Huidhonger

 

Hevige jaloezie neemt bezit van me als ik twee ouderen hand in hand zie lopen.
Ik gun het ze van harte…maar ik wil het ook. Het gemis overspoelt mij volledig. Ik wil ook hand in hand lopen met een man.
Ik wil aangeraakt worden. Aanraking als ultieme troost. Iemand die er voor mij is, mij ziet, mijn pijn ziet. Hand in hand. Arm om me heen. Aai over mijn bol.
Maar de eenzaamheid viert hoogtijdagen. Altijd alles alleen. Alleen verdriet. Alleen blij. Alleen bang. Alleen trots. Alleen.
Alleen doet pijn. Pijn tot op mijn botten.

In mijn fantasie romantiseer ik mijn vorige psychiater. In het diepste van een crisis houdt hij me stevig vast. Twee sterke armen om me heen. Alles komt goed, schatje.
Maar de beste man vindt dat ik elders beter af ben, dus zie ik hem niet meer. Wat het fantaseren natuurlijk niet minder maakt. Integendeel.

In werkelijkheid adviseert de crisisdienst warme melk en tv kijken. Dat helpt nooit.
Mijn behandelteam verwijst direct naar het signaleringsplan en wijst me op mijn eigen verantwoordelijkheid. Maar hoe gelijk ze ook hebben, ik snak in een crisis ook naar wat menselijke warmte. Juist dan.

Op internet troost ik me met de gedichtjes van Marnix Pauwels. Hij schrijft soms precies de woorden waar ik behoefte aan heb. Dus romantiseer ik hem ook. Hand in hand. Arm om me heen. Dat gedoe.

“Als je de zon niet voelt
en alles wordt juist kouder
sla ik mijn arm, bij dezen,
even om je schouder.” (Marnix Pauwels)

In werkelijkheid trek ik me steeds verder terug, bibberend onder een dekentje. Niet eten. Nooit meer. Bijna geen verbondenheid meer met het leven. In stilte wapperend met een wit vlaggetje ‘ik geef me over’. Maar ja, alleen. Niemand die dat merkt. Dus sta ik weer op. Ik warm mijn knuffelbeer op in de magnetron en terwijl ik hem knuffel, huil ik hem ook nog nat.
Weer verder gaan. Vertrouwen hebben dat ik ooit weer een levende knuffelbeer plat kan knuffelen en drijfnat mag huilen.
En dan graag eentje die ook kookt, het gras maait en de dakgoten schoonmaakt.

9 Comments

  1. Ach… Ik gun je die menselijke warmte! Ik weet hoe het is om die te missen en dan inderdaad maar te fantaseren over psychiaters en co… Ik weet ook dat het soms ineens toch kan komen, ook al verwacht je het niet.

    Dikke virtuele knuffel van mij in elk geval.
    Wat mij hielp was kruiken, elektrische deken en een vriendin vragen of ik af en toe even tegen haar mocht aanliggen om ‘op te laden’.

    Mooi stukje ook!

  2. Ach Visje, wat kun je toch mooi schrijven over iets verschrikkelijks. Ik wens je iemand om je huid te voeden. Dat soort iemanden hebben helaas de neiging om te komen als je de voeding minder hard nodig hebt. En dan moet je het toch zelf doen. Ach.

    Ik wou dat ik kon helpen. Een digitale knuffel dan maar.

  3. Het heet huidhonger en daar zijn remedies voor als ze met respect en tederheid toegepast worden. Eenzaamheid en behoefte aan aanraking gaan arm in arm, van jong tot oud. In 1902 verklaarde een prof Pel in een ac. zitting voor hooggeplaatste medici dat dit soms beter is dan wetensch. lich. en geest. therapieën. Toch is deze waarheid te lang en te vaak toegedekt gebleven. Ook kan het trauma’s nalaten als vooral mannen er roekeloos mee omgaan. Durf de stem van je hart te voelen en te volgen. Welke crisisdienst durft warme melk en TV-kijken aan te raden om uit de eenzaamheid te geraken? J.H.

  4. Annet Holthof

    Mooi geschreven en zo herkenbaar…Een troost je bent niet de enige maar ik begrijp en voel percies wat je bedoelt..Om moed en hoop te houden valt niet altijd mee maar er zal toch ooit een dag komen dat alles weer beter zal gaan en misschien de juiste tegenkomt die er voor je zal zijn..Maar het belangrijkste is houden van jezelf

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.