jongetje met moeder

Houden van je eigen kind

Ik ga een onderwerp aansnijden dat voor velen waarschijnlijk onbegrijpelijk is en misschien ook zelfs onmenselijk. Maar ik hoop dat de lezers er iets aan hebben. Of je nou herkenning voelt of juist geen herkenning voelt. Zodat je beseft dat het niet altijd vanzelf gaat. Ik zoek geen medelijden, ik vertel mijn verhaal.

Hoe leer je om van iemand te houden?

Met deze vraag zit ik al zo lang in mijn hoofd. Al sinds onze zoon geboren is. Door mijn bindingsangst en postpartum depressie heb ik me niet goed aan hem kunnen hechten. Dat betekent dat ik hem nu na een jaar en 9 maanden meestal tolereer en accepteer in mijn huis, mijn omgeving en in mijn leven. Maar ik heb het idee dat ik nog steeds niet van hem hou.

Hoe voelt het om van je eigen kind te houden? Moet je glimlachen als je aan hem denkt? Word je warm vanbinnen als je aan hem denkt? Slaat je hart op hol? Word je overspoeld met trots als hij iets nieuws doet? Ik kan het allemaal best beredeneren en ervan uitgaan dat de bovenstaande vragen met ja beantwoord worden. Maar het allervervelendst is dat ik het niet voel.

Ik voel veel negativiteit als hij druk is en ik overprikkeld raak. Ik voel veel negativiteit als hij huilt en ik in de buurt ben. Ik voel niets als ik hem vasthoud en hem troost. Ik voel niets als ik hem knuffel. Ik voel geen warmte of een trots gevoel. Ook voel ik geen angst als hij hard valt of zijn hoofd gigantisch stoot. Ik voel afwijzing als hij niet naar me luistert of niet met me wilt kletsen.

Ik weet dat dit allemaal in mijn hoofd zit en dat ik degene ben die ergens een knopje moet zien te vinden waardoor ik langzaamaan van hem kan gaan houden. Ondanks dat ik niet van hem hou doet het me namelijk wel erg veel pijn en verdriet dat ik niet van hem hou. Ik voel me niet normaal en ik haat mezelf hierom. Natuurlijk komt het ook wel door m’n depressie maar toch voelt het als falen. Ik kan niet eens van mijn eigen kind houden.

Therapie

In de eerste maanden van zijn leven hebben we tijdens onze moeder-kind opname therapie gehad om onze band sterker te maken. Ik vond dit vreselijk om te doen en wilde eigenlijk niets met hem doen. Onder lichte druk van de verpleegkundigen en m’n man hebben we wel de eerste stapjes gezet naar een goede band. We deden babymassage of bellenblazen. Ook waren er lange gesprekken over mijn gevoel en waar ik bang voor ben. Waarom ik hem niet kan accepteren. Dit hebben we allemaal gedaan om in contact te komen met elkaar.

Hij heeft gelukkig niets aan de opname overgehouden en hij is een goed ontwikkelde dreumes. Ik zie dat hij mij wel accepteert en ook dat ik zijn mama ben. Ik zie dat hij blij is als ik er ben en hij wil het liefst alles aan me laten zien wat hij doet. Tijdens het eten blijft ‘ie tegen me kletsen en wil hij het liefst aandacht van mij.

Vervolgtherapie

Na de opname zijn we gestart met een moedergroep. Dit is een dagbehandeling voor moeder en kind. Er waren diverse therapieonderdelen zoals samen spelen, maar ook psychotherapie met alleen de moeders. Helaas moest ik hier na een week of 6 mee stoppen omdat het te veel voor me was.

Omdat behandeling wel nodig is zijn we een aantal maanden later opnieuw in therapie gegaan. We krijgen ouder-kind therapie. Omdat m’n zoontje zich wel goed gehecht heeft, maar ik niet. We gaan tweewekelijks naar een geweldige therapeute die met mijn man en mij doelen maakt voor de komende tijd en bespreekt hoe dingen op dat moment gaan. Gaat het met mij wat minder dan praten we meer en zijn de doelen klein. Gaat het iets beter dan kunnen we als het lukt wat meer doen. Op deze manier moet ik het vertrouwen krijgen in mezelf als moeder en mezelf ook gaan erkennen als moeder. Momenteel zie ik mezelf alleen als biologische moeder maar niet als opvoeder.

Uiteindelijk

Ik weet dat bovenstaande best heftig is en dat kinderen meer verdienen dan dit. Gelukkig heeft mijn zoontje een geweldige papa die hem zoveel liefde geeft dat hij mij best wat minder vaak kan zien. Natuurlijk hoop ik dat het uiteindelijk allemaal goed komt en mijn hart zal overstromen van liefde als ik aan hem denk. Maar voor nu is dat nog een ver van m’n bed-show. Ik gun mijn ventje wel alle liefde en liefs van de hele wereld. Het komt alleen (nog) niet van mij.

Lees ook:

  • baby en moeder

    Deze blog gaat in op suïcidaal gedrag. Heb je behoefte aan een luisterend oor? Neem contact op met de vrijwilligers van 113 of de Luisterlijn. Ik ben Denise, 32 jaar en heb nu anderhalf jaar…

  • castles fence love symbol 39495

    Van al mijn verslavingen is die aan de verliefdheid het hardnekkigst. Misschien omdat het een upper is, in een leven vol biologische en onnatuurlijke downers. Ik heb een aantal jaar er niet aan toegegeven en…

  • Hoe ik leerde zwemmen

    ‘Het leven is de zee. Wij reiken je de zwembandjes aan, maar uiteindelijk moet je toch zónder leren zwemmen...’ Dit zei één van mijn behandelaren zo’n twee jaar geleden tegen mij. Tegen ons, er was…

4 reacties

  1. Dank je wel Naomi. Ik vond het eerst echt eng om er over te schrijven maar het is er en ik kan er niet omheen. En ergens realiseer ik me wel dat het anders kan worden maar het is zo echt, het voelt zo echt dat ik niets voel. Ik hoop dat ik het snel kan vinden want dat verdient m’n kleintje ventje zo!
    Groetjes Denise

  2. Ik denk dat wat jij beschrijft ook houden van is. Dat je je best doet met behandeling en alles, omdat je je kind het beste wilt geven en het beste gunt!
    Het is herkenbaar voor mij, ik heb ook met een postpartum depressie geworsteld. Het moment dat ik me realiseerde dat ik van ze hield was het moment waarop ik voor ze vocht, omdat ze onrecht werd aangedaan. En dat is wat jij ook doet, je vecht voor hem…

    1. Misschien heb je wel gelijk. Dat ik met mijn zoon niet door gevoel word geleid maar door de praktische zaken. Ik weet wel dat sinds mijn man en ik in scheiding liggen dat ik mijn zoon ook vaker bij me wil want ik ben zijn moeder. (Dit is nog heel recent en daarom niet in de blog opgenomen). Wat fijn dat je wel je moment kreeg dat je van je kinderen hield en daarom voor ze kon vechten. Mooi te lezen!
      Groetjes Denise

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.