Hulp voor Zwitserland

Ik zou graag leren hoe je veilig betrokken kunt raken. Mijn tactiek was jarenlang afstand nemen. Dat werkte heel goed. Ik was zelfstandig, van niemand afhankelijk, nergens bang voor. Want ik was niet betrokken, dus veilig op afstand. Als Zwitserland.

Maar toen kwam de alles verwoestende aardbeving en Zwitserland had hulp nodig. Dus moest ze zich open stellen voor hulp. Zorgvuldig opgebouwde grenzen vervaagden. Zelfstandig was geen optie meer. En nu? Nu ben ik onwennig omringd door zoveel hulp dat ik het niet meer kan compenseren, niet meer terug kan betalen. Het enige wat ik kan doen om de hulp te ‘verdienen’ is betrokken raken. En ik weet niet hoe dat moet. Ik weet niet hoe ik om moet gaan met lieve mensen om mij heen. Ik vertrouw ze niet, ik weet niet hoe.

Alles wat ik om me heen zie is ellende als mensen bij elkaar betrokken raken. Meningsverschillen, roddels, oorlogen, steekpartijen, pijn. Dan liever Zwitserland, eenzaam in de hoogte. Maar dat is geen optie meer, de bergketen is ingestort. En nu weet ik niet meer hoe ik mijn grenzen moet bewaken, wanneer ik ze mag stellen. Ik heb het niet geleerd.

Op de middelbare school had ik heel bewust gekozen voor een houding die me overal een veilige afstand bracht. Tot het meisje langzaam een vrouw werd en de ontluikende vrouw overrompeld werd door de aandacht die ze kreeg. De houding die daarvoor zo goed paste, werd aantrekkelijk bevonden bij de vrouw in haar, dus werkte het niet meer. Het daagde juist uit. Het meisje van 16 raakte de wanhoop nabij en wanhoop doet rare dingen, dus ik deed rare dingen. Dingen die eigenlijk helemaal niet raar zijn voor 16-jarigen, maar ook niet veilig. En ik wist niet hoe ik mezelf moest beschermen. Tot ik een vaste vriend kreeg.

Als Hollandse boerendochter van 17 kwam ik via mijn vriend destijds in een gematigde islamitische familie terecht. Daar leerde ik opnieuw sociaal zijn, maar ook mijn vrouwelijkheid beschermen en zo alsnog gebruik te kunnen maken van de afstandelijke houding die me zoveel jaren beschermd had. Ik hield van de duidelijkheid die de cultuur me bood. Jaren leefde ik zo, maar de ontluikende vrouw werd echt een vrouw en ik prikte door de houding van mijn vriend heen. Ik kon niet meer leven met zijn luchtbel van mannelijke alwetendheid. Dus ik ging. De afstandelijke houding zette ik voort als stoere vrachtwagenchauffeur en ik waande me daarin nog jaren veilig.

Totdat het moederschap de vrouw in mij onthulde. Met onze jongen ging het nog wel, de bevalling bracht ik half verdoofd door, de maanden erna geconsumeerd door zorgen en de jaren erna als moeder van een heerlijk complex manneke. Maar toen ons meisje geboren werd kwam de aarde los. Zoveel vrouwelijkheid in zo’n klein wezentje. Zoveel kracht, kracht die bergen verpulverde. De schil van de stoere chauffeur verdween als sneeuw voor de zon. En daar stond ik, poedelnaakt in al mijn vrouwelijkheid en kwetsbaar als nooit tevoren. Met naast me een gezin om te beschermen. Ik ben nog nooit zo bang geweest en nog steeds weet ik niet hoe ik mezelf moet beschermen. Hoe ik mijn dochter moet leren haar vrouwelijkheid te beschermen.

Inmiddels stapt ze bijna de wijde wereld in, voor haar gaat de basisschool beginnen. Na jaren van mezelf verstoppen probeer ik weer kleine stapjes naar buiten. Opnieuw sociaal leren leven. Als ik gevluchte medeburgers zie, voel ik een steek van verlangen. Ik zie veiligheid die ik begrijp, maar waar ik niet meer bij hoor. Al weet ik dat deels dat ook een luchtbel is nu ze weg moesten vluchten van hun thuis. Ik zie bij hen gebruiken en houdingen die ik ken. Al verschillen ze per familie. Ook zo ver van huis en in verschillende talen begrijpen ze elkaar. In mijn Hollandse cultuur zie ik ze niet, ik ontweek ze vanuit zelfstandigheid. Niemand kon mij iets wijs maken, toen ik onze sociale gebruiken had moeten leren. Want ze voelden niet veilig, ze roddelden en spotten. Mijn afstandelijke houding beschermde mij van alle hardheid. En nu ik de afstand langzaam afbreek, nu ik niet meer zonder nabijheid kan, komt alles keihard binnen. Ik heb gewoon geen grenzen en geen bergen meer om achter weg te vluchten.

2 Comments

  1. Wij probeerden ook neutraal hier in Nederland… maar die keuze krijg je helaas of gelukkig niet altijd. Ze zal zichzelf moeten leren beschermen, ben ik bang. De methoden van onze ouders zijn alweer achterhaald. Die van ons zelfs al.
    Anne onlangs geplaatst…StadsnatuurMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.