Hoop voor de toekomst

Als je wereld in elkaar stort, gaat het leven wel gewoon door. Voor jou voelt het misschien alsof er geen hoop voor de toekomst is, maar die hoop is er vast wel. Alleen ben ik inmiddels die hoop ook een beetje kwijt. De laatste tijd is er veel narigheid op elkaar gestapeld, dingen die ik dacht wel aan te kunnen, in combinatie met het studerende leven en (de verwerking van) mijn trauma’s.

Achteraf kwam ik tot de conclusie dat ik ben gaan bouwen op een instabielere grond dan ik dacht. Dat ik te veel hooi op mijn vork heb genomen. Ik ben gaan bouwen aan een toekomst terwijl het verleden mij nog regelmatig in zijn greep heeft, met alle gevolgen van dien. Dat, samen met recentere factoren in mijn leven die een bron van onrust waren en me confronteerden met gevoelens van onveiligheid, maakt dat ik een stapje terug moet doen. Het is teveel geweest.

Ik ben gaan bouwen aan een toekomst, terwijl de ondergrond nog regelmatig wordt overvallen door hoge golven en instabiel is. Een pijnlijke conclusie, en sinds deze conclusie moeten er besluiten genomen worden vanuit de volwassen persoon die ik ben. Het is switchen tussen kwetsbaar zijn en ruimte hebben voor het kleine meisje met alle pijn van het verleden, en tussen de volwassene die ik ook ben. Dat switchen lukt vaak ook gewoon niet, want het gekwetste kind en alle emoties zijn regelmatig sterk en overweldigend. Maar toch probeer ik op zo’n moment te handelen vanuit mijn verstand.

Eigenlijk handel ik dan vanuit een overlevingsmechanisme, maar dat is wat ik geleerd heb. Geen kwetsbaarheid tonen, geen ruimte voor mijn emoties maar gewoon doorgaan vanuit mijn verstand en tegen mijn omgeving doen alsof het goed gaat door een grote glimlach op te zetten. Vaak komt er dan ook nog een straffende ouder modi bij kijken, die zegt dat ik alles verpruts en mij niet zo moet aanstellen, als mijn emoties zich toch een weg hebben gewurmd door dat overlevingsmechanisme.

Het is tegenstrijdig. Aan de ene kant wil ik graag voelen, want dan voel je ook de mooie dingen. Maar aan de andere kant is dat voelen zo ontzettend pijnlijk, omdat ik dan ook de pijn van dat verleden voel. Tegelijk weet ik dat ik door die pijn heen moet, om te kunnen helen en uiteindelijk verder te kunnen. Door mijn eerdere traumabehandeling weet ik dat erdoorheen gaan het uiteindelijk minder overweldigend zal maken.

Vorige week tijdens de EMDR-therapie kon ik even het verstand loslaten en stilstaan bij mijn gevoel. Ik zei nog regelmatig ‘Het is misschien heel gek’ als mijn psychologe vroeg wat er in me opkwam, maar mijn psychologe ging dat oordelen vanuit mijn hoofd goed tegen. Ze liet mij optimaal stilstaan bij mijn gevoel, en gaf ruimte om het er gewoon te laten zijn. Zelfs als dat betekende enkel de lichamelijke sensaties omschrijven en vervolgens haar vingers volgen.

Het hielp, want aan het einde van de sessie was ik uit het zelfverwijt over dit trauma, en ik voelde mij oprecht verdrietig. Moeilijk en overweldigend om te voelen maar gelukkig heb ik in de loop van de tijd geleerd om voor mijzelf te zorgen, hoe moeilijk dat ook nog kan zijn. Een deel van me vindt nog steeds dat ik het niet verdien.

Ook al ben ik misschien de hoop even kwijt op een toekomst die niet door mijn verleden is beïnvloed, ik probeer te blijven kijken naar de stappen die er al zijn gezet, en te blijven geloven in een toekomst. En de volgende woorden van mijn psychologe helpen daarbij, woorden die ze zei toen ik uitsprak dat ik alles verpruts en haar wanhopig vroeg of het ooit goed zal komen, of ik ooit mijn verleden achter me zal kunnen laten:

‘Ik ga weer niet direct zeggen dat je zo goed bezig bent, want dan voel je je wellicht niet voldoende gehoord in je verdriet maar ik zie dat je hard werkt en meer kun je niet doen. De oceaan neemt ook niet in één keer het hele strand…. Maar stukje bij beetje zal de focus meer toekomstgericht worden en het verleden minder op de voorgrond staan.’

Het voelt momenteel ook alsof ik alles verpruts, maar ik weet dat dit geen realistische gedachte is. En haar reactie liet me dat weer even zien. Ik ben er misschien nog niet, maar ik ben onderweg naar de toekomst. Hoeveel obstakels ik ook nog moet beklimmen of overwinnen, en hoelang het misschien nog duurt allemaal: ik ben onderweg naar een toekomst waarin mijn trauma’s in ieder geval een stuk minder invloed op mijn leven zullen hebben.

Het is even zwaar, en een moeilijke tijd. Maar ze zeggen niet voor niks dat er na regen ook weer zonneschijn komt. Het voelt misschien allemaal even of ik uit elkaar gevallen ben, of ik gebroken ben en alsof er heel veel brokstukken op mij liggen. Maar als ik mezelf aan elkaar lijm, en begin met opruimen, en daarna op een stabiele grond ga bouwen aan de toekomst, dan is er ook voor mij hoop in de toekomst.

Hoop houden, het is moeilijk als je wereld even zo in elkaar is gestort, en tegelijkertijd helpt het mij om door te gaan. Ik geef niet op. Of zoals Sia zingt in haar liedje ‘Never give up’:

I’ve battled demons that won’t let me sleep
Called to the sea but she abandoned me

But I won’t never give up, no, never give up, no, no
No, I won’t never give up, no, never give up, no, no

And I won’t let you get me down
I’ll keep gettin’ up when I hit the ground
Oh, never give up, no, never give up.

2 Comments

  1. Dag Victoria,

    Het is ontzettend moeilijk om aan een toekomst te bouwen op een onstabiele fundering. Goed van je dat je dat in kunt zien. Ik kan me best voorstellen dat hoop houden ook niet altijd vanzelfsprekend is als het verleden steeds zo aan je trekt. Dat je je daar ondanks alles toch aan vasthoudt, getuigd echt van enorme kracht. Je bent goed bezig! 🙂

    Liefs,

    mij

  2. Ambi,that is intriguing about Red Brotherhood at War . I know that titles are often chosen by editors rather than authors, so I don”t know whether Rundle chose it. I think it highlights how he overcooks whatever is going on in Victorian Labor. And his judgement on the main actors in Australian politics lacks a bit of nuance, yet I think it has value in stimulating insight. Happens that today I heard Kevin Rudd at Big Ideas giving his take on the political situation from the perspective of a man of faith. Unfortunately there is no transcript, but it is worth a listen. He”s a man with awesome intellect, as you say drifts effortlessly above us and is the smartest guy in the seminar. He too sees politics at a low point, blaming the situation, if I”ve got him right, on the failure of capitalism to give us a just and fair society.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.