Hoop op beter

Vandaag had ik het adviesgesprek met twee psychologen, de psycholoog die mijn persoonlijkheidsonderzoek heeft afgenomen en de psycholoog die de deeltijdtherapie leidt. De diagnose die zij aan de hand van het onderzoek gesteld hebben is gelijk aan de diagnose vorig jaar, bij een andere organisatie. Persoonlijkheidsstoornis NAO, met trekken van vermijdend en borderline.

Dat is wel een opluchting, ze hebben het hokje waar ik mezelf eindelijk echt in vond passen niet afgepakt. Wonderbaarlijk ineens genezen zijn zou natuurlijk nog beter zijn om te horen, maar ik weet dat dat niet klopt. Er heeft zich al wel een kleine verschuiving plaats gevonden, ook daar kan ik me in vinden. Ik voel me soms wat minder hopeloos dan een jaar geleden. En hoop doet leven.

Zodra er een plek vrij is ga ik beginnen op de deeltijdgroep met schematherapie. Een Cluster B groep. Het gaat erg pittig worden zei de psycholoog. Doodeng vind ik het. Ze gaan proberen naar buiten te krijgen wat ik zo vakkundig heb weggestopt.

Ongeveer 5 jaar geleden mocht ik nog boos zijn van mezelf. Toen paste ik zeker in het hokje borderline. Maar die boosheid heb ik afgeleerd. Want het was niet naar verhouding, hoe boos ik werd. Intern heb ik er nog wel heel veel last van. Ik heb veel trucjes. Het slaat te ver door, ik ga te ver door. Als een Duracel- konijntje, maar dan op benzine. Ik blijf die boosheid maar weg proppen.

Dus nu kom ik in een groep waar ze gaan proberen die woede aan te raken. Doodeng! Ik ben zo bang voor de boze ik. Bang voor de schade die ik aan kan richten buiten mezelf om. En toch… toen ik terug reed naar huis overviel me een gevoel van hoop.

Stel je toch eens voor dat dit zwarte lege monster binnenin echt verwerkt kan worden. Wat zal ik dan een ruimte krijgen. Voor mezelf, voor mijn leven.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.