Hoop, vertrouwen en een beetje geloof

Een dag als vele andere, maar met lood in m’n schoenen vertrek ik deze morgen van huis. Gewapend met woorden en voldoende moed om m’n tranen te bedwingen. Al vele jaren loop ik vast in de verwarrende wereld van de geestelijke gezondheidszorg. In het begin niet erkend, later gelabeld en in een hokje geplaatst en compleet verloren in een enorm onpersoonlijke ‘zorg’ fabriek.

Vandaag was de dag…. een zoveelste poging.
Er werd de tijd genomen, er werd geluisterd. Mijn verhaal kwam over. Ook werd er geluisterd naar mijn ervaringen, de teleurstellingen. Maar ik geloof nog steeds, dat ik beter kan… met de juiste hulp. Hoe belangrijk is het dat er iemand naar je luistert en ook in je gelooft.

Durven zeggen: dit ben ik! Even een moment zonder masker, zonder me beter voor te hoeven doen. Met mijn onzekerheden, m’n angsten, m’n littekens. Heb er enorm voor geknokt om zover te komen, maar nog steeds verschuil ik me onder een dikke deken. Het is tijd om deze zware deken van me af te gooien. Hij zit me behoorlijk in de weg, maar ik kan het niet alleen. Hulp vragen en hulp aanvaarden…. zo ontzettend moeilijk. Toegeven aan tekortkomingen, vertrouwen hebben in een ander. Toch voelt het nu lichter. Even een streepje licht en hoop.

Vandaag sluit ik de dag af, vol vertrouwen en ook angsten. Maar de eerste stap is gezet en deze voelde goed. Het duurde maanden voor ik deze keuze kon maken voor mezelf en ik zeg het niet snel, maar ik ben trots op mezelf.

Nu de kansen grijpen, de controle loslaten en het vertrouwen laten winnen. Zonder angsten, zonder krassen. De uitdaging is enorm. Ik heb de tijd. Ik heb een begin gemaakt. Een begin van vertrouwen en een hoop geloof.

Lees ook:

  • pexels photo 245618

    Ik ben al vijf dagen aan het twijfelen. Zal ik iets schrijven? Ik wil zo graag dat mensen me vooral zien als een intelligent, lief, grappig, snel, stuiterend ding. Niet als een vrouw met een DSM-beschrijving. En dus verberg ik…