden… Helaas.
    Anyway… Om je nog tegemoet te komen zou ik het er dus openlijk over hebben met de therapeut. Of opzoek gaan naar therapie die niet zoveel te maken heeft met het 1 op 1 contact met de psycholoog. Succes

    1. Hard werken doe ik graag. Maar bij huidige is hij niet met een behandeling gekomen, noemde hij me recent nog een borderliner, toen ik aangaf deze diagnose niet te hebben moest hij dit opzoeken in mn dossier om te kunnen zeggen ohjah je hebt gelijk. Bij binnenkomst al direct de opmerking “wauw bolle toet en bolle buik”. Nu ben ik zwanger dus het bolle buik gedeelte boeide me niet zo. Heb me door deze begroeting wel de hele dag dik en lelijk gevoelt. En zo kan ik nog even doorgaan en dan heb ik het alleen nog over de recentste afspraak. Dus deze ga ik loslaten en dat weet hij zelf ook. Hoe ik werkelijk over hem denk weet hij dan weer niet. Ben slecht in confrontaties

        1. @anne dit is inderdaad schokkend. Als ik iets heb geleerd wat belangrijk is als hulpverlener/psycholoog is dat je niet-oordelend het gesprek in gaat en vooral de eerste keer is dit zeer belangrijk. Iemand moet zich veilig voelen om zijn verhaal te kunnen doen, zonder dat iemand daar over oordeelt. Daarnaast heb ik geleerd dat je voorzichtig moet zijn met labelen.

          Als hij echt niet redelijk met je is omgegaan dat kun je dit volgens mij zelfs melden bij de NIP. Deze klachten worden vaak zeer serieus genomen.

  2. Oh, wat shit dat je niet de juiste hebt getroffen…. Is dat een psycholoog via een instelling of vrijgevestigd? In geval van het eerste, is het dan nog een mogelijkheid om aan te geven dat je je er gewoon niet prettig voelt en misschien een andere kunt krijgen? Heb je het wel aangegeven bij hem?

    Je staat al weer elders dan op een wachtlijst begreep ik? Weer wachten 🙁
    En is vrijgevestigd een idee (mocht dat het niet al zijn) en kan je je oude psycholoog misschien toch niet te pakken krijgen?

    Ik vind het echt naar voor: het is inderdaad zo belangrijk ergens wel die veilige plek te kunnen vinden om zo te kunnen verwerken en te kunnen groeien.

    Mijn huidige therapeute (en die daarvoor) waren allebei vrijgevestigd. De psychologen die ik ooit via een instelling heb gehad waren ok, maar achteraf gezien had ik hen zelf nooit uitgekozen.

    Succes, ik gun je echt net zo’n fijne therapeut zoals je die eerder hebt gehad en net zo’n fijne als dat ik nu heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.