Huh? Wat?

De afgelopen dagen waren van die “Huh? Wat?” dagen. Ik kan het even niet beter omschrijven. Mijn hoofd was niet in de wolken, maar eerder in een andere dimensie. Nadenken ging niet, logische oplossingen verzinnen voor problemen vrijwel onmogelijk.

Een simpel ontbijtje maken kostte me ongeveer een kwartier en dan heb ik het over twee boterhammetjes roosteren, eitje bakken en een kop thee zetten. En als iemand tegen me begon te praten kwam mijn standaard antwoord niet verder dan glazig kijken.

Oeps!

Drie dagen achter elkaar heb ik zitten, staan, liggen, dansen, lopen, fietsen dissociëren. Vrij licht hoor, ik kon nog aardig functioneren op een basaal niveau. Dus uit bed komen, eten, een douche, dansles volgen, fietsen is dan al weer vrij spannend. Komt domweg omdat van het registreren van iets tot het daadwerkelijke uitvoeren van een reactie wat langer duurt. Ook ben ik redelijk naar binnen gekeerd, ook qua blikveld, waardoor ik letterlijk dingen mis.

Overigens: maak je geen zorgen. Ik heb dit soort perioden al heel wat jaren en ik weet wat het is. Ik vind het niet eng en ik kan, als ik het voel, meteen actie ondernemen zodat ik geen grote brokken maak. Rustig aan doen, alles kost nu eenmaal meer tijd.

Geen afspraken met mensen maken, want dat kost te veel energie. Zo min mogelijk fietsen en de bus nemen waar het kan en zo veel mogelijk kant en klaar eten, want ik wil me op zulke dagen ook iets makkelijker verbranden of in mijn vingers snijden. Maar al met al kom ik zulke dagen best wel door. Het is vooral irritant.

Dissowat?

Ik heb laatst eens aan een van de therapeuten gevraagd wat het nou is en hoe het komt. Dissociëren is niet meer dan dat je brein uitgaat omdat het niet meer kan verwerken op dat moment. Er komt weinig tot niets meer binnen en verwerken gaat ook niet meer. Na een ernstige dissociatie kan je je erna ook niets meer herinneren. Zo erg is het op zulke dagen niet, ik kan me absoluut nog herinneren wat ik heb gedaan en waar ik ben geweest. Op sommige momenten zak ik wat verder weg, maar over het algemeen blijf ik er nog aardig bij.

Maar het brein gaat dus uit doordat het niets extra’s meer kan verwerken. Dit schijnt dus regelmatig voor te komen bij mensen die getraumatiseerd zijn en dat trauma wordt aangeraakt, hetzij in therapie, hetzij door iets anders. Een andere oplossing van het brein is herbeleven, gelukkig heb ik daar weinig tot geen last van. Mijn hersens gaan tijdelijk op winterslaap.

Hersenhelften

Grofweg raakt de rechterhersenhelft, die verantwoordelijk is voor het creatieve en emotionele deel van ons zijn, soort van overbelast doordat er heel veel emoties tegelijk verwerkt moeten worden, wat een soort van kortsluiting veroorzaakt.

De linker hersenhelft, die zich bezighoudt met logica, taal, spraak en dat soort dingen, gaat daardoor ook minder functioneren waardoor de wazigheid compleet is. Praten en luisteren kost op dat soort momenten heel veel moeite, net zoals lezen. Verder zit je motoriek verdeeld over beide hersenhelften, dat wordt ook minder dan. Ik ben op zulke dagen nogal onhandig, heb meestal mysterieuze blauwe plekken en echt koken laat ik dus maar even voor wat het is.

Rustig aan

In mijn geval valt er op zulke dagen eigenlijk niets te doen om er weer uit te komen. Het komt, het is er en het gaat na een paar dagen ook weer vanzelf weg. Ik heb al werkelijk alles geprobeerd om het proces sneller te laten verlopen, maar tot nu toe werkt vooral niet vechten en rustig aan doen het allerbeste. Luisteren naar wat mijn lijf, voor zover ik het kan begrijpen, mij verteld.

Ben ik moe, ga ik slapen. Wil ik eten, eet ik. Wil ik niet eten, eet ik niet. Zo weinig mogelijk prikkels in de omgeving, dus niet gezellig dingen doen met vrienden, maar thuisblijven en heerlijk urenlang baggertv kijken. Het is weer zo goed als over en hopelijk blijft het ook weer een paar maanden weg. Begin ik weer een paar dagen te dissociëren, dan is dat maar zo, blijkbaar hebben mijn hersenen dit heel hard nodig.

2 Comments

  1. Informatief stuk, dank! Ik dissocieer ook regelmatig, soms heb ik niet eens door. Het is echt een hele aparte sensatie, vind ik altijd. Beetje rustig aan doen, werkt vaak het beste inderdaad. Normale dingen en zo. Saai.

  2. Ik loopntegen iedereen op candaag. Maar das meer n gevoel dat er een vage emotie is die alle ruimte inneemt als n ballonnetje in mijn hoofd. Kan t zo voelen? Hoe ver ‘weg’ ben je als je dissocieerd?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.