knuffelen

Houd mij

Houd mij, wees bij mij. Laat me voelen dat je er bent, alsjeblieft ga niet weg. Ik kan het niet alleen, ik heb je, voor nu, heel even heel hard nodig. Houd mij, wees bij mij. Laat me niet los, maar laat mij voelen dat jij bent. Hier, nu, bij mij. En dat ik niet alleen meer ben. 

Soms kan een aanraking zo veel meer betekenen dan duizend woorden kunnen doen. Het is zelfs een van de basisbehoeften. Net als eten en drinken is het eigenlijk een van de meest levensbelangrijke dingen die er bestaan. Onderzoek heeft zelfs uitgewezen dat aanraking bij vroeggeboren kinderen op een IC positieve effecten heeft. *

Gek is dat niet, als je bedenkt dat we als baby negen maanden in de buik van onze moeder vertoeven. We voelen iedere beweging die zij maakt door middel van de huid, nog voor we ook maar licht of geluid kunnen waarnemen. Onze huid is dus voor de geboorte al het belangrijkste orgaan dat we hebben. Helaas is onze huidige cultuur zo ingericht dat we de kracht van aanraking nog wel eens vergeten.

Ook in de GGZ is het absoluut not done om nabijheid te bieden aan een cliënt door middel van een aanraking. Sommige psychologen en behandelaren trekken zich er gelukkig niet zo veel van aan en doen wat werkt. Een hand op je schouder, een arm om je heen… Soms kan het zo veel meer helen dan enkel de woorden kunnen. En daarom pleit ik ervoor: doe wat werkt. Durf buiten de lijntjes te kleuren.

Ik heb het geluk dat ik een behandelaar heb die doet wat werkt. Protocollen zijn mooi als houvast, maar niet als gouden standaard, zegt zij altijd. Als ik er doorheen zit, doodsbang ben of juist heel verdrietig, dan vraagt ze me of ze me mag steunen. En juist doordat ze dat doet, durf ik stappen te zetten. Ik weet dat zij me vasthoudt als ik het gevoel heb dat ik in miljarden stukjes uiteen zal vallen. Ik kan voelen dat ik veilig ben, in de kamer bij haar. Ze laat me ervaren dat vroeger vroeger is en dat ik nu in het heden ben. Voor mij werkt het.

Ik daag jou uit, durf jij het aan? Stap uit de zone van professionele afstand en wees nabij. Doe wat werkt. En alsjeblieft, houd mij.

*Modrcin-Talbott, M. A., Harrison, L. L., Groer, M. W., & Younger, M. S. (2003). The biobehavioral effects of gentle human touch on preterm infants. Nursing Science Quarterly16(1), 60-67.

Lees ook:

  • Hoe rot kun je je voelen

    Op het moment schrik ik steeds vaker van mezelf gewoon de manieren waarop ik kan reageren op andere mensen en op situaties . Er knapt iets in me en ik voel het letterlijk knappen !! Waar…

  • stelletje zonsondergang strand

    Soms duw ik je weg, maar ik wil dat je bij me blijft. Ik houd je op een veilige afstand, maar ik wil niet dat je afstand neemt. Soms zet ik mezelf op de achtergrond,…

  • Mirtazapine werkt voor mij

    Het stond zwart op wit in mijn psychologieboeken. Antidepressiva; we weten niet wanneer het werkt en wanneer niet. In de meeste gevallen is het een doekje tegen het bloeden, een tijdelijke verlichting, een ondersteuning van…

7 reacties

  1. Mooi! Ik vind het zelf prettig dat ik bij professionals alleen een hand hoef te schudden, maar een arm van een vriendin om me heen kan zoveel troost geven. En toch…ik heb wel eens een behandelaar gehad die me bij het afscheid een dikke knuffel gaf. Het paste gewoon bij haar. Het voelde goed. Van een ander zou ik het misschien gek hebben gevonden, maar bij haar was het heel normaal. Voor behandelaars lijkt het me soms trouwens ook heel erg lastig dat je altijd maar die professionele afstand moet houden. Ik snap heel goed dat je daar soms even van wilt wijken.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Altijd bereikbaar

  2. Als cliënt en als professional ervaar ik hoe ingewikkeld fysiek contact is. Vanuit beide posities is er regelmatig de behoefte tot fysiek contact, maar het wordt niet vervuld. Hoewel ik er meestal in kan berusten, kan het me soms mateloos frustreren. De huidige staat in de maatschappij draagt er ook niet echt aan bij, grenzen zijn belangrijker dan ooit en je weet nooit wanneer je er overheen gaat. Maar de behoefte, die voel ik!

  3. Wat een mooie blog Melissa <3 . Ik hoop dat alle psychologen, psychiaters en andere hulpverleners hem lezen.

    Ik denk dat het heel moeilijk te bepalen is waar je op de lijn van afstand en nabijheid moet koorddansen in die beroepsgroep... maar het is dan ook een van de moeilijkste en meest waardevolle beroepen van deze tijd.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Winnen of leren

  4. Doe mij maar een therapeut die dat doet… Heb daar zó ontzettend behoefte aan! Gelukkig ben ik sinds een paar maanden begonnen met haptotherapie, waarin ik wel met aanraking en troost (dmv aanraking) kan werken, maar het blijft lastig dat mijn psychotherapeut zo erg ‘op afstand’ blijft. Ik vind het fijn en mooi om te horen hoe jij en jouw therapeut daarmee omgaan!
    Liefs, Sae

  5. Wat een mooi gedicht aan het begin! Is die ook door jou geschreven? Prachtig!
    Ik kan me verder voorstellen dat soms professionele afstand echt wel beter kan zijn. Niet iedereen zal het waarderen. Ik vind het zelf wel prettig als hulpverleners dat doen. Heb een keer tijdens een fikse crisis met psychotische verschijnselen een psychiatrisch verpleegkundige gehad. Hij vroeg “mag ik je even aanraken” en legde toen zijn hand op mijn knie. Dat zegt zoveel meer dan 1000 woorden die op dat moment niet binnen kwamen. Pas toen voelde ik even dat ik niet alleen was in mijn hel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.